Sonata Arctica - Reckoning Night (2004)

Bij cliché power metal denk ik aan een zanger met een spannende leren broek, vingervlugge riffs en dergelijk extravagant gitaargebruik, een overdosis melodie, epische thema's en inderdaad een hele zweem keyboards eroverheen.

Ik vraag me af welke andere clichés er zijn over dit genre.

Edit na jouw edit: Ah neen, typische power metal = cliché power metal, imo. Als het gaat over cliché (moderne) hardcore denk ik ook aan een flinke dosis tough guy, breakdowns en horden gang shouts.

Dan zou ik zeker niet dit album aanraden. Veel eerder iets van Freedom Call, Hammerfall of Stratovarius.

Ik heb de indruk dat je je nogal aangevallen voelt door die bewering. Jammer, want zowel rock-rick als ik hebben gezegd dat het geen verwijt is.

Ik zou niet zeggen aangevallen, alswel overgevoeligheid. Dat heeft iedereen toch wel een beetje bij zijn nummer 1? Ik ben gewoon op zoek naar de juiste nuance - en daar sla ik misschien in door - that's it.

Haha, dat is erg normaal zelfs Iedereen overschat altijd zijn favoriete bands. Zo is Pantera's Far Beyond Driven eigenlijk ook maar een eentonige hersenloze beukplaat en is Nas' Illmatic de saaiste rapplaat aller tijden. Ik vraag mij nog steeds af waarom ik die twee zo geniaal vind.

Ik geef je geen ongelijk jasper. bennerd vind dit een lekker power metal album en jij ziet er meer in, het is alleen maar mooi dat je dat met passie wilt verdedigen. Ik en bennerd hebben wel het beste met je voor .

Ik ben wel benieuwd, als jij zegt dat dit afwijkt van de clichés wil ik dat wel geloven.

Edit: De nummers lijken overigens vrij kort voor wat ik van power metal ken...

Daarin kan je je vergissen! Superschijf en vind 'm beter dan Vulgar Display Of Power.
Eentonig en hersenloos: en je hebt 'm op 1 staan?

Je mist even de strekking van de discussie hier, denk ik.

Volgens mij was dit een poging tot dubbelironie van MindRuler. Hij zal toch niet echt geloven dat jij je nummer een daadwerkelijk eentonig en hersenloos vindt?

Misschien, maar ik heb ook zo één van die platen in mijn Top 10

Je hebt zo tien platen in je top tien.

[/inkopper]

... maar niet tien van die platen.

Inderdaad bevat het die cliché elementen van power metal vrij duidelijk, maar persoonlijk vind ik die refreintjes met die 'koren' die het typeren verdomde lekker. Maar het is niet alleen maar snelle, gladde gitaren en power refreintjes, er zitten ook echt mooie stukken in (zoals het prachtige Reckoning Day, Reckoning Night...) en het zit ook verdomde goed in elkaar. Mooie symfonische elementen. Wat dat betreft is het ook weer niet zó erg allemaal, dat geld ook voor de refreinen, in mijn ogen. Ik weet niet of je het kunt waarderen, maar ik zou het gewoon een keertje proberen. In mijn beleving is het niet al te moeilijk te doorgronden dus ik denk dat je vrij snel doorhebt of het wat voor je is of niet. Zo niet, jammer dan.

Het laatste echt geslaagde album vind ik. Hierop beginnen ze al wat te sleutelen aan het vertrouwde geluid hier en daar. Ik snap het ook wel dat je als band niet constant hetzelde wilt doen. Toch kan ik niet zo heel veel met de later ingeslagen weg (vanaf Unia).
Op deze gooien ze echter nog lekker de beuk erin en vliegen de mooie melodieën en solo's je om de oren.

Niet zo zuinig, vielip.

Luister ook maar eens naar de teksten; dit album heeft een bepaalde energie en frisheid gecombineerd met vernuft.

Teksten boeien me over het algemeen nooit zo. Het bepaalt in ieder geval niet of ik een band goed of niet goed vind, laat ik het zo zeggen...dat het vernuftige muzikanten zijn erken ik ook wel. Ik zeg niet voor niets dat dit het laatste geslaagde album is van de band.

Op zichzelf vind ik de teksten prachtig, ik twijfel of het album nu in z'n geheel(eventueel los van 'Don't Say a Word' want dat is deel twee van de 'Caleb-trilogy') gaat over een en dezelfde droom. Dan zou Unia(= Fins voor 'dromen') hier tekstueel wel op aansluiten.

Vervelend plaatje. Sonata probeert inderdaad de cliché's van het genre te doorbreken, maar het wordt alleen maar meer opgeblazen. Vooral de zanger zingt nog steeds als een knoorknaapje. Glad en geen grijntje rauwheid. Vreselijke composities ook, bouwt allemaal nergens naar toe.

Ik kan natuurlijk niet anders verwachten bij jou, aardig dat je nog even de moeite neemt dit te beluisteren.

Toch sta je er wel erg radicaal in. Je kan er niet onderuit dat ieder nummer op zijn eigen manier 'nergens naartoe bouwt' en dat de instrumentbeheersing en zang van hoog niveau zijn.

Proberen ze dat eigenlijk wel?

Ze doen gewoon waar ze goed in zijn mijns inziens.

Ja dat proberen ze wel degelijk; zo hoor ik hier en daar, in de riffs, meer dream theater achtige progressieve metal dan powermetal. Ook heeft men wel degelijk hier en daar wat gas terug genomen. Zo vond ik het gebruik van een orgel op de albumopener ook wat proggy aan doen.

Daar waar vorige albums niet sterk waren, maar er af en toe nummers op stonden die nog wel voor een guilty pleasure doorkonden, is het hier allemaal rotslecht. Ik werd nooit door de nummers meegesleept met als dieptepunt het intro van don't say a word. De band is inderdaad technisch begaafd, maar ik heb ze nog nooit kunnen betrappen op een goed gecomponeerde compositie. De meeste problemen heb ik met de vreselijke zanger. Ook hier weer technisch begaafd, maar geen interessante klankkleur

De zanger wegzetten als iemand zonder interessante klankkleur is natuurlijk wat al te kort door de bocht. De man kan wel degelijk gevoel en emotie in z'n zang leggen. En de composities op dit album afdoen als 'rotslecht' (is dat wel een woord trouwens? ) slaat ook nergens op! Binnen het genre zijn maar weinig bands die met zulke songs op de proppen komen als Sonata Arctica. Als je dit genre niks vindt (concludeer ik even heel snel n.a.v. je top 10), kan ik me indenken dat dit soort bands (en dus muziek) je weinig tot niks doet.

Verschil van mening dan maar. Zowel de composities als de zanger wekken bij mij geen greintje emotie op.

Tja, dat gevoel ken ik. Ik had het ook toen ik probeerde Godbluff te beluisteren. Het bleek niet mijn ding, niks raakte me, maar dan ga ik niet meteen 1 ster geven, dan stem ik gewoon niet. Maar goed, iedereen zijn eigen manier.

Dat vind ik dan ook een beetje onzin. Niet dat ik het vervelend vind, maar als je een album niet mooi vind en het raakt je op geen manier is 1 ster terecht gegeven.

Bij mij is dat vooral afhankelijk of het om een compleet nieuw genre gaat waar ik niks gewend ben, of een product van abominabele kwaliteit binnen een bekend genre. In het eerste geval zou ik niet zo snel stemmen, in het tweede geval wel.

In het eerste geval zou ik ook niet snel stemmen, maar eerst dat album heel vaak draaien. Later zou ik er, na het album genoeg gehoord te hebben, echter wel gewoon op stemmen.

Precies, wij zitten op een lijn wat dat betreft. Hoever ben je eigenlijk met het beluisteren hiervan, Rick? Aan je stemmenlijst te zien behoort dit album wel tot een vrij nieuw genre voor jou.

Ach, ik heb wel eens wat Power Metal beluisterd, maar nog niet echt iets gehoord van Sonata Arctica. Wel positieve reacties gehoord, dus ben ik wel benieuwd. Deze staat nog steeds op mijn verlang lijstje, maar met de vakantie die eraan komt zit ik wat krap bij kas. Ik zal eens wat op youtube gaan beluisteren, dan volgt mijn stem wanneer ik dit album in huis heb .