Saxon - Wheels of Steel (1980)

De B-kant zorgt er juist voor dat ik deze niet onder de Saxon-toppers schaar - waar de volgende albums Strong Arm of the Law en Denim & Leather, zeker wel onder vallen, die blijven het hele album lang boeien.

Erg knappe A-Kant, met een dé klassieker 747 Strangers in the Night, wat zeker in mijn top 5 van Saxon-songs behoort. De B-Kant is er middelmatige met een wel weer een goede eindsprint.

Een stapje naar voren vanaf het debuutalbum, al valt het wel op dat Saxon in vergelijking met tijdsgenoten Iron Maiden, Angelwitch en Judas Priest nog wat oubollig klinkt. Motorcycle Man en 747 (Strangers In The Night) zijn absolute klassiekers, terwijl ook Wheels Of Steel het altijd goed doet. Laatstgenoemde hit is echter bij vlagen net wat te repetitief, waardoor hij bij meerdere keren draaien wat saai kan worden. Suzie Hold On is daarnaast een nummer dat ik echt behoorlijk saai vind met matige zanglijnen en slechte rijmschema's (die ze later voor Crusader nog een keer zouden herhalen met hun fight the good fight, believe what is right). Machine Gun sluit gelukkig wel weer erg sterk af, dus het album is met gemak goed te noemen. Het kan echter nog beter.

Tussenstand:
1. Wheels Of Steel
2. Saxon

Die grote stap waar ik het bij het debuut over had, wordt hier gezet. Saxon is op Wheels Of Steel een stuk feller en dynamischer. Het levert meer goede songs op en het gemiddelde stijgt aanzienlijk. Motorcycle Men, 747 en See The Light Shining zijn van ongelooflijke klasse. Vooral bij 747 kan ik lekker nostalgisch worden. Ik voel me altijd goed als ik ernaar luister. De rest van het album is niet zo goed als ik me herinner. Freeway Mad, maar vooral Street Fighting Gang en Suzie Hold On doen me echt niks. Saxon zet hier wel een geluid neer dat erg fijn is, maar toch heeft de band hier nog wel het een en ander te leren. Gelukkig is daar Machine Gun als gave afsluiter en die houdt de schade nog op een krappe 4,5*

Tussenstand:
1. Wheels Of Steel
2. Saxon

In mijn vorige post beschreef ik hoe Heaven and Hell van Black Sabbath vrijwel gelijktijdig met Wheels of Steel van Saxon mijn leven binnen denderde. Bij deze mijn verhaal bij het tweede album.

In de herfst van 1980 voldeed ik aan alle voorwaarden om lid te mogen worden van de platenbieb. Daar snuffelde ik al sinds maanden in de bakken om te bepalen wat ik zou gaan lenen. Ik wist dus dat in die fonotheek een exemplaar van Wheels Of Steel stond. Op de vrijdag dat ik lid werd, was het exemplaar gelukkig niet uitgeleend. Het lenen kostte slechts één gulden en dat voor maar liefst drie weken plezier!

Die avond knalde opnieuw Motorcycle Man door mijn kamer, de volumeknop op 10. Ik wist wat ging komen: drie voorbijrazende motoren, gevolgd door warmdraaiende gitaren; dan een muur van lange gitaarakkoorden, ondersteund door furieuze bas en drums. Vlak voordat de zang klinkt, is daar een drumbreak die me tot op de dag van vandaag naar adem doet happen; Pete Gill, wát een genie! Tenslotte de briljante zanglijn van de man met de herkenbare stem: Biff Byford in een wolkje echo. Verderop in deze albumopener nóg een bijzondere drumbreak; prachtig, met bovendien opwindende dubbele bassdrums in de refreinen!
Wat ook opvalt is dat producer Pete Hinton de liedjes heavy liet klinken. Dit in tegenstelling tot zijn voorganger, die Saxons debuut een armetierig geluid meegaf. Tenminste, dat las ik in die dagen ergens, want dat album hoorde je nooit op de radio. De heren lieten in interviews luid en duidelijk weten hoezeer ze zich voor die productie schaamden.

Mijn pick-up was die avond druk met WoS, de laatste keren zachter, broertje en zusje lagen inmiddels op bed. De volgende ochtend nauwelijks tijd om ‘m te draaien; we gingen op herfstvakantie en Sporthuis Centrum bood in hun bungalows geen platenspeler. Die vakantie was heerlijk, tegelijkertijd smachtte ik naar de thuiskomst.

Oor (Kees Baars?) omschreef Saxon toentertijd treffend als een kruising tussen Motörhead en AC/DC. Het felle Stand Up and Be Counted, waarin Biff mij een hart onder de riem steekt; de drumrolls in het intro van Freeway Mad, vol furie en sirenes; de hakkende riff van See the Light Shining, dat bovendien een verrassend tweede deel kent; het stereo-riffduel in het intro van Street Fighting Gang, met die heerlijk pompende bas van Steve Dawson en de korte solo’s in het slot, inclusief fluiten op de vingers. Her en der klinken sluwe rolls, fills, breaks en bekkenaccentjes: fenomenaal drumwerk.
De plaat sluit af met Machine Gun, dat de boxen van mijn platenspeler beproefde. In de heftigste stukken van deze plaat klinkt een luchtgevecht, via gierende gitarenduels uit de handen van Graham Oliver en Paul Quinn. Hier hoor je het sterkst de invloed van Motörhead, met wie de band inmiddels ook op tournee was geweest.

Drie keer wordt de gashendel van de motor minder ver opengedraaid. 747 met zijn melodieuze gitaarlijnen en melodie, plus het verhaal van een vliegtuig in nood. Zó mooi. Idem voor Suzie Hold On, met zijn triest-romantische verhaal over een ongeneeslijk zieke vriendin.
Slechts de titelsong, afsluiter van kant A, zou mij - toen nog niet! - gaan vervelen. Een midtempo song met een eindeloos herhaalde, AC/DC-achtige riff. Gezien de reacties die ik om me heen zie bij concerten, sta ik daarin alleen. Het zij zo. Dat eindeloze meezingen, brrr…

Na drie weken belandde de plaat op een cassettebandje, want de lp moest terug. Pas 35 jaar later schafte ik het zelf aan, op een cd-box met de eerste zeven albums, verschenen op het Franse label Carrere.
De band maakte meer sterke albums, maar geen haalt het venijn van hun tweede. Ruim éénenveertig jaar later zet ik ‘m weer op. Voor de hoeveelste maal? Wat een monument… Had hij maar nooit de band verlaten: Pete Gill! Pete Gill! Pete Gill!