Nine Inch Nails - Hesitation Marks (2013)

Vanwaar zo vrolijk? Ècht goede platen heeft Nine Inch Nails al 14 jaar niet meer gemaakt... De single is leuk, maar mijn verwachtingen niet al te hooggespannen.

Came Back Haunted vond ik eerst niks maar vind hem nu toch wel erg lekker klinken. Ik ben ook niet echt heel bekend met NIN... Ken alleen The Downward Spiral eigenlijk..

Wanneer je een NIN fan bent (zoals ik) mag je toch wel vrolijk zijn als er een nieuwe NIN plaats op het programma staat? Jij bent dus alleen vrolijk wanneer een band die de afgelopen paar jaar een écht goed album heeft uitgebracht met een nieuwe album komt...

Dat laatste klopt of het moet een band zijn die lange tijd niets meer heeft uitgebracht. Het is toch niet zo raar dat ik er niet naar uitkijk als ik de laatste albums allemaal niet echt interessant vond?

ik kijk er zeker naar uit zowel naar het nieuwe album als het optreden op lowlands trouwens

Zo bezien zou NIN maar 2 goede platen hebben gemaakt want Pretty Hate Machine vind ik eigenlijk hooguit een goede opmaat naar latere meesterwerkjes.... Year Zero en With Teeth vind ik eigenlijk een stuk prettiger....

Wat? Year Zero is geweldig!

Zo sterk vond ik die nou ook weer niet.. Heb eigenlijk na zijn eerste twee platen niets echt bijzonders meer gehoord van de man.

De tweede helft van Year Zero is wel aardig, maar meer ook niet.

Ik vind Pretty Hate Machine wel erg goed, moet ik zeggen. PHM, Broken, The Downward Spiral en The Fragile vind ik stuk voor stuk steengoed, daarna wordt het gauw minder. Ik heb met name With Teeth destijds wel veel gedraaid, maar echt goed heb ik het album nooit gevonden.

Ik ben niet echt bekend met het werk van NIN, maar Came Back Haunted klinkt wel erg lekker.

Dit is wel een leuke gids:

Nine Inch Nails: a beginner's guide | Music | guardian.co.uk

Geeft een aardige dwarsdoorsnede van de band: van hart naar zacht en van industrial naar dancepop.

Vooral The Slip vond ik een erg fijn album en ook Year Zero mag er wezen, over With Teeth zijn de meeste fans wel eens denk ik, een poppy uitglijertje.

Heb hier wel zin in, maar het feit dat Reznor eerst een sterrencast aan muzikanten om zich heen had (onder andere Adrian Belew van King Crimson) en deze nu weer weg gelopen zijn vanwege "creative differences" maakt me toch een beetje bezorgd.

Ik ben hier toch ook wel erg benieuwd naar. De eerste single klinkt redelijk goed, maar ik ben er nog niet echt ondersteboven van. Ik hoop dat ze binnenkort ook nog eens naar Nederland komen, Pukkelpop moet ik helaas missen

Een nieuw NIN album is altijd spannend. Kom maar op met die plaat. "Copy of a" is al schitterend in ieder geval. Briljant hoe dat live letterlijk wordt opgebouwd....

Yep. Gisteren gezien op Lowlands. Sowieso een geniaal optreden...

Came Back Haunted is goed
(online te luisteren via NIN site): Everything is verrassend. Opvallende breaks en zeer melodieuze zanglijn.

Een van de beste optredens die ik op Lowlands heb gezien Het maakt dat ik nog meer uitkijk naar het nieuwste werk!

Nauwelijks diepgang, spanning en het klinkt voor mij erg oppervlakkig. Zitten nog wel aardige stukjes in en dan kom ik op 3*. Jammer.

De mensen die van de keiharde kant van NIN houden zullen met deze cd van een koude kermis thuis komen. Mij sprak vooral de rustige en instrumentale nummers in het verleden erg aan. Vandaar dat ik deze cd een aanwinst vind van mijn collectie. Voorlopig geef ik hem 4 sterren maar hij zal eerder omhoog gaan dan omlaag.

Bij het toevoegen van albums op MuMe kan je 'Industrial' niet eens kiezen als genre. Maar dat is bij deze nieuwe van NiN ook niet zo'n probleem in mijn beleving. 'Rock / Electronic' dekt de lading prima, want echt 'Industrial' kan je niet dit niet noemen. Ja oké, de invloeden zitten er nog wel in. En dat doet me deugd. Zoals hierboven al geschreven, minder hard (en duister) dan de beginperiode van de band. Gelijk maar bekennen dat ik NiN niet op de voet ben blijven volgen. Maar ik beluister nog wel steeds de vuig klinkende rocksound en de nerveuze, kille combinatie van gitaren, percussie en elektronica. Maar ook veel meer 'clean' (minder gruizig) dan vroeger. En toch hoor je dat je met NiN te maken hebt. Bij de eerste luisterbeurt gisterenavond kon ik er nog niet zoveel mee. Nu, met in-ear plugs in, bevalt het me al stukken beter. Sterker nog, ik kan dit als volledig album beter handelen dan het meer hardere werk uit de beginperiode. Na dik een half uur stevige en veel meer gruizige NiN kon ik ook wel eens klaar zijn met de sound, daar heb ik bij dit album geen last van.

'Copy of A', 'Came Back Haunted', 'Everything', 'Running', 'All Time Low'

Na 1 luisterbeurt ben ik nog erg teleurgesteld in Hesitation Marks. Ik had hier namelijk hoge verwachtingen van, en Came Back Haunted is een sterke single. Het album begint namelijk erg goed met Copy of A en Came Back Haunted, de rest blijft helaas totaal niet hangen en weet me niet te boeien. Ik zal dit album zeker nog een kans geven, Came Back Haunted kwam immers ook pas later binnen.

Deze moest ik uit zetten, viel bijna in slaap op de A2

De A2 is dan ook een vrij saaie snelweg.

Gisteren op de A12 gereden, en dat ging prima met Hesitation Marks!

Zegt niets over de muziek!

Harder werk? NiN maakte m.i. alleen maar aantal "harde" nummers op the downward spiral en de Broken Ep.

Cd nog niet geluisterd, behalve eerder genoemde twee nummers. Everything vond ik heel erg With_Teeth en Came Back Haunted meer Year Zero.

Voor mij is dit na #01 The Fragile en #02 The Downward Spiral het best album, dus #03 .
Beste EP blijft Broken.

Mijn 5 sterren nummers zijn: Copy Of A, Came Back Haunted, Satellite (Techno Trent), In Two & While I'm Still Here (die gitaar dingske opt einde toe, meesterlijk!).

Hmmm meer electro Trent eigenlijk.... tegelijk verder zetten en vernieuwing van de sound, vraagt misschien enkele draaibeurten meer dan bv een The Slip. Copy of A is een zeer sterke single terwijl ik Came Back Haunted niet echt vindt overtuigen

Ik kan me wel inbeelden dat die-hard NIN'ers (die Burn, Gave Up, Wish, Hand That Feeds, Survivalism etc) prefereren het met dit album wel moeilijk hebben.

Voorts ook een pluspuntje voor het loepzuivere geluid, zoals we van NIN verwachten eigenlijk (en gelukkig niet mee doen met de loudness war hé Metallica, AIC, Chimaira...)