Vicious Rumors - Digital Dictator (1987)

Opvolger van het debuut Soldiers of the Night (uit 1985 en die ik nog nooit heb gehoord, vanaf vandaag staat die op het verlanglijstje) met volgende line-up: Carl Albert (zang), Geoff Thorpe (gitaar), Mark McGee (gitaar), Dave Starr (bass) en Larry Howe (drums). Furieuze speedmetal van het Schrapnel-label dus je weet waar je je kan aan verwachten: hard, snel, melodieus en twee axeshredders als gitaristen. Ik heb deze in 1987 gekocht voor de prijs van 360,00 BEF zijnde €9,00 vandaag, dus ik vraag me af hoeveel je er nu zou moeten voor betalen. Mijn exemplaar doe ik alleszins nooit weg, want dit is een dijk van een album. Leuk is alleszins hoe op de ommezijde van de albumcover de credits voor de solo’s worden aangeduid door middel van een ruitje (Geoff Thorpe) en een vierkantje (Mark McGee). Je mag mij altijd storen voor Minute to Kill, Worlds and Machines, The Crest, R.L.H. en Out of the Shadows. The Lady Took a Chance vind ik dan weer minder. Een vette vier.

Vicious Rumors heeft met dit album een perfect kookboek eind jaren tachtig Heavy Metal afgeleverd. Tien goed gevarieerde recepten met de perfecte ingrediënten, van uitstekende kwaliteit en de juiste dosering. Rijkelijk gekruid met gitaarsolo's, vinnige drumpartijen, en een gezonde dosis agressie gemengd met de nodige melodie. Het enige wat ontbreekt is de hand van een echte meesterkok in de bereiding, iets wat meer karakter en persoonlijkheid zou hebben toegevoegd. Dit is waarschijnlijk ook de reden waarom Vicious Rumors indertijd, ondanks de goede kritieken in de pers, niet is doorgebroken. Wil je een idee van hoe Heavy Metal was eind jaren tachtig (naast de Trash Metal, die na een grote opmars half jaren 80 in deze periode bijna in volle bloei was), dan heb je aan dit album een goede introductie.
Luister ook eens naar het debuut, Soldiers of the Night, dat meer dieptepunten heeft dan Digital Dictator, maar ook een paar sterkere uitschieters heeft. Hij klinkt ook iets minder gepolijst, door de productie, maar ook door de wat primitievere vocals van Gary St. Pierre, die voordien de vocalen voor zijn rekening nam aan de zijde van Marty Friedman op het nu legendarische cult album "One Nation Underground" van Hawaii.

Een erg goede plaat, die een goede balans heeft gevonden tussen het schrijven van catchy, maar ook technische nummers. Zo krijgen de gitaristen veel ruimte om te laten horen wat ze kunnen en dat doen ze erg goed. De zang is ook uitstekend. Over het geheel gezien dus een erg sterke band.

Het drumgeluid staat me wat tegen, zo dat is er alvast uit. Vroeger grijs gedraaid, later telkens tegenaan gehikt om weer es op te zetten. Nu dan. Tja, weinig mis mee, dikke power metal uit de gloriedagen van de metal. Allemaal sterke songs, goeie zanger, gitaarwerk dat precies op het Shrapnel thuishoort, en toch... mis ik nog iets? Of...? Kan het slecht benoemen, maar zo geweldig als ik het ooit vond, vind ik het nu niet meer. Vergeleken met andere grootheden uit die tijd die nu nog wél helemaal overeind staan (ik moet onwillekeurig denken aan een Metal Church of een Chastain), is dit misschien iets teveel spierballenwerk en te weinig sfeer. Ik heb zelfs liever het debuut... -edit- nee, dat ook weer niet.

Toch nog dik 3,5*.

Compromisloze metal met gevoel voor melodie en heerlijke gitaarsolo's. Het is weinig groepen gegeven om het vertrek van een goede zanger en stergitarist te overleven, met vervangers Carl Albert en Mark McGee werd echter al vanaf de hoestekening nóg eens een fikse stap vooruit gezet.
Vicious Rumors dicht de leemte tussen de melodieuze metal en het speed- en thrashgebeuren van 1988. En ja, dan is het geníeten!

Digital Dictator is vanaf de eerste seconden meeslepend als het instrumentale Replicator de oortjes verwachtingsvol doet spitsen, om dat met het titellied volledig waar te maken. Hierop wordt er met het snelle Minute to Kill nog eens een schepje bovenop gedaan. Kinderlijk eenvoudig pakken ze me vervolgens in met het meebrulkoortje in Towns on Fire.
Het grote drumgeluid, typisch voor het tijdsgewricht (co-productie van groepsbaas Geoff Thorpe en Steve Fontana), zorgt er weliswaar voor dat basgitaar en hi-hat moeilijker te onderscheiden zijn, maar het dendert heerlijk door met al het gitaargeweld.
Slim om in het intro van Worlds and Machines even gas terug te nemen, want als de rest van de groep bijvalt wordt het er alleen maar zwaarder van en in het refrein klinkt een verradelijk fraaie melodie gevolgd door smeuïge gitaarsolo's.

Vicious Rumors floreerde in de leemte die het gros van de generatie New wave of British heavy metal had laten vallen door zich van zijn scherpe kantjes te ontdoen. Dit in de hoop Amerika te veroveren.
De Amerikaanse reactie? We noemden het US metal en iets later US power metal en ze waren harder dan de Saxons en Tygers en Ravens en Jaguars. Of steviger dan dat: Europa werd op speed- en thrashmetal getrakteerd.

Allemaal gedachten die dit klassiekertje bij mij oproept. Bij nader inzien nog beter dan de sterke Zevende symfonie van Maiden, die ik vanochtend afspeelde.