Rod Stewart - When We Were the New Boys (1998)

Zoveelste poging van Stewart om met zijn tijd mee te gaan, deze keer met eigentijdse covers van o.m. Oasis, Primal Scream, Skunk Anansie, Graham Parker, Nick Lowe, Ron Sexsmith en Mike Scott, jawel! En, het moet gezegd worden: dit is echt geen onaardige plaat. De remake van Faces' Ooh La La, past er wonderwel goed tussen. Alleen Stewarts eigen bijdrage (de titelsong) valt buiten de boot. De rest is best te pruimen. Dit plaatje had meer verdiend. Wellicht was Rod dan nooit op het idee gekomen om die vreselijke platen met American Classics te maken.

vreselijk

Erger nog.....al zou nu ff niet weten hoe dat heet

Slechter kon toch niet meer... dieper kon een artiest niet zakken... dacht ik, tot Rod later aan die American Songbook begon en zijn croonersperiode inging en met een ontzettend makke en tamme serie platte croonersplaten aan mij een vroege fan voorgoed kwijt was.

Dit was al een voorproefje.

Hoe goed ik pakweg de eerste 10 platen ook vond...

Voor dit pakje s****t kan ik onmogelijk méér geven dan :

*

Het ergste vond ik nog dat dit een projekt beweerde te zijn om de 25e verjaardag van Every Picture Tells A Story mee te vieren . Om mevrouw Veenstra maar te citeren: Hij vaart onder een valse vlag op een modderschuit ......... In schaamde me eigenlijk toen ik 'm weggaf want zoiets hoort eigenlijk alleen maar in de prullenbak ........

één van rod's slechtste , weg ermee,

nog niet goed genoeg voor een rommelmarkt

Ik ga jullie, in dit specifieke geval, eens lekker tegenspreken. Het is zaterdagochtend, ik heb er zin in.

Rod Stewart heeft met When we are the new boys een eigentijdse cd gemaakt, vol met nummers die er toe doen, van Oasis bijvoorbeeld en Skunk anansie.

Hij heeft dit met verve gedaan. Hij rockt er behoorllijk op los, de teksten zijn zowaar zelfs te pruimen (want van iemand anders waarschijnlijk) en hij heeft met Weak een van zijn allerbeste songs ooit uitgebracht.

Ja, jullie lezen het goed en ik heb ook alles van Rod Stewart vanaf 1970 in huis, kan het dus ook met alles vergelijken wat hij heeft uitgebracht.

Alleen de ballads Secret heart en Shelly my love halen niet alleen het tempo te veel uit de plaat maar halen ook het niveau te veel naar beneden.

Maar deze weggecompileerd en vervangen door iets aansluitends, maakt When we were the new boys tot één van de beste cd's van Stewart van de laatste 20 jaar (en nog maar gezwegen over wat er nog ging komen).

Dus, ik weet niet waar jullie het allemaal mee vergelijken, maar om eerlijk te zijn: liever When we were the new boys dan Atlantic crossing.

Had hij deze weg maar blijven aanhouden

Kijk, dat heeft deze kustbewoner goed gezegd zie!

Ik heb me ook laten vangen aan dit album, maar ja je hoopte toen nog een béétje op beterschap, ondertussen weten we allemaal beter, enfin, bijna allemaal, zo te zien....

En daarom zitten we hier met z'n allen aan tafel, eerwaarde!

Juist, want zodra die dikke vette MIST buiten optrekt, spring ik op de fiets om van de natuur te gaan genieten!

Voor Secret Heart en What Do You Want Me to Do? geef ik dit album toch nog 2** punten.

De toegevoegde waarde van deze Rod Steward plaat mag terecht in twijfel getrokken worden.
De stem is er nog , maar de samenstelling ligt er te dik bovenop.
Na jaren van platte mainstreampop is dit een poging tot de rocker in Rod Steward weer te laten herleven. De uitvoeringen zijn echter zo fantasieloos uitgevoerd , dat enige geloofwaardigheid ver achterwege blijft. Daarbij is enige originaliteit ver te zoeken.
Wat is dat toch met Rod Steward en ook een Joe Cocker. Waarom komen die mensen niet voor zichzelf op en maken ze niet gewoon meer platen die wij zo omarmde als muziekliefhebbers.
Ik bedoel daarmee het pure spul. Folky, Bluessy en Rock zoals het hoort , en waarbij die unieke stem echt oprecht schuurt.
Is er nu echt geen producer die daar wat mee kan ???

@ bikkel2 : Rick Rubin misschien?

Nou ja, The Faces komen volgend jaar weer met een nieuwe plaat. Ron Wood zou toch nog wel een dosis rock and roll in zijn verlepte lichaam hebben??

Goede optie Father , moest ik toevallig ook aan denken.
Dit zou een man moeten zijn om hem weer de nodige schoppen onder de kont te geven.
Voor het zover is, geef Rod een schots rokje aan , voer hem dronken , sleep 'm mee naar een studio en kick some ass.
Misschien dat er weer wat behoorlijks uitkomt.

Mag ik aan jullie allemaal eens vragen, aan welke cd jullie denken, als we praten over Schotse rokjes, dronken voeren, meeslepen naar de studio en hem een schop onder zijn kont geven?

Jullie zitten deze cd echt volledig ten onrechte af te zeiken.

Geef mij heel graag recente en betere nummers dan:

Cigarettes and alcohol
Ooh la la
Rocks
When we were the new boys
Weak
en What do you want me to do?

Ik ben erg benieuwd met welk jaren 80 of 90 werk van Stewart jullie aan gaan komen, ik kan alles met gemak aan. Dus ik wacht graag af.

Echt slecht vind ik het niet, nadien zou het nog slechter met Rod Stewart gaan, maar ik kan dit onmogelijk tot zijn beste albums rekenen.
Positief is dat Stewart hier nog rockte, maar de meeste songs hierop zijn covers (hoewel meestal goede songs op zichzelf) waar Rod Stewart weinig tot niets aan toevoegt. Kortom, overbodig album voor mij.

Ik verhoog het toch maar met een halfje.

Had Stewart de nummers Shelly my love en Secret heart weggelaten, het ware een definitief prachtig album geworden.

Dertien jaar later mogen we constateren dat het eigenlijk het laatste rockalbum van Stewart is geweest, met interessante songkeuzes, goede uitvoeringen en een Rod die nog ouderwets bij stem is.

Ik begrijp werkelijk niet waar de lage waardering vandaan komt. Het geluid is loepzuiver, maar goed, de plaat is natuurlijk uit 1998. Het is allemaal een stuk beter dan bijvoorbeeld zijn meeste albums in de jaren '80.

Foolish Behaviour en Every Beat Of My Heart staan bij mij in de herinnering als redelijke albums , maar het is eigenlijk triest te constateren dat Foot Loose & Fancy Free zijn echte laatste knaller was . 1977 alweer , waar praten we over .

musician ; Respect voor je volharding in deze , maar zie het gemiddelde en constateer zelf dat ondanks de rockfeel op dit album , Rod niet bepaald indruk maakte met deze plaat . Daar hoef je je natuurlijk niets van aan te trekken ( jou kennende blijf je bij je standpunt en dat is ok.)
De man waait met alle winden mee en is zijn muzikale indentiteit door de jaren heen kwijtgeraakt .
Ik vind dat jammer want er zat en er zit veel meer in . De man heeft 1 van de uniekste stemmen uit de geschiedenis van de popmuziek .
Een oprechte plaat daar zit ik nog altijd op te wachten . Geef de man blues , rock , soul en folk , maar wel met voornamelijk nieuwe songs en houd het puur en ruw , moet jij eens kijken wat voor moois er nog uit kan komen . Oh ja , de unplugged cd vind ik ook goed , heel goed zelfs , maar dat is een liveplaat , waar wel de oude Rod uitstekend voor de dag komt . Een oprechte pure registratie .

Ik heb eigenlijk al het studiowerk van Rod Stewart wel in huis, alleen niet alle American Songbook albums, dat gaat ook mij te ver.

Inclusief The Faces en zelfs de nummers uit zijn Jeff Beck periode, eind jaren '60. Bij de meeste kritieken kan ik mij echt wel wat voorstellen, ik heb zelf ook best wat op te merken zo nu en dan, maar de reacties op juist dit album, daar kan ik mij toch maar weinig bij voorstellen.

Hij is op When we were the new boys helemaal af van zijn stoffige en uitgemolken concept met een rock' n roll nummer, een ballad, een meezinger en een soulclassic, hier moet hij zwaar aan de bak. O.a. door het aangedragen repertoire van Oasis en Skunk Anansie.

Ik vind dat hij zich daar zeker niet met een Jantje van Leyden afmaakt en nummers als de titelsong, Weak, Cigarettes and alcohol toch wel met verve brengt. Ook aan het spel van de muzikanten is weinig aan te merken. Toegegeven, niet alles is even goed uitgepakt. Maar omdat het iets nieuws is, had het uit kunnen groeien tot een ijzersterk concept.

Nu valt hij vanaf het begin van de 21e eeuw terug naar de American Songbook sessies en dat markeert eigenlijk wat mij betreft het begin van het einde van zijn carriére. Die albums hadden van mij niet hoeven verschijnen.

Ik heb met enige verbazing de berichtjes van Musician gelezen. Dat gebeurd me wel vaker hoor. Op zich dus niets nieuws onder de zon natuurlijk. Want we zijn het wel vaker oneens.
Maar bij Stewart zijn we het opvallend vaak weer wel eens met elkaar. Maar als ik Musician moet geloven dan hebben we hier te maken met een pracht Stewart plaat. Aan zijn cijfer te zien zelfs een klassieker. Nu weet ik dat Hans niet al te veel waarde hecht aan het geven van sterren. Dus dat neem ik ditmaal ook maar met een korreltje zout.

Deze plaat ligt min of meer in dezelvde lijn van zijn vorige acht platen. En ook in de lijn van zijn volgende negen platen. Niet dat ik ze allemaal ken dus zeker weten doe ik dat niet.
De een is matig,slecht of heel slecht. En deze is heel slecht.
Rod haalt het zelfs in zijn hoofd om zichzelf te coveren.

Ik kan er helaas ook niet veel meer van maken Iggy.
Ik weet dat Rod in de 70er jaren ook regelmatig coverde, en dat pakte meestal prima uit.
Herinner: Reason To Believe, The First Cut Is The Deepest, You Keep Me Hangin' On, I Dont Want To Talk About it.
Urgente vertolkingen en helmaal des Rod's.
Ergens ging het mis en met de afgrijselijke Songbooks reeks heb ik hem oprecht in twijfel getrokken.
Op deze plaat rockt Rod. Dat is allemaal heel leuk en aardig, maar is het dan ook gelijk goed ?
Is het nu zo dat we hem op onze knieen moeten danken omdat hij eindelijk weer eens een rockplaat maakt ?
Zo werkt het niet. Het is te gemaakt. De originelen winnen het met gemak, en het voegt jammerlijk niets toe.

Daarom ben ik heel nieuwsgierig naar Time, het nieuwste werkstuk.
Rod schreef hier zelf op, en dat is een goed uitgangspunt.
Ik heb inmiddels wat flarden gehoord, maar het is te gering om tot een conclussie te komen.
Ik hoop op iets moois, want diep van binnen heb ik ook een zwak voor Rod Stewart.
Maar wat heeft ie zijn talenten vergooit de laatste jaren.

En zo zijn er nog wel een aantal prachtige covers te noemen. En vaak wist hij dat inderdaad een geheel eigen Rod the Mod kleur te geven. Helemaal met je eens.
Soms faalde hij ook wel hoor. Maar wie niet?

Ik zie je trouwens nooit als ik me niet vergis bij zijn echte oude platen eind 60 begin 70!

Dit album heeft mij nooit kunnen bekoren (dit is teveel op de automatische piloot) maar zijn American Songbook-albums vind ik nog erger. Ik verkies ook de Rod Stewart in de jaren '70 (jeugdsentiment?).

Zijn hele prille albums zijn mij niet geheel onbekend, maar ken ze ook niet in zijn geheel.
Maar die folky sfeer vind ik wel heel mooi.

Ik zou zeggen ga er eens achteraan. Volgens mij vrij goedkoop te krijgen. En ook nog eens geremasterd. Ik kan me bijna niet voorstellen dat je dat gaat tegenvallen. Teminste ik denk je smaak een beetje te kennen. En dat geld ook voor LucM. Denk ik?

Ik vind dat Stewart hier op MusicMeter over het algemeen best wel zwaar onderschat word. Nou ja zwaar. Want eigenlijk heeft hij (slechts?) zes studio studio platen gemaakt die wat mij betreft echt goed zijn. Unplugged vind ik ook behoorlijk goed. Dus eigenlijk zeven. En de rest kun je nou vergeten ga ik niet zeggen. Maar op zijn minst stukken minder interessanter. Met zeker op een aantal platen hier en daar een paar prachtige nummers. De eerste vier zijn wat mij betreft gewoon klassiekers. En daar kwam ik trouwens ook pas jaren later achter.

En ze zitten gezellig met z'n vieren ( plus nummer 5 en nog wat non-album tracks) in 1 goedkoop boksje: Reason To Believe

Nou kijk eens aan Bikkel en LucM kopen die hap dus. Ben je bijna klaar ha.

Fijne mensen hier op de gezelligste site van Nederland.

Droombolus en Iggy thanx voor de info !

Geen dank.