The Soft Machine - The Soft Machine (1968)

Psychedelica en very british. Een continu spannend album, barstensvol creativiteit. Lekker ingewikkeld en daarom telkens weer vol geheimen. Intelligente pop en rock.
Een document, een legendarisch album.

Heerlijk album zeg. kan zich meten met de eerste Pink Floyd als je het mij vraagt. Dit album is gewoon één grote trip. Mooi hoe alle nummers in elkaar over lopen.

3* maar voor deze plaat, Paalhaas? Leg dat eens uit.

Ik vind de gemiddelden voor deze band sowieso opmerkelijk laag. Slechts 3,8 voor Third, bijvoorbeeld. Op de meeste andere sites staat die toch heel hoog genoteerd.

Het is geen verkeerde muziek, maar te saai om bewust naar te luisteren en net te druk voor op de achtergrond. Daarom heb ik 3* gestemd voor Third.

Ok. Ik ken de plaat al langer, en vind hem niet geweldig, maar ook niet slecht. Dus geef ik 3/5.

Ok, maar hoe meer je naar deze luistert hoe beter hij wordt.

ben ik mee opgegroeid....ik had ze als 2LP vol.1 & 2 in 1 hoes

Staat samen met Volume 2 op een geweldige '2-fer' cd!

Ja staat me ook bij 2 lp's, echter hoe kan deze dan slechts 41 minuten duren ?
De CD volume 2 is niet hetzelfde als de lp van toen ...

Enlighten me!

Beetje karige reactie van me.
Psychedelische jazzrock, hevig geinspireert door Syd Barrett. Kevin Ayers zit er hier ook nog bij, en dat verklaart misschien het feit dat dit album zich wat meer concentreert op 'liedjes' dan hun andere albums.

4,5.

De eerste 2 albums van Soft Machine + 'Jet - propelled photographs' (demo's 1967) zijn hun beste albums. Ook de single 'Love makes sweet music' die hier helaas op ontbreekt is de moeite waard.
Het derde, vierde, vijfde ... album zijn meer gericht op (vooral instrumentale) jazz en fusion, maar bevatten wel enige mooie momenten. Hoe verder ze nummeren, des te minder het mijn muziek wordt.
Het solo-werk van Kevin Ayers en Robert Wyatt (ook met band) en Dave Allen's groep Gong zijn ook zeer aan te bevelen.

Nou, hun derde album (Third) vind ik (en samen met mij nog vele anderen) minstens even goed als de twee eerste albums, ik vind het zelfs het Beste Soft Machine album. Tja, je moet er van houden Pieter, van die lange jazz nummers. Jij neigt meer naar de pop-kant heb ik al begrepen, toch?

De 1ste 2 albums zijn wat mij betreft ook taaie kost, hoor. Ik ben bang dat Volume 1 voor de gemiddelde popliefhebber moeilijk is door te komen, laat staan Volume 2!

Het dubbel-album 'Third' is nog wel goed, want Robert Wyatt is nog goed aanwezig.
Bij Soft Machine heb ik iets meer met de poppy dingen, maar Gong heeft ook jazzy dingen die niet zo poppy zijn, die mij wat meer pakken.

Klopt, maar 'Third' is nog moeilijker hoor; vier jazz fusion nummers van allen bijna twintig minuten.

Ja, daar kom je volgens mij ook niet snel mee op #1 in de Top 40.

Dit is ook wel een leuke aanvulling op de eerste 2 Soft Machine-albums:

The Soft Machine - The Soft Machine (demo's 1967)
(ook bekend als 'Jet-propelled photographs')

That's how much I need you now - Save yourself - I should've known - Jet-propelled photograph (K.A. Shooting at the moon) - When I don't want you - Memories - You don't remember - She's gone - I'd rather be with you.

Als je daar de single 'Love makes sweet music/Feelin' reelin' squeelin' aan toevoegt, krijg je een aardig Soft Machine-album.


Het werk van Matching Mole is ook wel leuk.

staat al op de site, pieter

Nog maar enkele luisterbeurten gegeven maar bevalt me wel.
Doet me op sommige momenten aan "Can" denken, ligt vooral
aan de stem.
Absolute hoogtepunt vind ik " Why are we sleeping"

YouTube - Kevin Ayers - Why are we sleeping? Deze versie van Why Are We Sleeping? vind ik ook wel mooi. deze is van Kevin Ayers solo, samen met een of andere band die ik niet herken.

iig zie ik Steve Hillage op gitaar.

Eindelijk gekocht, en na herbeluistering doe ik er een halve punt bij. Wat moeilijker te doorgronden psychedelische rock, maar dat trekt mij juist heel erg. Veel vage, sferische klanken ondersteund door goede drums. Niet proberen te begrijpen, gewoon ondergaan!

Mijn versie heeft trouwens twee bonustracks: 'Love Makes Sweet Music' en 'Feelin', Reelin', Squeelin''.

Hoe zijn die? Ik zag dat de nieuwe release nog bonustracks heeft, maar om het album ook nog een derde keer aan te schaffen...

Wel een topplaat. Nummer 2 is trouwens net zo goed. Daarna werd Soft Machine radicaal anders.

'Love Makes Sweet Music' neigt wat meer richting popmuziek, en dat gaat ze ook goed af. 'Feelin', Reelin', Squeelin' is weer een wat zwaarder psychedelisch nummer, dat vind ik één van de beste nummers van de cd.

Maar als je het album al hebt, tja.... Ik ben blij dat ze op mijn versie staan, maar ik weet niet of ik er het album nog een keer voor zou aanschaffen.

De nummers staan ook op Jet-Propelled Photographs zie ik nu. Het Soft Machine '0' album zeg maar. Die heb ik niet, wel een andere versie daarvan, maar dan weer zonder die nummers.

Klinkt toch wel interessant - vergelijkbare tracks? Wat vind jij sowieso de hoogtepunten van de plaat?

Ik vind de nummers op dit album niet echt vergelijkbaar met elkaar, al passen ze wel in dezelfde stijl en vormt het album een mooi geheel. De beste nummers op dit album vind ik 'Hope for Happiness', 'So Boot If at All' en 'Lullabye Letter'.

De Jet-Propelled Photographs ken ik nog niet, ik moet eerst Vol. 2 en 3 binnenkort nog eens bespreken voor ik me daar aan ga wagen.

Wat ik vooral opvallend vind is dat de nummers van alle bandleden door elkaar komen, maar dat dat juist niet die afwisseling verklaard. Ik ben zelf helemaal verslingerd aan 'A Certain Kind' (mooiere liefdesliedjes zijn er bijna niet gemaakt - behalve door Wyatt later op "Rock Bottom"), maar dat is geen Wyatt compositie. Alles vliegt hier door elkaar. 'Boot' is inderdaad mooi, evenals het begin. Ach wat eigenlijk niet.

Vol.2 dus ook zeker doen. 3 ook, maar zoals gezegd: radicaal anders. vier tracks van zo'n 15-20 minuten.

Door de enthousiaste besprekingen bij "Third" van Soft Machine ga ik vandaag weer een dag Softs doen. Deze eersteling "The Soft Machine" (niet Vol. 1!) genaamd zou de meer psychedelische en iets minder jazzy zijn. Maar ik ken eigenlijk weinig bands of albums die al deze periode eind jaren 60 zo in de fusion terecht zijn gekomen als Soft Machine.

Dit is het enige album waarop Kevin Ayers van de partij is. Hoewel zijn invloed op nummers 10 en 12 (daar zingt hij namelijk ook) het meest prominent is is zijn hand toch het minst voelbaar. Zijn solowerk wijkt door het cartooneske toch wel af van Soft Machine werk ('Why Are We sleeping komt het dichtst in de buurt). Hoewel er ook bij Soft Machine in zowel tekst als uitvoering veel creativiteit en humor te vinden is (toch op Vol. 2 wat meer denk ik).

De bandleden alle excelleren is het vooral de coherente sound die opvalt. Een prachtig stuk toetsen van Ratledge als 'Priscilla' wordt weergaloos ondersteund door Ayers en Wyatt. 20 minuten van dit en je hebt al bijna een stuk van "Third". Zo groot zijn die verschillen dan wellicht helemaal niet als ik dacht. Die korte stukken vloeien zo goed in elk aar over dat het totaal kleurenpalet één grote Soft machine compositie wordt. Voorwaar een prestatie.

Andere hoogtepunten 'So Boot if It all, 'Lullabye Letter' waar het genoemde Priscilla moeiteloos in overvloeid, ook al is het radicaal anders. Ik denk overigens dat dat het meest jazzy nummer van de plaat is.

Over 'A Certain Kind' heb ik al eens geschreven. Een hoogtepunt zonder weerga. Wat ongelofelijk mooi. Geschreven door nota bene toen-nog-geen-bandlid Hugh Hopper.