Ramones - Ramones (1976)

Nog altijd fris en eigenlijk afwisselender dan je zou denken. Niet alles is even luchtig: volgens bassist Dee Dee (rechts op de hoesfoto) verwijst 53rd & 3rd naar de kruising in Manhattan "where I used to go to hustle, to get money for heroin." Geweldige baspartij op I don't wanna go down to the basement. En uit de Oor-recensie van Peter van Bruggen (wie anders in die tijd?) die herman op 21 november 2008 ook al aanhaalt heb ik altijd de perfecte omschrijving van zanger Joey onthouden: "het postuur van een wandelende tak". Deze plaat is wat mij betreft onbeperkt draaibaar.
 

Ik begin inmiddels een steeds groter wordende interesse in punk te ontwikkelen, waardoor het wat mij betreft weleens tijd werd dat ik dit kennelijk extreem invloedrijke werkje eens ging beluisteren. Helaas vind ik er tot dusverre weinig aan. Flauwe popliedjes met wat gruizige gitaren op de achtergrond. Al zullen anderen het er vast wel in horen, ik mis energie. Afwisseling is verder niet altijd nodig, maar aangezien de sound me niet bepaald wegblaast blijft dit niet de hele tijd leuk omdat het dus constant hetzelfde is. Een halfuur is dan nog steeds teveel.

Luister eens Its Alive. Dezelfde popliedjes, maar een paar graadjes sneller en ruiger.

Briljante plaat van de Ramones. Er schuilt een tomeloze energie in deze plaat. Elk nummer is een schot in de roos en enorm catchy. Als een popprinses als Lady Gaga met deze nummer aan de slag zou gaan en ze radiovriendelijk weet te maken, heb je een album vol met wereldhits.
Maar het liefst heb ik de liedjes zoals de Ramones ze bedoeld hebben op deze plaat. Krachtig en toch heel meezingbaar. Een van de meest verslavend platen uit mijn collectie.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ramones - Ramones, 40th Anniversary Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ondanks het feit dat het aantal nieuwe releases momenteel nauwelijks is bij te benen, zijn er ook nog reissues die de aandacht weten te trekken.

Het is nauwelijks te geloven, maar het legendarische titelloze debuut van de Ramones is dit jaar precies 40 jaar oud. Dat moet natuurlijk gevierd worden en hoe kan dit beter dan met een mooi opgepoetste reissue.

40 jaar na de release van dit debuut zijn de Ramones voor een hele generatie meer een beeldmerk (Ramones T-shirts deden het goed in de H&M collectie) dan een muzikaal icoon.

Het is een generatie die zich waarschijnlijk afvraagt wat er zo bijzonder is aan de korte en eenvoudige deuntjes van de band uit New York. Om hier iets zinnigs over te kunnen zeggen is het noodzakelijk om het debuut van de Ramones in het juiste tijdsperspectief te plaatsen.

Halverwege de jaren 70 werd de rockmuziek gedomineerd door grote bands die er een genoegen in schepten om steeds complexere en pompeuzere muziek te maken. De tegenbeweging zou in Engeland in 1977 resulteren in de punkbeweging. In New York sloeg eenzelfde punkbeweging al een jaar eerder toe en de Ramones behoorden tot de vaandeldragers van deze punkbeweging.

De band werd al in 1974 in de New Yorkse wijk Queens opgericht, maar twee jaar later timmerde de band pas echt aan het weg en maakte het deel uit van de scene rond de club CBGB, die uitgroeide tot de bakermat van de New Yorkse punkbeweging.

De Ramones lieten zich nadrukkelijk inspireren door de rock ’n roll uit de jaren 50, maar speelden hun rock ’n roll wel een stuk sneller en een stuk rauwer. Het debuut van de Ramones bevatte uiteindelijk 14 tracks en had hier 29 minuten voor nodig. Het tempo ligt hoog en de riffs zijn eenvoudig, maar wat na 40 jaar nog steeds opvalt is dat de Ramones een uitstekend gevoel hadden voor popsongs die je na een keer horen mee kan zingen.

De luxe editie bevat heel veel mooie extra’s, waaronder energiek live-materiaal, vinyl en is ook nog eens fraai uitgevoerd, maar uiteindelijk draait toch alles om Blitzkrieg Bop, Beat On The Brat, Judy Is A Punk, I Wanna Be Your Boyfriend, Chainsaw, Now I Wanna Sniff Some Glue, I Don't Wanna Go Down To The Basement, Loudmouth, Havana Affair, Listen To My Heart, 53rd & 3rd, Let’s Dance, I Don't Wanna Walk Around With You, Today Your Love, Tomorrow the World; 14 eenvoudige maar o zo aanstekelijke deuntjes en bovendien deuntjes die de rockmuziek voorgoed zouden veranderen.

Het was even geleden dat ik naar de muziek van de Ramones had geluisterd, maar door deze ter ere van de 40e verjaardag uitgebrachte reissue ben ik weer helemaal verslaafd. Wel triest trouwens dat geen van de vier Ramones de veertigste verjaardag van het debuut mee heeft mogen vieren. Erwin Zijleman

Als iemand dit vandaag zou doen: Ramones - Today Your Love Tomorrow The World (Live - 1978) - RARE ! - YouTube zou het nog precies even bliksems geniaal, grensverleggend en heerlijk zijn als 40j geleden! Beste band ooit, laat me dat online gooien dat ik het nooit vergeet!

Leuke muziek maar voor mijn gevoel heeft het zijn relevantie verloren. Het is een beetje simplistisch en repetitief. Latere punk en punkrock vind ik een stuk lekkerder klinken. Blitzkrieg Bop blijft natuurlijk een geweldige klassieker!

Punkklassiekertje. Het is allemaal niet hoogstaand, maar wel boordevol energie. Lekker korte nummers (zoals het hoort bij punk) en kwalitatief af en toe lekker rommelig.

De ultieme (bubblegum)punkplaat, de ultieme band... Perfecte, geniale, tijdloze muziek. Favoriete nummers: HAVANA AFFAIR + TODAY YOUR LOVE, TOMORROW THE WORLD.

t werkt nog steeds: Hoodpijn. dus wat doe je dan ? 3 nummers lekker hard opzetten: let's dance / i dont wanna walk around with you en de klapper: todat you're world .... bij elk nummer tikkie harder zetten en bij de laatste 1,2,3,4 nog een tikke erbijet voila: na 10 minuten hoofdpijn weg en heerlijk uit je dak gegaan (opa van 63)

Blijft heel erg lekkerrr deze eerste van the Rrrramones.

En nee technisch is het niet bepaald hoogstaand natuurlijk , maar de punten worden verzonden op vermaak. En is dat sowieso niet de enige criteria?
Het latere meer technische (en gladdere ) studiowerk van deze mannen laat ik mooi aan mijn linker zijde liggen. De Ramones-kracht ligt in de eenvoud.

Halfje erbij voor deze blauwdruk van de punk. Er staat geen slecht nummer op!

Simpele, ultrakorte nummers maar wel met veel energie en ook nu klinkt het nog plezierig en aanstekelijk. Ik kan goed begrijpen dat dit album danig invloed heeft gehad op de Britse punkscene.
Dit album stond lijnrecht tegenover de complexe progrock maar dat vond ik net leuk aan de jaren '70: diverse muziekstijlen stonden naast elkaar.

Mijn reis door new wave is middels de tweede van het Londense Dr. Feelgood klaar met de voorlopers/invloeden/inspiratiebronnen daarvan en vervolgt op 23 april 1976, toen de Ramones hun titelloze debuut uitbrachten. Mumens herman postte in 2008 een bericht met link naar de recensie in Oor indertijd. Inmiddels kun je de OOR Recensiebijbel kopen waarin het epistel van Peter van Bruggen ook is opgenomen.

Valt er iets te melden wat nog niet eerder werd genoteerd? Dat wordt moeilijk. Tot op het bot uitgeklede popmuziek met voor die tijd ongekend ruig en simplistisch klinkende rockgitaren. Melodieus en meezingbaar met de wortels in de jaren '60, getuige de cover van Let's Dance. Naar we nu weten niet de eerste punkrockgroep - daarvoor wijs ik Death uit Detroit aan - maar wel de eersten die een elpee uitbrachten.
Van MuMe mag ik drie favo's aanklikken. Naast Blitzkrieg Bop (natúúrlijk!) ga ik voor Loudmouth en Today Your Love, Tomorrow the World.

Op de Nederlandse radio klonken ze aanvankelijk alleen in de avonduren bij KRO, VARA en VPRO, in 1979 of '80 echter zond NCRV's Elpeepop Special een uur lang Ramones uit met hun beste werk. Ik nam het op op cassette. Maar eigenlijk is hun debuut meteen één lange best-of, tevens blauwdruk voor henzelf en vele andere bandjes.
Gelijktijdig bracht de Britse pubrock een nieuwe plaat voort; op naar het debuut van Graham Parker, diezelfde aprilmaand verschenen.