Oneohtrix Point Never - R Plus Seven (2013)

Het beste van 2013.

Voor mij is Oneohtrix Point Never de meest vooruitstrevende (elektronica) artiest van het moment. Ik hoor binnen de elektronische muziek alleen progressie op labels als Software en Hippos in Tanks, en is dit exact wat Warp nodig heeft om met een nieuw geluid te komen. Oneohtrix Point Never aka Daniel Lopatin heeft sinds het Replica album nog andere projecten uitgevoerd, onder andere met Tim Hecker, en heeft ook een tof midi-wave album uitgebracht onder 'Ford & Lopatin', maar is veruit het best wanneer hij solo speelt.

Bij het album Ecco Jams heb ik OPN reeds de lucht in geprezen om zijn magnificente manier van samplen en het creeeren van een geluid dat tegenwoordig ook wel 'vaporwave' wordt genoemd. Gebruiker 'SpaceLee' legt dit nogmaals goed uit in het topic Muzak hier op MM. Vaporwave: Wachtmuziek van telefoons, middernacht-tv uit de jaren '90, winkelcentrummuziek ... een loftuiting op globalisme, commercialisatie, kapitalisme, en opkomst van de desktop computer. Prominente artiesten zijn NEW DREAMS LTD, Laserdisc Vision, Macintosh Plus en 情報デスクVIRTUAL. Bandcamp is de schuilplaats voor deze muziek. Hier een een samenvattingskaart ter referentie.

Oneohtrix Point Never wordt ook wel gezien als grondlegger van dit genre, samen met James Ferraro. Hij is er echter nooit in doorgegaan en dat is maar goed ook; enkele maanden later had het 'virus der kopieerzucht' ook in dit genre toegeslagen en was de muziek net zo uitgekauwd als het verlangzamen van een jaren 80 Chris de Burgh song met een informercial eronder.

Daarentegen komt Oneohtrix Point Never met dit prachtige album. De geluiden hebben iets luchtigs van het vaporwave genre, maar aan de andere kant zitten hier keiharde synthesizergeluiden (PROBLEM AREAS) tussen die je in het stoffige/lofi vaporwave genre niet tegenkomt. De opening van het nummer Zebra bijvoorbeeld, wat een intens mooie mix is van ambient / modern klassiek en synthesizer arpeggio geluiden.

Wat ik zo ongelooflijk knap vind aan dit album zijn de samenraapsels van geluiden, die variëren van 'oneindige badkamers met stoom en spiegels' tot 'dampige moerassen bij zonsopgang', meer dat organische wat Fennesz heel erg heeft op de albums Endless Summer en Venice (Inside World op 1:38 bijv.).

De visuals die Lopatin uitkiest voor zijn nummers zijn heel goed.

Voor Problem Areas zien we soort neo klassiek kamertje met objecten uit het daaglijks leven. Ze lijken net zo willekeurig als de geluiden van het nummer zelf, maar tegelijkertijd PAST ALLES binnen de compositie van dit post-modern/neo klassieke kamertje.
YouTube - Oneohtrix Point Never - Problem Areas

Minstens zo interessant zijn de visuals voor Still Life. In deze excerpt zie je titels voorbij komen van oude 8bit/sega games en wordt er op het scherm een soort hyper- 3D object getoond.
YouTube - Oneohtrix Point Never - Still Life (Excerpt) er werd al geopperd onder deze clip: dit is Lopatins kritiek op alle AAA spellen van tegenwoordig: allemaal big blasting en super selling maar er zit geen ZIEL of PERSOONLIJKHEID meer in als vroeger. Visuals/AAA games zijn betekenisloos geworden en het omschrijft de teloorgang van het digitale erfgoed genaamd retro games.

Dit wordt nog veel harder geportretteerd in de volledige clip van Still Life. Deze video is momenteel te zien op ONEOHTRIX POINT NEVER | R Plus Seven - pointnever.com .. WARNING, niet voor huis tuin en keukenluisteraars/kijkers. Ook hier staat digitaal verval/'het slechtste van het post internet tijdperk' centraal; in contract met OPN's geliefde retro games van vroeger.

Naast dit alles is R Plus Seven simpelweg een briljant album vol textuur / harmonie / hooks / melodielijnen / samples , ik kan het niet eens allemaal noemen.

Zet Chrome Country aan en drijf weg in de oneindig volle leegte. Het landschap van Oneohtrix Point Never R Plus Seven.

Ik schrijft nooit muziekreviews, want ik kan het simpelweg niet, dus even een waarschuwing voor mensen die er aan denken om verder te lezen: dit is geen bespreking over R Plus Seven en hoe dit album in elkaar steekt en wat voor een coole geluidjes er allemaal inzitten. In feite moest ik heel egoïstisch iets gerelateerd aan dit album voor mezelf kwijt, wat ik dan toevallig hier kan plaatsen. KampF heeft al beter dan ik ooit zou kunnen het een ander over deze plaat, Daniel Lopatin en vaporwave vertelt.


Met dit album heb ik dit jaar pas met de muziek van Daniel Lopatin kennis gemaakt. De naam Oneohtrix Point Never kwam ik vaak tegen en had er wel wat omschrijvingen van gelezen, maar nooit verder de muziek opgezocht. Gelukkig is daar dankzij R Plus Seven verandering in gekomen. Dit album was meteen een schot in de roos en inmiddels heb ik meerdere Lopatin projecten beluisterd en is hij een van mijn favoriete artiesten geworden, zeker op het gebied van elektronische muziek. Joepie

Toen ik deze R+7 (want zo kort je hem hip af) de eerste keer opzette had ik het gevoel dat een langverwachte belofte eindelijk was ingelost, terwijl ik daar helemaal niet mee bezig was. Daarmee bedoel ik een soort allesomvattende sound, die alle klanken samenvoegt tot één gelukzalig geheel. Nu is dit zeker geen perfect album, maar het distinctieve geluid wat hier is te horen is precies dat wat ik zocht. De laatste stap op de muzikale evolutieladder, voorlopig althans. Natuurlijk, er wordt zat ingewikkeldere en knapper in elkaar zittende muziek gemaakt, maar dat is niet wat ik hier bedoel. Het gaat mij meer om de sample-based muziek. Daar is voor mijn gevoel nog nooit het volle potentieel uit gehaald, en Lopatin geeft als eerste een tipje van de sluier van wat er allemaal nog meer mogelijk mee is.

Nu zal dit vast weer tegengesproken kunnen worden door andere artiesten aan te halen die soortgelijke muziek hebben geproduceerd, maar ik geloof niet dat die al tot een dergelijke synthese als op dit album (en Replica in mindere mate) zijn gekomen. Datach'i schiet me zo te binnen, die vooral op Shock Diamonds een dappere poging doet, maar nooit echt tot een samensmelting komt. Houd me natuurlijk altijd aanbevolen voor tips, want meer van dit zeer graag. Wie weet loop ik gewoon gigantisch achter

Wat R+7 geen 5* album maakt is dat de coherentie te laag is. Er zitten weinig sterke en natuurlijke overgangen tussen de tracks (en soms zelfs binnen een track). Lopatin laat meerdere stiltes vallen die niet goed werken. Dat terwijl alle tracks in de basis juist erg gelijkgestemd zijn. Daarmee doet het denken aan Burial's Truant, waar ook briljante passages langskomen die helaas op zo'n abrupte en lelijke manier aan elkaar zijn geplakt dat het potentieel niet ten volle wordt benut. Op Kindred speelt dit euvel niet, wat het meteen een stuk krachtiger maakt. Ook al worden daar misschien minder ideeën dan op Truant geëxploreerd. Hetzelfde viel mij op als je OPN's Replica in verhouding tot R+7 bekijkt. Replica speelt veel meer als een geheel, ook al hebben de tracks onderling misschien wat minder met elkaar van doen. Terwijl de echt geniale uitspattingen weer meer op R+7 zijn te vinden.

Replica en Eccojams vol.1 (onder het Chuck Person alias) zijn momenteel mijn favoriete Lopatin outputs, ondanks dat ik deze twee aanvankelijk juist het minst vond. Maar die tweede moet je verder niet met OPN vergelijken, net zoals het charmante Games. Blijft wel staan dat de basis die Lopatin hier legt mij meer aanspreekt dan die in Replica, hij doet er alleen net te weinig mee. Dan ga je dus denken dat het ultieme meesterwerk nog moet komen. Nou had ik soortgelijke gevoelens over filmmaker Terrence Malick een jaartje geleden, en dan blijkt dat die meesterwerken er toch al waren, hoewel niet geheel vrij van imperfecties. Het zou me daarom niet verbazen als ik dit album over een tijdje opeens op 5 sterren heb staan.

Het knappe aan R Plus Seven is dat de muziek experimenteel is, maar tegelijkertijd enorm toegankelijk en bijna poppy is. De elektronica klinkt heel warm en organisch (net als bijvoorbeeld op Endless Summer van Fennesz, een grote favoriet van mij) en dat gekoppeld aan het springerige en de speelsheid van vaporwave maakt dit een best wel unieke plaat. Hij prijkt in ieder geval bovenaan mijn 2013-lijstje, al moet je Autechre nooit uitvlakken (over unieke muziek gesproken ).

Dit is gewoon een geweldig plaatje! Bijna nul,nul beats, maar voor de hele duur 100% boeiend en afwisselend. Hier mogen veel moderne acts een voorbeeld aan nemen en met name de ambient posse, die vaak met geluidspapjes komen die nergens toe leiden. Dit intrigeert en boeit en wordt nergens saai of routine. En dat is knap, aangezien het gehele werk bestaat uit citaten van allerlei electronic artiesten die ik ken, ik hoor overal wel ergens een bekende sample/overgang, maar het maakt zijn eigen compilatie, waardoor je de associatie even snel hebt als je hem weer kwijt bent. Ofwel, zeer goed bestudeerde shit die daardoor een eigen plekje verdient en vaak beter is dan de vele voorbeelden waaruit het put. Bestond de toekomst van electronic uit dit soort lui, dan was het een zonnig vooruitzicht.