Saxon - Wheels of Steel (1980)

Daar kan ik me goed in vinden. Als ik deze band bijv verglijk met een Priest of Maiden. Dan kan ik niet anders concluderen dan dat er op Saxon een behoorlijk zware houdbaarheidsdatum zit.

Toch als ik dit album draai ( vooral in de auto ) is het EEN GROOT FEEST ( en gaat het gaspedaal steeds dieper)

Toen, in de beginjaren '80, een indrukwekkende nieuwkomer binnen de NOWBHM. Een geweldig album dit, met echte Saxon-krakers als 747 (Strangers in the Night) en Motorcycle Man. In die tijd zou je denken dat Saxon 'net zo groot' zou worden als Iron Maiden of Judas Priest, maar neen.
Heb de heren overigens in 1983 nog zien optreden op het Lochem festival, met zo'n enorme adelaar boven het podium, wat een sensatie toen.
Hmmm. Een tijdje al geen Saxon afgespeeld, misschien toch deze vinylschijf opzetten.

Ik zeg doen. Blijft een verdomd lekker album met die zweem van vroeger.

Heb de schijf nu draaien. In goede conditie nog. De naald danst door de groeven en Wheels Of Steel en 747 (Strangers Of The Night) klinken ietwat gedateerd doch knallend uit de speakers. Zie er muzikaal niets uitdagends meer in, maar het rock nog lekker hoor.
Eens per jaar hoor je dit album gewoon op te zetten. En als het kan nog ergens een concertje van Saxon mee te pikken. Zoetermeer of Dusseldorf dus.
3,5 sterren (het is toch wat minder dan een Killers van Iron Maiden).

Ik blijf dit toch een heerlijke heavy metal plaat vinden. Niks mis met recht toe recht aan rock 'n roll. Goed uitvoeren is ook nog een kunst. Daarbij heeft Saxon gewoon heerlijke herkenbare nummers. Ik blijf gewoon genieten.

Heerlijk album van Saxon! Door velen gezien als hun beste. Zo ver ga ik niet maar tot hun toppers behoord ie zeker. Het begin is al gelijk BAM! met Motorcycle man, heerlijk!! Ik heb zelf nooit zo heel veel bijzonders gehoord in Strangers in the night. Leuk nummer maar als ze 'm live eens een keer niet spelen mis ik 'm ook niet. De persoonlijke favorieten op dit album zijn Suzie hold on, See the light shining (heerlijke tempo wisselingen!), Motorcycle man, Stand up and be counted en het titelnummer.

Een stapje naar voren vanaf het debuutalbum, al valt het wel op dat Saxon in vergelijking met tijdsgenoten Iron Maiden, Angelwitch en Judas Priest nog wat oubollig klinkt. Motorcycle Man en 747 (Strangers In The Night) zijn absolute klassiekers, terwijl ook Wheels Of Steel het altijd goed doet. Laatstgenoemde hit is echter bij vlagen net wat te repetitief, waardoor hij bij meerdere keren draaien wat saai kan worden. Suzie Hold On is daarnaast een nummer dat ik echt behoorlijk saai vind met matige zanglijnen en slechte rijmschema's (die ze later voor Crusader nog een keer zouden herhalen met hun fight the good fight, believe what is right). Machine Gun sluit gelukkig wel weer erg sterk af, dus het album is met gemak goed te noemen. Het kan echter nog beter.

Tussenstand:
1. Wheels Of Steel
2. Saxon

Die grote stap waar ik het bij het debuut over had, wordt hier gezet. Saxon is op Wheels Of Steel een stuk feller en dynamischer. Het levert meer goede songs op en het gemiddelde stijgt aanzienlijk. Motorcycle Men, 747 en See The Light Shining zijn van ongelooflijke klasse. Vooral bij 747 kan ik lekker nostalgisch worden. Ik voel me altijd goed als ik ernaar luister. De rest van het album is niet zo goed als ik me herinner. Freeway Mad, maar vooral Street Fighting Gang en Suzie Hold On doen me echt niks. Saxon zet hier wel een geluid neer dat erg fijn is, maar toch heeft de band hier nog wel het een en ander te leren. Gelukkig is daar Machine Gun als gave afsluiter en die houdt de schade nog op een krappe 4,5*

Tussenstand:
1. Wheels Of Steel
2. Saxon

Toen ik begin 1980 Motorcycle Man voor het eerst hoorde in het radioprogramma Stampij van Hanneke Kappen was ik volledig flabbergasted. Zelden zoiets heavy gehoord. Sindsdien Saxon fan. 40 jaar lang. Heb alle platen. Beginperiode is zoals bij alle groepen ver uit het beste.

Best een leuk, wat schreeuwerig heavymetalalbum. Volgorde van de nummers is niet optimaal want na een sterk begin wordt hij steeds een stukje minder. 6 t/m 8 zijn echt niemendalletjes. De afsluiter, met een begin dat geïnspireerd lijkt op Priests Victim of Changes, is dan wel weer aardig en voorkomt dat de plaat echt als een nachtkaars uit gaat. Vrij stereotiepe NWOBHM maar voor mij geen topband in het genre.

Hoe kun je See the lights shining (met heerlijke tempowisselingen) en Suzy hold on (prachrtige melodielijnen en catchy as hell zonder commercieel te worden) nou als niemandalletjes afdoen?? Werkelijk onbegrijpelijk...

Classic. Al ken ik eigenlijk maar een paar nummers echt goed. Vaker luisteren dus!

Alle bandleden waren al achter in de 20 toen ze carrière gingen maken, Biff Byford is hier wel op z'n schreeuwerigst. Al vaker geluisterd ZAP!? Strong Arm of the Law en Denim and Leather vallen ook niet te versmaden. Toen hebben ze toch wel de meeste klassiekers geschreven die jaren nadien nog steeds live gespeeld werden en zo nodig opnieuw opgenomen (Heavy Metal Thunder en Unplugged and Strung Up).

1 of 2 keer, maar dat gaat nog wel vaker gebeuren, B.Robertson.

En ja hoor, gewoon nog eentje uitbrengen in hetzelfde jaar, al moet ik toegeven dat ik niet zeker weet welke er nou eerder kwam.
Op deze klinkt het soms nog oubolliger, sterker nog, de enige redenen dat ze een 6 halen is vanwege Wheels of Steel en Machine Gun.
Strangers in the Night vind ik zelfs vreselijk, net als Suzie Hold On.

Wheels of Steel is van april '80, Strong Arm of the Law van september '80. Ik heb de exacte releasedata even ingevuld. Onvoorstelbaar dat je binnen zo'n kort tijdsbestek tot zulke hoogtepunten kan komen... om die kost vervolgens nog jarenlang live te serveren. Kan me een moment bij de platenzaak herinneren, zo'n 20 jaar geleden, waar iemand over Saxon opmerkte dat ze op Wâldrock 2001 nog steeds dat oude spul speelden. Die persoon verstond oubollig m.i. onder de betekenis lachwekkend. Ik hield me maar wijselijk stil.

Twee albums per jaar was in die tijd niet zo vreemd. Judas Priest, Black Sabbath... En er waren ook bands die een dubbel album uitbrachten. De tijdsduur was nauwelijks langer dan van de cd nu. Bijkomend waren het toen albums waarop een band verdiende in plaats van op tour gaan, zoals nu het geval is.

Wat oubolligheid betreft: Sinds de NWoTHM is Saxon weer helemaal hip.

Dit blijft een heerlijk album. Heerlijke nummers en genieten hoe Biff hier bij zingt. Genieten!

In mijn vorige post beschreef ik hoe Heaven and Hell van Black Sabbath vrijwel gelijktijdig met Wheels of Steel van Saxon mijn leven binnen denderde. Bij deze mijn verhaal bij het tweede album.

In de herfst van 1980 voldeed ik aan alle voorwaarden om lid te mogen worden van de platenbieb. Daar snuffelde ik al sinds maanden in de bakken om te bepalen wat ik zou gaan lenen. Ik wist dus dat in die fonotheek een exemplaar van Wheels Of Steel stond. Op de vrijdag dat ik lid werd, was het exemplaar gelukkig niet uitgeleend. Het lenen kostte slechts één gulden en dat voor maar liefst drie weken plezier!

Die avond knalde opnieuw Motorcycle Man door mijn kamer, de volumeknop op 10. Ik wist wat ging komen: drie voorbijrazende motoren, gevolgd door warmdraaiende gitaren; dan een muur van lange gitaarakkoorden, ondersteund door furieuze bas en drums. Vlak voordat de zang klinkt, is daar een drumbreak die me tot op de dag van vandaag naar adem doet happen; Pete Gill, wát een genie! Tenslotte de briljante zanglijn van de man met de herkenbare stem: Biff Byford in een wolkje echo. Verderop in deze albumopener nóg een bijzondere drumbreak; prachtig, met bovendien opwindende dubbele bassdrums in de refreinen!
Wat ook opvalt is dat producer Pete Hinton de liedjes heavy liet klinken. Dit in tegenstelling tot zijn voorganger, die Saxons debuut een armetierig geluid meegaf. Tenminste, dat las ik in die dagen ergens, want dat album hoorde je nooit op de radio. De heren lieten in interviews luid en duidelijk weten hoezeer ze zich voor die productie schaamden.

Mijn pick-up was die avond druk met WoS, de laatste keren zachter, broertje en zusje lagen inmiddels op bed. De volgende ochtend nauwelijks tijd om ‘m te draaien; we gingen op herfstvakantie en Sporthuis Centrum bood in hun bungalows geen platenspeler. Die vakantie was heerlijk, tegelijkertijd smachtte ik naar de thuiskomst.

Oor (Kees Baars?) omschreef Saxon toentertijd treffend als een kruising tussen Motörhead en AC/DC. Het felle Stand Up and Be Counted, waarin Biff mij een hart onder de riem steekt; de drumrolls in het intro van Freeway Mad, vol furie en sirenes; de hakkende riff van See the Light Shining, dat bovendien een verrassend tweede deel kent; het stereo-riffduel in het intro van Street Fighting Gang, met die heerlijk pompende bas van Steve Dawson en de korte solo’s in het slot, inclusief fluiten op de vingers. Her en der klinken sluwe rolls, fills, breaks en bekkenaccentjes: fenomenaal drumwerk.
De plaat sluit af met Machine Gun, dat de boxen van mijn platenspeler beproefde. In de heftigste stukken van deze plaat klinkt een luchtgevecht, via gierende gitarenduels uit de handen van Graham Oliver en Paul Quinn. Hier hoor je het sterkst de invloed van Motörhead, met wie de band inmiddels ook op tournee was geweest.

Drie keer wordt de gashendel van de motor minder ver opengedraaid. 747 met zijn melodieuze gitaarlijnen en melodie, plus het verhaal van een vliegtuig in nood. Zó mooi. Idem voor Suzie Hold On, met zijn triest-romantische verhaal over een ongeneeslijk zieke vriendin.
Slechts de titelsong, afsluiter van kant A, zou mij - toen nog niet! - gaan vervelen. Een midtempo song met een eindeloos herhaalde, AC/DC-achtige riff. Gezien de reacties die ik om me heen zie bij concerten, sta ik daarin alleen. Het zij zo. Dat eindeloze meezingen, brrr…

Na drie weken belandde de plaat op een cassettebandje, want de lp moest terug. Pas 35 jaar later schafte ik het zelf aan, op een cd-box met de eerste zeven albums, verschenen op het Franse label Carrere.
De band maakte meer sterke albums, maar geen haalt het venijn van hun tweede. Ruim éénenveertig jaar later zet ik ‘m weer op. Voor de hoeveelste maal? Wat een monument… Had hij maar nooit de band verlaten: Pete Gill! Pete Gill! Pete Gill!

Pete Gill dook in 1984 weer op bij Motörhead en ruimde in 1987 het veld weer voor Phil Taylor (geen verbetering overigens). Te horen op de vier nieuwe tracks van No Remorse (1984) en Orgasmatron (1986). Zou later nog eens geschieden dat Lemmy een drummer van de support act overnam. Ik dacht dat Pete Gill destijds een kledingboetiek ging beginnen, later gevolgd door bassist Steve Dawson die een garage zou beginnen en ook genoeg van de muziekbusiness had. Pete Gill bracht later nog Live... In the Raw (2000) uit als niet onverdienstbare veredelde bootleg van Saxon. Met zijn vertrek bleef het ook bij een trilogie van klassieke albums waaruit Saxon de rest van de carrière zou blijven putten. Persoonlijk ben ik meer content met Nigel Glockler; één van mijn lievelingsdrummers. Door zijn technische begaafdheid kon Saxon meer gecompliceerde nummers schrijven en laten horen meer in huis te hebben dan die kruising tussen Motörhead en AC/DC.

B.Robertson, en Victim You van Son of a Bitch natuurlijk, maar aangezien jij de eerste was die daar iets bij postte (2013), is dat stokoud nieuws...

Heeerlijk album. En echte nwobhm classicidd voor vele de beste van Saxon, maar ik kies dan voor strong arm of the law. Maar dit is zeker ook en topper. Motorcycle man, 747, wheels of steel,see the light shining en machine gun zijn mijn favoriete. En natuurlijk niet te vergeten, het prachtige suzie hold on. En het grofsgedeelte wat ik noemde, zouden echt uitgroeien tot ware Saxon classics. Nee deze plaat draai ik nog altijd met heel veel plezier. Dit was het begin van een mooie tijd voor Saxon.

Volgens de Oor Popencyclopdie heette deze band eerst Son of a Bitch wat verwarring met punk zou opleveren en daar wilden deze jongens niet aan. Saxon dus. Wheels Of Steel is één van de eerste hardrock platen die ik leende van de platenbieb. Mijn interesse was gewekt omdat Power And The Glory genomineerd was voor album van de maand in jawel, de NCRV gids. Afijn, in ons nette Gereformeerde huis ging zoonlief aan de haak met die verderfelijke hardrock, muziek van de duivel ha, ha. Mijn verweer was altijd dat als de duivel me via muziek wil beïnvloeden dan kiest ie beter wat anders uit. Hardrock ligt teveel voor de hand. Wat een gezeik heb ik toen allemaal gehad. Maar 40 jaar later geniet ik er nog van en de eerste 5 albums van Saxon zijn simpelweg geweldig. Power And The Glory is finnik de beste. Nog bedankt NuCeRuVé. En Paul Quinn is als sologitarist simpelweg zwaar ondergewaardeerd. Dit jaar afgezwaaid, too old to rock 'n roll. Nou ja, dat zei ie niet maar daar kwam het wel op neer.

Hier een fragment uit de lovende recensie in Oor van de hand van Kees Baars; wel even scrollen. Ook ik kom uit een NCRV-gezin, maar mijn ouders deden niet zo moeilijk gelukkig...

Alleen maar goede albums kennelijk in het voorjaar van 1980. Iron Maiden/Fischer Z/Genesis.

Ik heb deze samen met "Strong Arm of the Law" in een 2CD van 1997. Blijkbaar is ie belangrijk genoeg om in de discografie te vermelden op de officiële Saxon site.
Het album "Wheels of Steel" heeft ongelooflijk veel herhalende riffs, iets waarbij ik afhaakte bij AC/DC ooit. Maar Saxon trek ik wel wat beter. Ondanks dit euvel heeft "747 (Strangers in the Night)'' een magisch gitaargeluid (een beetje a la Led Zep's "The Rover") tijdens het refrein ( ook niet verbeterd op heropname op de "Heavy Metal Thunder'' release). Het titelnummer heeft een zeer memorabel refrein, net als "Suzie Hold On", wat een ware love song is, maar nog steeds erg metal. De rest bestaat uit recht toe rechtaan rock. Op zich vind ik het 'garage' geluid, of boerenrock geluid (if you will) best cool, maar het is op de opvolger "Strong Arm of the Law" waar het pas echt goed uitpakt.

Die '97 2CD heb ik eind jaren 90 bij Large besteld want zo makkelijk was het in die tijd niet om oud werk van Saxon op CD te bemachtigen. Er waren een stuk of wat albums op Classic Rock Series uitgebracht door EMI, Disky bracht eens wat uit en verder gewoon oude oplagen die wel eens opdoken, maar niet zoals de huidige tijd dat je de ene heruitgave na de andere krijgt.

De heruitgaven van 2022 zijn mooi verzorgd. Vaak krijg je alleen een verhaal over de ontstaansgeschiedenis in het cd-boekje, maar bij Saxon zijn ook de songteksten afgedrukt. Album 2 t/m 5 had ik enkel op lp en deze box met kartonnetjes als hoezen had ik gelukkig altijd laten liggen. De vier cd's die ik wou voor 7 euro 't stuk aangeschaft. Maken mijn collectie compleet.

'Original Album Series' heb ik die van Status Quo weggedaan voor losse heruitgaven met niet veel meer dan single b-kantjes als bonustracks. Loudness heb ik wel in die serie, 'Thunder in the East' t/m 'On the Prowl'. Van Saxon heb ik een paar recente digipacks, zit ook een mooi geluid in, en de voorgaande lichting digibooks is aan me voorbij gegaan.

Soms zijn die 'Original Album Series', 'Original Album Classics' of '5 Original Albums' wel interessant. Bijvoorbeeld als je de lp al hebt. En zeker als je ze ook nog eens afgeprijsd kan kopen. Ik heb er van Sarah Vaughan, Otis Redding, Jethro Tull, Tim Buckley, Journey, Krokus, Ufo, Scorpions, Sly & the Family Stone, Alice in Chains, Jackie McLean, Lee Morgan, Wayne Shorter, Herbie Hancock, Dexter Gordon, en twee van Aretha Franklin. Weinig geld voor veel muziek die weinig plaats inneemt.

De selectie bij Saxon vind ik niet zo interessant. Het debuut wil ik niet en het live album hoeft ook niet.

Jethro Tull heb ik beide uitgaven van iemand mogen lenen. Uiteindelijk hield ik de aandacht er niet meer bij en had duidelijk afgebakend wat voor mij interessant te verzamelen was. Dat livealbum van Saxon ben ik nooit aan begonnen met bonustracks. Het debuut daarentegen wel.

Zojuist weer eens van vinyl gedraaid. Ik was plotseling vijftien en op mijn zolderkamer, de plaat geleend uit de fonotheek. Wat was dit een revolutie in metalland, mede door de donderende basdrums in het eerste en laatste nummer. Dat was toch wel een dingetje voor deze puber!