Sonata Arctica - Reckoning Night (2004)

Had nou maar wel gestemd, want als je een album volledig gehoord hebt, heb je volgens mij niet alleen het recht, maar ook de plicht, om te gaan stemmen. Anders stemmen alleen fanboys op een album en dat geeft nooit een realistisch gemiddelde. Ik sta open voor elk genre. Ja, zelfs voor powermetal(halloween vind ik een sterke band). Ik beluisterde dit album omdat ik niet sonata na een album af wou schrijven. Bovendien verwoord ik altijd mijn voorlopige mening. Vaak genoeg wijk ik daar later weer van af. drie keer heeft dat zelfs gezorgd voor een verandering van een onvoldoende naar een perfecte beoordeling. Het is niet dat ik nu elk album van sonata of elk powermetalalbum, een onvoldoende ga geven

Daar valt ook wat voor te zeggen. Plicht lijkt me overdreven, maar het is wel netjes om te gaan stemmen als je een album echt goed gehoord hebt. Zo voorkom je inderdaad vertekende gemiddeldes.

Als het je genre niet is, hoef je het album niet te beluisteren.
Ik verafschuw gladde R&B, dus is het een beetje zinloos daar een heel album van te beluisteren om het een halve ster te geven. Dan besteed ik veel liever mijn tijd aan de duizenden albums in de genres die me wel liggen.

Maar stel je voor: Je weet niet of het je genre niet is, dus wil je het wel eens proberen. Je gaat een album beluisteren en kijken of het iets is. Na een tijd blijkt dat het hele genre je ding niet is. Dan ben ik het er mee eens dat je niet meer albums binnen dat genre gaat kopen, want je weet dat je het niks vindt, maar dat album dat je wel geprobeerd hebt mag je wat mij betreft absoluut een 0,5 geven.

Van bands die ik niet ken, ga ik altijd af op hoes en songtitels.
Als die me kunnen "prikkelen", en de prijs valt mee, ga ik meestal over tot aanschaf.
Daarin heb je dan wel gelijk. Maar van bands waarvaan ik weet welk genre ze spelen, ga ik niets beluisteren (en beoordelen) als het m'n ding niet is.
Als je geen witloof lust, ga je toch ook geen witloofschotel bestellen op restaurant.

Dat is ook precies wat ik zeg. Weet je op voorhand dat je het niet goed vind? Dan moet je ook niet gaan beluisteren, want dan ben je gewoon een slecht cijfer aan het uitlokken.

Ik zie het liever als op ontdekkingstocht gaan. Met jouw instelling blijf je al gauw bij die paar genre's die je toch al kent. Het is veilig en je kan al snel horen waar wel of geen kwaliteit in zit. Ik probeer meerdere genre's. Een genre als powermetal staat me over het algemeen niet zo aan, maar heeft daarentegen hier en daar verwantschap met progmetal; een genre waar ik wel warm voor loop. Als ik zeker weet dat een artiest mij niet aanstaat(zoals nu met Sonata) dan stem ik niet vaker op een artiest.

Ik sluit zelf ook geen genres uit en verdiep me maar al te graag in ieder genre. Ik bedoel het precies zoals jij zegt, jij hebt nu door dat je Sonata Arctica niks vind, dus ga je er verder niet naar luisteren (hooguit de albums die je al hebt nog eens proberen), maar wat je van de band gehoord hebt stem je wel op en dat vind ik goed.

Inderdaad!

Oké dan zijn we het eens.

Ik kan je verzekeren dat ik verschillende genres kan appreciëren.
Binnen de metal vrijwel alles behalve de extremere subgenres zoals grindcore.
Daarbuiten pop, new wave, klassiek, blues, jazz, funk.
Lijkt me niet echt een instelling die getuigt van weinig ontdekkingsdrang.
Genres die ik geproefd heb maar die ik niet lust: country, reggae, hiphop, gabberhouse, techno

You know what; uiteindelijk blijft het allemaal een zaak van persoonlijke smaak in mijn beleving.
Trouwens Misterfool; het is Helloween en niet Halloween....je weet wat er op de hoes van het Keeper album staat?

Ik zal Sonata Arctica altijd beschouwen als een mindere band binnen zijn genre. Het weet niks te doen. Ik heb drie van hun platen gehoord, maar in vergelijking met andere power metal bands klinkt het allemaal wat te cliche.

Luister nog eens goed naar 'Blinded No More', 'The Boy Who Wanted to Be a Real Puppet' en 'Wildfire'.

Ik heb hem helaas niet meer in huis, maar ik zal eens googlen .

Of beluister de nieuwste ééns, als je benieuwd bent hoe de band óók kan klinken.

goede power metal ook wel happy metal. je hoeft echt geen grote headbanger te wezen om dit te luisteren. het is gewoon goede muziek!

Grappig, het is zowat de enige band in het genre die ik goed vind. Power metal doet me meestal niets, maar Sonata Arctica maakt naar mijn mening prachtige muziek. Dit album is nog steeds mijn favoriet, al komt hun nieuwste, Stones Grow Her Name toch aardig in de buurt. Eigenlijk is elk album van hen steengoed.

'Steengoed' is ook wel een adequate benaming voor hun nieuwste.

Ik denk dat overall Winterheart's Guild mijn favoriet inmiddels is, alhoewel ik deze lange tijd het summum van de band vond.

Dat is ook een van mijn favorieten ja, maar die heb ik niet meer in mijn bezit.. Moet ik maar es opnieuw ergens zien aan te geraken.

Wildfire en White Pearl, Black Oceans...: 2 van mijn favoriete nummers na elkaar op dit album. Vooral dat 2de is echt episch.
Power of One blijft echter het beste nummer van SA, imho. Spijtig dat het op hun minst goede (maar nog altijd erg goed) album staat (Ecliptica). Toen waren ze nog te 'power metal'.

Je bedoelt Silence? Ik zie de eerste vier albums van Sonata Arctica toch wel als regelrechte powermetal. Niettemin nog altijd de beste werken van de band naar mijn mening. Ik moet het genre natuurlijk ook heel erg.

Deze staat bij mij tegenwoordig op een mooie tweede plek, vlak achter The Days of Grays. En dan issie toch echt flink gegroeid, want in het begin vond ik m maar matig.

Laatste album van Sonata Arctica dat ik echt geweldig vind. De weg die ze hierna zijn ingeslagen, ligt mij minder. Helaas, want de sfeer, snelheid en melodieën van de eerste vier albums vind ik echt geweldig!

Misschien is het meest recente album, Pariah's Child iets voor jou? Ze hebben daar actief geprobeerd om naar hun 'roots' weder te keren.

Inderdaad het enige album dat ik nog niet gehoord heb. Ben wel benieuwd, ik ga er zo snel mogelijk achterna!

Alleen al vanwege White pearl, black oceans kan deze plaat natuurlijk niet meer stuk. Wat een schitterend nummer is dat toch! Muzikaal gezien sowieso, maar luister eens goed naar de tekst. Dat is me toch een intrigerend verhaal!

Ik werd vroeger altijd gegrepen door dat: 'Love can be like poetry of demons, or maybe god likes complex irony'. Is het een of ander liefdesverhaaltje?

Dit album luister ik al sinds mijn tienertijd, maar na een recente herbeluistering tijdens het hardlopen blijkt dat ik het nog steeds ijzersterk vind. Vooral Ain't Your Fairytale, My Selene en The Boy... deden het goed.

Liefdesliedje zou ik het zeker niet willen noemen Die zin die jij noemt zegt iets over de hele vreemde situatie die in het liedje wordt beschreven.

Sonata Arctica 1.75

De toevoeging van een orgelsound, de zwaardere gitaarsound, maar ook de toevoeging van hardrock (Blinded No More) en nog meer prog (The Boy Who Wanted To Be A Real Puppet) lieten in 2004 horen dat Sonata Arctica niet langer meer die 'flowermetalband' was die men hen voorheen noemde. Ik zag de band toen in het voorprogramma van Nightwish ten tijde van Once en was omvergeblazen door hoe goed het geheel klonk en weet nog dat Reckoning Night toen ook absoluut mijn favoriete album van het jaar was. Ook vandaag de dag blijft dit album een speciaal plekje in mijn hart hebben, al is dat niet in de laatste plaats door Don't Say Word, welke ik ten tijde van mijn eerste liefdesverdriet net iets te vaak en te hard heb meegezongen.

Nee, de echt briljante nummers zijn Wildfire en White Pearl, Black Oceans... Eerstgenoemde track blijft tot de dag van vandaag (misschien tot Somewhere Close To You) het hardste SA nummer, terwijl WPBO een van de meest oprechte prestaties blijft in termen van het schrijven van een echte orkestrale epic. Waar Nightwish in dit jaar mijn aandacht begon te verliezen, bewees Sonata Arctica dat men cliché en spanning alsnog goed kon combineren. Slechts My Selene doet wat afbreuk aan het geheel en dat is juist omdat het nummer compositorisch gezien het meeste doet denken aan de eerste twee albums en zodoende niet helemaal past bij de verder erg serieuze sound.

Voorlopige tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Reckoning Night
3. Silence
4. Ecliptica

Kijk, zo ken ik mezelf weer een beetje. Waar de eerste songs nog wel goed zijn en ik voor Don't Say A Word nog wel enige bewondering kan opbrengen, wordt het daarna rap minder. De eerste twee tracks deden me zelfs een beetje twijfelen, want als die kwaliteit door zou zetten, had ik niet om vier sterren heen gekund. Zelfs de combinatie Kakko en de songteksten vallen hier reuze mee. Verder snap ik heel goed waarom Don't Say A Word een populair nummer is.

Vervolgens wordt het bedroevend saaie The Boy Who Wants To Be A Puppet ingezet en daar weet Sonata Arctica zich niet meer te herstellen. My Selene ben ik inmiddels alweer compleet vergeten en Wildfire is dan weer een complete miskleun. Waar ik voor de eerste platen nog wel wat sympathie kan opbrengen, vind ik dit album toch echt weer niks. Toch ben ik wel benieuwd naar wat de band verder heeft uitgebracht.


tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Reckoning Night

White pearl, black oceans niet leuk RuudC?????

Ik gok, RuudC, dat de volgende drie platen niets voor jou zijn aangezien die juist verder borduren op 'The Boy Who...' en 'Wildfire'.

Daar ga ik snel achter komen. Het is ook een stukje nieuwsgierigheid he.

Nee, zelfs White Pearl niet.