Dr. Feelgood - Malpractice (1975)
mijn stem
20 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Blues
Label: Columbia
-
I Can Tell (2:47)
-
Going Back Home (4:01)
-
Back in the Night (3:18)
-
Another Man (2:55)
-
Rollin' and Tumblin' (3:12)
-
Don't Let Your Daddy Know (2:57)
-
Watch Your Step (3:24)
-
Don't You Just Know It (3:49)
-
Riot in Cell Block #9 (3:40)
-
Because You're Mine (4:54)
-
You Shouldn't Call the Doctor (If You Can't Afford the Bills) (2:33)
1
geplaatst: 14 juni 2006, 13:32 uur
Fantastisch Rhytm 'n'blues / rock 'n'roll LP.
Geweldige (rhytm) gitaarspel van WIlco Johnsson
Aanrader (luister maar eens naar Because you're mine)
Als instapper is het misschien beter om de live lp uit 1975 te horen...
Play it loud !
Geweldige (rhytm) gitaarspel van WIlco Johnsson
Aanrader (luister maar eens naar Because you're mine)
Als instapper is het misschien beter om de live lp uit 1975 te horen...
Play it loud !
0
geplaatst: 1 augustus 2011, 17:56 uur
Oerdegelijke Britse R&B in de traditie van Chuck Berry, en o.a Alex Harvey en de Stones in het begin van hun carriere .
Live speelden die jongens het dak eraf in jaren '70. Ze treden trouwens nog steeds op, maar helaas zonder Wilko Johnsson.
Live speelden die jongens het dak eraf in jaren '70. Ze treden trouwens nog steeds op, maar helaas zonder Wilko Johnsson.
1
geplaatst: 12 maart 2024, 09:47 uur
Malpractice is de tweede elpee van Dr. Feelgood die in 1975 verscheen. Het is alsof we het vervolg horen van een liveset die begon met Down by the Jetty uit januari dat jaar. Negen maanden na het debuut wordt vervolgd met wederom puntige pubrock. De wortels stevig in de r&b van de jaren '60, energiek en rauw.
Londen kende in die periode een levendige pubrockscene voor kleinere bands, waar Dr. Feelgood één van de grote namen werd en een uitstraling kreeg die uitstraalde tot ver buiten de hoofdstad. Het staccato-ritmespel van gitarist Wilko Johnson is hierbij de voornaamste troef.
In vergelijking met het debuut klinkt hier iets meer traditionele r&b, verpakt in elf nummers die meestal onder de vier minuten aftikken. Op I Can Tell, Another Man, Don't You Just Know It, Because You're Mine en de levenswijsheid You Shouldn't Call the Doctor (If You Can't Afford the Bills) is daarbij sprake van de typische stijl van Johnson. Zijn spel brengt de muziek voorbij de r&b, zonder deze te verloochenen. In combinatie met de strakke ritmesectie en de soms snauwerige zang van Lee Brilleaux, die daarnaast regelmatig de mondharmonica hanteert.
Speciale aandacht voor de gevangenisopstand in Riot in Cell Block Number Nine met een intro dat zowel traditioneel als spannend is, mede door het verhaal; een oudje van rock 'n' roll veelschrijvers Leiber & Stoller.
Hun tweede worp is wat minder sterk dan het debuut, wat niet vreemd is als de opvolger al zo snel daarna verscheen. Een krappe 7 van mij.
Malpractice reikte eind oktober '75 tot #17 in de Britse albumlijst, terwijl "dino's" Rod Stewart met Atlantic Crossing en Pink Floyd met Wish You Were Here op 3 en 4 stonden, temidden van zoetgevooisdere country en middle of the road (Jim Reeves, Roger Whittaker). Een voorbode van wat het jaar erop zou opduiken: punk en new wave.
Daarmee ben ik aan het einde gekomen van mijn reis door de invloeden op / aanzetten toe die genres. Mijn afspeellijst met de lengte van een C90-bandje is vol. Die "tape" begint met Second Album (1971) van Curved Air en ik kwam hier nu vanaf de debuut-EP van The Count Bishops.
Op naar 1976 en mijn tweede afspeellijst, die begint met het debuut van de Ramones.
Londen kende in die periode een levendige pubrockscene voor kleinere bands, waar Dr. Feelgood één van de grote namen werd en een uitstraling kreeg die uitstraalde tot ver buiten de hoofdstad. Het staccato-ritmespel van gitarist Wilko Johnson is hierbij de voornaamste troef.
In vergelijking met het debuut klinkt hier iets meer traditionele r&b, verpakt in elf nummers die meestal onder de vier minuten aftikken. Op I Can Tell, Another Man, Don't You Just Know It, Because You're Mine en de levenswijsheid You Shouldn't Call the Doctor (If You Can't Afford the Bills) is daarbij sprake van de typische stijl van Johnson. Zijn spel brengt de muziek voorbij de r&b, zonder deze te verloochenen. In combinatie met de strakke ritmesectie en de soms snauwerige zang van Lee Brilleaux, die daarnaast regelmatig de mondharmonica hanteert.
Speciale aandacht voor de gevangenisopstand in Riot in Cell Block Number Nine met een intro dat zowel traditioneel als spannend is, mede door het verhaal; een oudje van rock 'n' roll veelschrijvers Leiber & Stoller.
Hun tweede worp is wat minder sterk dan het debuut, wat niet vreemd is als de opvolger al zo snel daarna verscheen. Een krappe 7 van mij.
Malpractice reikte eind oktober '75 tot #17 in de Britse albumlijst, terwijl "dino's" Rod Stewart met Atlantic Crossing en Pink Floyd met Wish You Were Here op 3 en 4 stonden, temidden van zoetgevooisdere country en middle of the road (Jim Reeves, Roger Whittaker). Een voorbode van wat het jaar erop zou opduiken: punk en new wave.
Daarmee ben ik aan het einde gekomen van mijn reis door de invloeden op / aanzetten toe die genres. Mijn afspeellijst met de lengte van een C90-bandje is vol. Die "tape" begint met Second Album (1971) van Curved Air en ik kwam hier nu vanaf de debuut-EP van The Count Bishops.
Op naar 1976 en mijn tweede afspeellijst, die begint met het debuut van de Ramones.
* denotes required fields.
* denotes required fields.