menu

The Soft Machine - The Soft Machine (1968)

Alternatieve titels: Volume One | We Did It Again

mijn stem
4,00 (111)
111 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Probe

  1. Hope for Happiness (4:22)
  2. Joy of a Toy (2:50)
  3. Hope for Happiness [Reprise] (1:39)
  4. Why Am I So Short (1:38)
  5. So Boot If at All (7:24)
  6. A Certain Kind (4:14)
  7. Save Yourself (2:25)
  8. Priscilla (1:03)
  9. Lullabye Letter (4:42)
  10. We Did It Again (3:46)
  11. Plus Belle Qu'une Poubelle (1:01)
  12. Why Are We Sleeping? (5:33)
  13. Box 24/4 Lid (0:49)
totale tijdsduur: 41:26
zoeken in:
avatar van kaztor
4,5
Joy Of A Toy mag ook zeker genoemd worden. Heerlijk instrumentaal nummertje, zo gesandwiched tussen die twee delen Hope For Happiness.

n8n
Voor 3 euro op LP weten te bemachtigen, kende het dusver nog niet. Klinkt veelbelovend!

avatar van Droombolus
5,0
Aquila schreef:
De nummers staan ook op Jet-Propelled Photographs zie ik nu


Daar horen ze ook veel meer bij. Het zijn de beide kantjes van hun Polydor singletje, nog met Daevid Allen. Helaas staan ze ook niet op de JPP uitgave die ik in de kast heb staan .....

avatar van Paulus_2
5,0
Dit album had ik, net als Volume Two, in 1969 al op vinyl en paste wonderwel bij de tijdgeest die o.a. ook door hun Amerikaanse collega's Zappa & The Mothers Of Invention op het album Uncle Meat goed werd verwoord.

Wat opvalt op dit eerste album van de The Soft Machine - toen nog met "The" - is de pure rock die uit de luidsprekers komt als je het schurende orgel uit "Hope for Happiness", "So Boot If at All" en "Lullabye Letter" hoort. Ook het drumwerk van Robert Wyatt is heftig. Moeiteloos gaat Mike Ratledge over in een Bachiaanse prelude in "A Certain Kind" en "Priscilla". Wyatt's drumwerk is navenant; subtiele jazzy tikken op bijkans alle onderdelen van het drumstel.
Wat de invloed van Kevin Ayers en Daevid Allen, met de laatste toerde The Machine geruime tijd in Frankrijk vóór de opname van dit album, is geweest, moet, denk ik, vooral gezocht worden in de humoristische stukken van dit album. Wie verzint bijvoorbeeld een nummer als "We Did It Again"? Het schijnt dat ze dat een keer een uur hebben volgehouden. Of neem bijv. de tekst in "Why Are We Sleeping". Deze bevat veel wijsgerige gedachten uitgesproken door Ayers. ("It begins with a blessing, it ends with a curse / Making life easy by making it worse")

Dit album is zó veelzijdig, dat een diepgaande bespreking erg lang wordt en op het internet zijn al zoveel commentaren en reviews te vinden. Dit album was voor mij in 1968 als een poort naar een andere wereld en ik dank de diskjockey in Tivoli Utrecht die, voor dat die andere legendarische band Van der Graaf Generator zou beginnen, "Hope For Happiness" (de hunkering van zovelen) draaide en mij onmiddellijk deed beseffen dat ik niéts van The Machine op CD had...!

Aquila
Klopt, dat was zeer elkom tijdens het (lange) wachten in Tivoli. De mensen die meeknikten met hun hoofd op het ritme wisten duidelijk wat er op stond

avatar van Droombolus
5,0
Paulus_2 schreef:
mij onmiddellijk deed beseffen dat ik niéts van The Machine op CD had...!


Vol's 1 & 2 als 2fer op het BigBeat label is helemaal goed .......

avatar van Stijn_Slayer
4,5
En van de derde is nu een mooie versie met een extra live disc voor €7,99.

avatar van Paulus_2
5,0
Stijn_Slayer schreef:
En van de derde is nu een mooie versie met een extra live disc voor €7,99.

Klopt Stijn, ik heb de Third 2CD inmiddels een paar dagen in huis en na een kort aarzelmoment vond ik hem fantastisch.

5,0
Na al die jaren nog steeds een van mijn meestgedraaide oude platen. Fantasierijk, swingend, snel, beklijvend en hun tijd ver vooruit.

avatar van spaceman
4,0
Meer dan veertig jaar oud, maar het staat nog als een huis. Zelf heb ik 'm op vinyl in een versie met de titel We Did it Again. De plaat begint al lekker met Hope for Happiness met het typische fuzzorgeltje van Mike Ratledge, zo kenmerkend voor de Canterburysound, en gaat lekker door. Aan het eind van kant 1 het prachtige A Certain Kind, met die breekbare stem van Robert Wyatt. Telkens weer een kippenvelmoment. Voor een andere klassieker moet je het vinyl even omdraaien, maar dat doe je vanzelf met alle plezier: Why Are You Sleeping. Dat koortje. Helemaal geweldig. HIer hoor je goed waar het vroege Supersister haar inspiratie vandaan haalde. Helaas hebben Ratledge, Ayers, Hopper en Wyatt tezamen dit bijzondere niveau nooit meer gehaald.

avatar van Lont23
4,0
Soft Machine – We did it again

Nadat ik “We did it again” van de Soft Machine tientallen keren had gehoord, kwam ik opeens tot de ontdekking dat er niet het hele nummer hetzelfde werd gespeeld. Met name het drumwerk op het eind is fascinerend. Dat bracht mij ertoe het nummer beter te beluisteren. Er ging een wereld voor me open.
Luister even mee.
Hoewel de titel anders suggereert, wordt er “Did it again” of “I did it again” gezongen.
0.00-0.40: herhaling van dezelfde frase, keer op keer.
0.40-1.10: orgel komt erbij en speelt iedere frase een andere oplopende toon.
1.10-1.24: herhaling stopt, drummer speelt een overgang en luidt nieuwe periode in.
1.24-1.26: roffel op de drum.
1.26-2.16: herhaling maar nu met orgel afwisselend hoge toon en lage toon na iedere frase.
2.16-2.34: drumwerk verandert, tegelijkertijd komt het orgel weer, op dezelfde manier als in het eerste gedeelte, met een andere oplopende toon na iedere frase.
2.34-2.54: drumwerk neemt toe in snelheid.
2.54-3.10: drummer versnelt.
3.10-3.18: drummer versnelt nog meer.
3.18-3.32: drummer versnelt nog verder en eindigt in een roffel, briljant uitgevoerd.
2.32-2.34: overgang drumwerk, herhalende frase stopt.
2.34-2.36: drummer stopt, orgel houdt toon aan, zangstem komt op.
2.36-2.44: drum komt op, orgel houdt aan, zangstem murmelt wat.
2.44-2.45: drum sluit af.
Wie had dat gedacht van zo’n ogenschijnlijk simpel nummer? Soft Machine forever!

Ton Willekes
Geweldige plaat !
Onbevangen, hippie sfeer van het goede soort. Perfect passend bij de tijdgeest van toen. Unieke productie ook.
Fantastisch debuut met Kevin Ayers er nog bij !
Allen hier compleet stoned natuurlijk, zoals het hoort.

Beste track:
A Certain Kind
Wil je indruk maken op een vrouw die een goede muziek smaak heeft dan is dit je troefkaart ! (spreek uit eigen ervaring)

Wie heeft de originele hoes met de bewegende raderen ? (Ik helaas niet)

avatar van Droombolus
5,0
Ik heb A Certain Kind vroegâh op een cassette gehad met fave LP tracks uit de 60s, ga er nog elke keer van in plasjes ...... zo moooi ......

avatar van willemmusic
5,0
Ton Willekes schreef:
Wie heeft de originele hoes met de bewegende raderen ?

De kunst is om 'm zo te draaien dat je de koppen van Kevin en Mike, de torso van Robert èn de billen van het model kunt zien. Het model, dat is natuurlijk the soft machine.
Ik heb hem en ook een inbraakbeveiliging

Het mooiste nummer is geschreven door Hugh Hopper dat toen nog nog geen lid van de band was.

Ton Willekes
willemmusic schreef:
(quote)

De kunst is om 'm zo te draaien dat je de koppen van Kevin en Mike, de torso van Robert èn de billen van het model kunt zien. Het model, dat is natuurlijk the soft machine.

Ik heb hem en ook een inbraakbeveiliging

Lucky you.
Ik zag de hoes in levende lijve ergens jaren 70 toen ik op de fiets vanuit Den Haag op `bedevaart` naar Boudisque in Amsterdam ging om m´n platenverzameling uit te breiden.
Kan me de prijs niet meer herinneren maar ik kon het toen niet betalen !

avatar van willemmusic
5,0
Lucky you, Ton ! Een vrouw vinden van SM houdt !
Ik vond de mijne op de tonen van KC and the Sunshine Band... maar toch heel gelukig geworden.

Even inhakend op je bericht bij 'Third', volgens mij bestaan er verschillende Soft Machines.

De SM met Kevin Ayers, speels, lichtvoetig en elegant als een Clairette en een snuifje speed.

De SM van Robert Wyatt, meer naar avant-garde neigend, romantisch en humorvol, die je kunt vinden op vol. Two en 'Moon in June'. Denk aan een pint goede ale met wat LSD erin.

De strenge progrock SM van Mike Ratledge, cerebraal, eigenwijs inventief knutselwerk, als een zelfgebouwde joint en een glas gin waarin Elton Dean een stevige vinger heeft.

Ik houd van alledrie !

Dan rest nog SM van Karl Jenkins, die de versleten machine smeerde met een paar goede platen (oa.Bundles) en zijn tijd aldus benutte als opstapje naar het "serieuze" werk, hij schijnt ( in Engeland) de meest gespeelde hedendaagse componist zijn en overtreft daarmee Paul McCartney !

Daar neem ik, als een singlemalt whisky, weleens een voorzichtig slokje van...

En Hugh Hopper dan? Die is nog niet genoemd !
Wel, H.H. is gewoon een Held !

avatar van Stijn_Slayer
4,5
willemmusic schreef:
Lucky you, Ton ! Een vrouw vinden van SM houdt !



Ton Willekes
Stijn_Slayer schreef:
(quote)



Ja ik moest ook even fronsen voordat ik begreep dat niet SM maar SM werd bedoeld haha

Ton Willekes
willemmusic schreef:
Lucky you, Ton ! Een vrouw vinden van SM houdt !
Ik vond de mijne op de tonen van KC and the Sunshine Band... maar toch heel gelukig geworden.

Even inhakend op je bericht bij 'Third', volgens mij bestaan er verschillende Soft Machines.

De SM met Kevin Ayers, speels, lichtvoetig en elegant als een Clairette en een snuifje speed.

De SM van Robert Wyatt, meer naar avant-garde neigend, romantisch en humorvol, die je kunt vinden op vol. Two en 'Moon in June'. Denk aan een pint goede ale met wat LSD erin.

De strenge progrock SM van Mike Ratledge, cerebraal, eigenwijs inventief knutselwerk, als een zelfgebouwde joint en een glas gin waarin Elton Dean een stevige vinger heeft.

Ik houd van alledrie !

Dan rest nog SM van Karl Jenkins, die de versleten machine smeerde met een paar goede platen (oa.Bundles) en zijn tijd aldus benutte als opstapje naar het "serieuze" werk, hij schijnt ( in Engeland) de meest gespeelde hedendaagse componist zijn en overtreft daarmee Paul McCartney !

Daar neem ik, als een singlemalt whisky, weleens een voorzichtig slokje van...

En Hugh Hopper dan? Die is nog niet genoemd !
Wel, H.H. is gewoon een Held !

Ach met de vrouw is het uiteindelijk niks geworden helaas. Complexe types zijn niet makkelijk

OK dat je van alle drie houdt is prima, ik houd waarschijnlijk alleen van de Wyatt stijl/periode.
Het klopt, ik vind Ratledge maar een raar mannetje.
Over Karl Jenkins heb ik nog niet geschreven maar ik vind een album als Six wel OK
Mijn probleem is echter dat ik een natuurlijke aversie tegen Jazz heb. Ik geloof niet zo in improvisatie t.o.v. componeren. Ik breng mezelf hier wel in de problemen want ik houd wel van de gitaarsolo's van Zappa bijvoorbeeld. En wat is componeren ???

Hopper ? Hopper heeft zichzelf onsterfelijk gemaakt met de bassolo in Alifib op Rock Bottom !!!
En...eh ja nu je het zegt...... A Certain Kind is ook van Hopper niet ?
We zijn 'm veel dank verschuldigd dan.

En eh... die korte fuzzbass solo in The Moon in June niet te vergeten.
1984 op Six. Ook fijn.........
Ik mocht die man met gebreide muts en zwarte bril wel.

avatar van willemmusic
5,0
willemmusic schreef:
Een vrouw vinden van SM houdt !

Ach ja, een woordje vergeten, dat zie je pas wanneer het niet meer verbeterd mag worden.
Net de stofzuiger opgeborgen en dan springt er nog een vuiltje in het oog .
Het zal toch niet dat Ton Willekes daarom....?
Ton! Ik bied mijn excuus aan, kom terug! Elke SM-fan kunnen we gebruiken!
Hierbij een gedicht voor een SM-Held:

lastpost

mijn riet is scherp gesneden
zo-ook de blazer van mijn
zoot suit & het malle hoedje
dat ik op gedempte toon
beschaamd
voor mijn trechter houd

mijn beker is gevuld
met gif waarmee ik
veels te mooie
melodieën vergal

mijn embochure schuurt
ik bespuug & bespeeksel
mijn mond stuk
die zwarthoornen tepel
ik sabbel erop
dorstig naar muze's borst

ja, ik doe fis als
ze effe willen uitblazen
neem een loopje met ze
zijn ze helemaal betoeterd
allemaal kleppen dicht !

als een gebutste King Midas
is alles koper wat ik aanraak
baritons acht ik te laag
sopranen verkracht ik graag
ja, ik ben een heldentenor !

alto's zin in sax
steek ik mijn loftrompet
deel ik klaroenstoten uit :
ik ben de heraut van de freejazz !

en als ik mijn laatste adem uitblaas
opgelucht
is dat met een sonore zucht
de lastpost

voor Elton Dean ~ anglo-saxello

avatar van schizodeclown
4,0
Wow! Robert Wyatt is voor mij wel 1 van de allerbeste drummers in de geschiedenis

avatar van Droombolus
5,0
Een heel aparte in ieder geval, wat het ( zijn val uit het raam dus ) des te zuurder maakt .........

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Tja, deze plaat kwam in mijn ouderlijk huis al tot mij toen ik nog een klein mannetje was, op een leeftijd waarop je gewoon alle muziek accepteert "omdat die nou eenmaal zo in elkaar zit en dus kennelijk zo hoort", en nu ik deze plaat vijfenveertig jaar en talloze luisterbeurten later weer opzet is het voor mij een kristalheldere plaat waarin alles op z'n plaats valt "want alles hoort zo". Een uiterst naïeve manier van muziek ondergaan misschien, maar het heeft deze plaat wel tot een onvervreemdbaar bestanddeel van mijn muzikale leven gemaakt. Als ik er bewust naar luister hoor ik wel dat er hele rare fratsen worden uitgehaald, maar op de een of andere manier past het toch allemaal bij elkaar, van het precieze drumwerk via de prachtige atmosferische orgelpartijen, de soms woeste en soms zo breekbare composities en het heerlijke geluidsbeeld (perfect geluid op mijn 2009-remaster), tot die kwetsbare stem. En wat is er nou eigenlijk ontoegankelijk aan deze plaat wanneer vrijwel elk nummer of fragment een eigen identiteit en dikwijls ook een ijzersterke melodie heeft? Nog altijd een unieke plaat.

avatar van saxotoon
4,0
Ik heb de heruitgave: We did it again. Knap werkstukje, heerlijke melodische lijnen waar doorheen Robert Wyatt laat horen dat hij een verdories goeie drummer was met een stevige jazzy groove.
Hoort vaker op de draaitafel te liggen.

avatar van Droombolus
5,0
willemmusic schreef:
En Hugh Hopper dan? Die is nog niet genoemd !
Wel, H.H. is gewoon een Held !


Ietwat verlate reactie..........

De held van de fuzz-bass en een heel, heel fijne bassist. Ik heb een ( zelf geschreven ) nummer, What The Fuzz ?!!, aan hem opgedragen. Daar gaat niemand van wakker liggen natuurlijk maar toch .........

Ik zag laatst de Stamping Ground film weer eens voorbij komen en daar staat ie toch een pot lekker te spelen ........

avatar van lennert
3,5
geplaatst:
Ok,(The) Soft Machine is een marathon geworden op basis van het feit dat mijn vader me een nummer doorstuurde en vroeg of ik het kende. 'nee', maar het klonk zeker intrigerend, dus waarom niet weer eens een keer proberen waar ik echt helemaal niets van weet? Sowieso is de hele Canterbury Scene me nog vrij onbekend, wat toch raar is voor iemand die claimt erg van prog te houden.

Als Volume One een voorbode is van wat er gaat komen, dan wordt het een vermoeiende marathon. Niet dat het slecht is, in tegendeel, maar het koste me zeven luisterbeurten om echt goed door het album te komen. Het jazzy karakter van de songs in combinatie met de best wel matige vocalen, zorgen er immers niet voor dat het makkelijk in het gehoor ligt. Maar podverdrie, wat een strakke ritemsectie. Ik moet echter wel weer wennen, net zoals bij The Nice, dat er geen gitaar te horen is.

De jamsessie A Boot If At All laat in ieder geval flink wat kwaliteit horen. Lullabye Letter heeft daarnaast echt hele toffe harmoniezang en ook Why Are We Sleeping? heeft een fijne sfeer. Of dit echt mijn band gaat worden, moet echter nog blijken, daarvoor weet ik nog niet zeker of het wat freaky karakter van de band echt helemaal mijn ding zal zijn.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
geplaatst:
Bij album acht gaat de eerste gitaar verschijnen, lennert, maar tot die tijd gaat vanaf album drie de fusionjazz de boventoon voeren...

avatar van RuudC
3,5
geplaatst:
Ik kende dit enkel van naam. Doorgaans ben ik degene die kiest voor vage progrock. Zeker als het erg psychedelisch is als deze band. Toch ben ik hier nog niet echt onder de indruk geraakt. Dit album intrigeert wel, maar fascineert niet. Bij vlagen is het wel echt heel goed, zoals bij Joy Of A Toy en So Boot If At All (wat een titel ook...). Hope For Happiness vind ik dan wel weer lichtelijk vervelend. De zang is echt niet goed en het nummer springt van de hak op de tak. De reprise had dan ook echt niet gehoeven. Ik mis ook een beetje de rode draad, want ik krijg toch wel echt het gevoel dat de drugs een te grote stempel gedrukt hebben. Toch wel een geinige kennismaking en hopelijk komt The Soft Machine later beter uit de verf.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:07 uur

geplaatst: vandaag om 23:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.