Riot - Fire Down Under (1981)

Je hebt geen internet nodig hoor, om ontwikkelingen overzees te volgen. Als wij toen, als snotneus muziekliefhebber zijnde, dat al konden, waarom zouden rondtoerende bands dat dan niet gekund hebben?

Het nummer Fast as a Shark kan wellicht gezien worden als het eerste speedmetal nummer. Maar zo speedmetal is het album voor de rest niet. Daar houdt het wat Accept betreft dus ook wel mee op.

Voor 'een aanzet tot', kan Fire Down Under wel tellen, maar het is zeker de eerste niet. Die is toch ergens in de NWoBHM te vinden. Maar ik denk niet dat één band alle eer toekomt. Ze beïnvloedden elkaar. Wel zijn er belangrijke mijlpalen in die ontwikkeling te vernoemen, zoals Unleashed in the East bijvoorbeeld.

Heerlijk, dat gesteggel over 'wie was de eerste' t.a.v. (speed)metal.
NWOBHM is m.i. geen speedmetal (wel heavy metal).
Motörhead?...
Ik zit nu even naar het betere (weliswaar toen nog langzame) 'hakwerk' (dat werd met Metallica en Slayer wel anders) en de tweestemmige gitaarsolo's op Ahead of the Pack te luisteren, hierna volgt uiteraard Princess of the Dawn.
Och.. Judas Priest.. fantastisch in die tijd. Jaap Edenhal Amsterdam. Ijsselhal Zwolle.

Natuurlijk is New Wave of British Heavy Metal geen speedmetal maar heavy metal.

Het ging echter over 'aanzet tot'. En NWoBHM is toch de aanzet tot speedmetal geweest.

Er gebeurde in ieder geval wel heel veel in drie a vier jaar tijd. De meeste bands met hun roots in de jaren 70 waren tegen 1985 van de populariteit lijstjes verdwenen, zo ook Riot.

In de tijdsgeest zou ik het album een dikke 5 star rating hebben gegeven, oh wat was ik overweldigt door het malle zeehondje. Tegenwoordig creeer je een vettere sound door de gitaren over te dubben in de mix, echter daar is hier nog geen sprake van. Hier hoor je dus een band zoals het ook in een live setting zou zijn. Dat is natuurlijk behoorlijk achterhaald en dat zou je van een album als deze Fire down under ook kunnen zeggen. Echter, met de energie waarmee de stevige rock/metal wordt gebracht in combinatie met een Joe Elliot sound-a-like zanger zorgt ervoor dat het een fun listen blijft.
Back in the days vond ik nog het meest opvallende dat er een album werd uitgebracht waar het ene snelle nummer werd opgevolgd door een nog snellere song. Vergeleken met een Thin Lizzy zou je dit Metal kunnen noemen, toen in ieder geval. Maar tegenwoordig waar geschreeuwd wordt tegen een uit balans zijnde wasmachine op 1600 toeren per minuut op een houten ondervloer met een trage drumtrack eronder metal approach noem je dit stevige hardrock
De zanger is nog een baan aangeboden geweest bij het tevens NY based, net in oprichting zijnde Anthrax , maar had geen zin meer om te zingen, behalve onder de douche dan. Dit is zijn laatste wapenfeit, erg jammer, ik hoorde hem graag.

Heb het album nu eindelijk op CD. Met bonus nummers (nummer 12 en 13 in de listing). Je gkan goed horen, dat het album geremasterd is, want het klinkt erg fris.

Het album wordt zeer binnenkort weer heruitgebracht in een digipack uitvoering.

Ik zou dit ook nu nog, juist de meest pure vorm van metal noemen, maar ja...

Maar ja?

Maar ja, het zijn bands die veel harder klinken en uit een heel ander vaatje tappen die de term metal al heel lang als een patent eigen gemaakt hebben. Dat geeft niet, maar het gaat wel ver weg van de oorsprong, ook al zeggen veel van die acts geïnspireerd te zijn door NWOBHM, Black Sabbath en bands als Saxon en Riot. Ik hoor het alleen nooit terug...

Pure Heavy Metal zoals Heavy Metal hoort te klinken. Een echte klassieker !

Net even geluisterd, blijft een goed en leuk album! Een aanrader

Riot's beste ! En de laatste met de 2 hoofdrolspelers Mark Reale op gitaar en Guy Speranza van de klassieke Riot. Beide hebben inmiddels de eeuwige jachtvelden betreden maar er zijn in Riots bestaan zoveel bandwisselingen geweest dat je beter van een project kan spreken...…Mark Reale was tot 2012 wel de leider.
Maar Fire Down Under is dus een geweldig goeie plaat. Hard en heavy vol energie! Het enige wat mindere track is Run For Your Live. Verder is van de bonustracks Youre All I Needed Tonight het enige wat het niveau haalt van de plaat.
Hou je van een goed potje ouderwetse hardrock, laat deze dan tot je nemen!

Ik krijg altijd negatief de kriebels van die zanger na een nummer of 3.

Raar is dat dan, hè ? Dat heb ik juist met die andere zangers van Riot en niet bij deze

Alle 9 ?
Ik ben afgehaakt na Restless. En zelfs Restless heb ik al weet ik hoe lang niet meer gehoord. Dus ik kan niet oordelen over al die andere zangers.

Kan je nagaan ik wist niet eens dat er 9 waren. Ik ken alleen Rhett Forester en Mike DiMeo,

Restless is met Foresster dus...heb een album Met DiMeo geprobeerd (Sons of Society) maar die kom mij ook niet boeien. Heb Het maar gelaten bij Narita en Fire Down Under

Dat van die 9 zangers was maar een grapje.
Same here, Narita en Down under zijn de enige 2 platen die ik enigszins ken.

Deze band is volledig langs mij heen gegaan, ik ken Riot wel maar had nog nooit iets van ze gehoord. Deze maar eens opgezet, bij de intro riff van Swords and Tequila denk ik even dat 2 Minutes to Midnight van Maiden opstaat maar dat duurt maar een paar seconden. Het doet me erg aan een NWOBHM band denken maar ik kom er niet op welke (Raven? de zang doet me soms ook aan Diamond Head denken), anyway ik snap niet dat ik dit links heb laten liggen destijds.

Je hebt Hellbound van Tygers of Pan Tang in je hoofd. Of Wasted van Def Leppard.

Ja of:
The most ripped off heavy metal riff - YouTube

Ik denk dat destijds heel veel snotneuzen in de lagen landen het eerst iets van Riot hoorden op deze verzamelaar. Maar hun eerste studioalbums vond je niet zo makkelijk volgens mij. Het eerste album dat wij hadden was Restless Breed. Vonden wel wel goed maar viel toch wat tegen nadat we het nummer Fire Down Under al kenden.

Maar met inmiddels 71 stemmen is het moeilijk vol te houden dat het nu nog een obscuur metal album is. Niet dat iemand dat beweerd, maar toch, ken uw klassiekers of zoiets.

Dit is dan ook hun bekendste album. Bij de andere albums toch maar weinig stemmen, terwijl Riot eind jaren tachtig met Thundersteel en The Privilege of Power toch ook nog straffe platen maakte.


Accept, Iron Maiden en Mercyful Fate zijn treffend. Raven iets minder.

Opvallend van Mercyful Fate die hetzelfde spelen in een lager tempo. Als je naar Hot for Love (op Narita) luistert vanaf 3:45, hoor je ook een riff die in een lager tempo later door Mercyful Fate gerecycleerd werd.

Nostalgie! Niet alles op dit album heeft de tand des tijds even goed doorstaan, met vooral halverwege een reeks matige tracks, maar de meer uptempo songs zijn nog steeds erg fijn. Favorieten: opener Swords And Tequila, het titelnummer en Run For Your Life.

Na de eerste 2 nummers zakt het wat in en komt de spanningsboog wat losser te hangen.
Voor mij persoonlijk een erg forgettable album.

Absolute klassieker. Als "Flasbacks" eraf was getieft kwam het angstvallig dichtbij de perfecte plaat wat mij betreft. Het geluid, de zang(!), composities. Opent knallend met twee echte old-school Metal beukers, daarna twee heerlijk meer swingende nummers. Voor mij is misschien wel het hoogtepunt "Altar Of The King", waar die geweldige zang van Guy Speranza zowaar de klasse van een Glenn Hughes lijkt te herbergen.
Wat een plaat!

Dit artikel legt uit dat het met de release van dit album al flink mis ging omdat de aangedragen song van de A&R man van de platenmaatschappij niet op het album was terechtgekomen. In het thuisland wilde het sowieso niet zo lukken met deze east-coast band en de zanger hield er kort daarna ook maar mee op. Op youtube zijn nog wel live beelden te vinden van Riot met de toen al kalende gitarist Mark Reale en met afrokapsel gehulde italo- amerikaanse zanger Guy Speranza. Fantastische stem.

De tweede plaat van Riot die in Nederland werd uitgebracht was Fire Down Under. Mijn muziekmaatje en ik wisten dat dit eigenlijk hun derde was, maar het debuut had Nederland nooit bereikt. Al was er waarschijnlijk een heel kleine kans dat je ‘m bij gespecialiseerde zaken in de importbakken tegenkwam; is mij nooit gebeurd.

Wat was hun derde elpee góéd! Man… Knallen, knallen, knallen. Narita vonden we al prachtig en gelukkig belandde dit juweeltje eveneens in de fonotheek van ons dorp. 1981 was wederom een goed en vernieuwend jaar voor heavy rock. Bij Riot klonk niet de metal zoals die inmiddels in het Verenigd Koninkrijk de toon zette: de New Yorkers maakten snelle hardrock, iets traditioneler dan bij de Britse collega’s, maar de superenergieke inzet maakte dit ruimschoots goed. In mijn hoofd was een zeehond niet meer lief en bedreigd, maar stoer en gevaarlijk.
Op de achterkant van de hoes stond een bio over de strijd die was geleverd, maar zie daar, “We benne terug!” Bijna alle nummers belandden op cassette. Alleen de langzamere liedjes Feel the Same en No Lies haalden die niet. Afsluiter Flashbacks wél, want alweer wordt heerlijk gesoleerd en de soundbites van de hartverwarmende ontvangst die de band kennelijk in Engeland had gekregen vond ik interessant. Waarschijnlijk bedoeld als bedankje aan hun Britse fans.

De afgelopen weken heb ik het album via streaming veel gedraaid. Waar ik vroeger vooral voor de snelste tracks viel, namelijk Fire Down Under en Run for Your Life, zijn nu mijn absolute favorieten de songs die net iets langzamer zijn: Swords and Tequila (indertijd kwam ik voor het eerst de term 'tequila' tegen, nog altijd een prachtig woord), Outlaw met zijn heerlijke riff, Don’t Hold Back waarin ik iedere keer oren tekort kom en de powershuffle van Altar of the King, dat bovendien een wonderschoon intro kent.
Bij deze songs spelen gitaristen Mark Reale en Rick Ventura partijen die met elkaar in contrast staan maar wonderwel samengaan; een lust voor het oor.
Een andere reden dat deze liedjes extra waarde hebben gekregen is de toenmalig debuterende drummer Sandy Slavin: pas nu valt me op dat hij de meest gevarieerde capriolen uithaalt, kan grooven als de beste en daarbij heerlijk veel en stevig zijn bekkens teistert.
Uiteraard móet de stem van Guy Speranza worden genoemd. Helder en krachtig, uit duizenden herkenbaar. Het zijn dezelfde kwaliteiten waarom ik zo van de gouden keeltjes van Steve Walsh (Kansas) en Jon Deverill (Tygers of Pan Tang) houd, stemmen die melodie en energie perfect doen samensmelten.

Met de opvolger was dat voorbij: Rhett Forrester had een hele andere kleur, Riot klonk voor mij niet meer als Riot en ik haakte af. Dat diens opvolger Tony Moore ook zo’n heldere stem bezit, heb ik totaal gemist.
Wel ontdekte ik tot mijn verrassing bij “spin-off band” Riot V iets van die oude magie, al gebeurde dit mij pas in 2018 met het uitkomen van Armor of Light. Maar Riot V is een verhaal voor een andere keer.
Mogelijk moet ik zelfs de fase Forrester een tweede kans geven, want wat ik op streaming tegenkwam valt me inmiddels niet tegen. Al haalt het niet de magie van Fire Down Under, voor mij een vijfsterrenklassieker.

Er is een Duitse persing van dus moet in Nederland ook wel gewoon verkrijgbaar geweest zijn. Maar ik herinner me dat je die eerste platen van Riot zelden of nooit zag liggen.

https://www.discogs.com/release/3085157-Riot-Rock-City