McGuinn, Clark & Hillman - McGuinn, Clark & Hillman (1979)

In 1979 kruisen de wegen van ex-Byrds McGuinn, Clark en Hillman elkaar weer. De solocarrieres willen maar niet van de grond komen, dus waarom het niet weer eens samen geprobeerd. Het resultaat heeft weinig meer van doen met Byrds, maar bevat wel voor die tijd eigentijdse luchtige pop. Beste nrs zijn toch wel Long Long Time en Don't You Write Her Off. Het laatste nr werd zo waar nog een hitje ook. De rest luistert ook lekker weg, maar het heeft allemaal weinig om het lijf.

Drie ex-Byrds zakken af naar bubblegumwerwerppopniveau, late-jaren-70-school. Gelukkig waren ze verstandig genoeg zichzelf niet Byrds te noemen. Overigens zijn diverse nummers zelf lang niet slecht - het is de manier waarop ze uitgevoerd/geproduceerd zijn. Ik heb akoestische live opnamen gehoord van enkele van deze songs en die waren best goed, met name die van Gene Clark. Helaas bleek hij (weer) de minst stabiele factor en hij verliet het nest hierna al snel weer.
Vergeleken met de twee McGuinn/Hillman albums die hierop volgden was dit nog best te pruimen, want dat was helemaal ka uu tee met peren.
2.5**

Inderdaad, de live versies van de McGuinn, Clark & Hillman nummers zijn een stuk sterker.

Roger McGuinn is niet bepaald in vorm, "Don't You Write Her Off" komt nog regelmatig op de radio voorbij, was inderdaad zelfs een klein hitje, en is best aardig, maar tot veel meer komt de beste man hier niet, het is andermaal Gene Clark die de beste nummers levert. En eerlijk is eerlijk, ook hij heeft wel eens wat beters geschreven. Zijn prima "Little Mama" wordt echter compleet misplaatst voorzien van een gruwelijke saxofoon solo, en zo worden er op het hele album nog wel meer van dat soort vreemde foefjes uitgehaald.

Beste nummer is en blijft Clark's "Backstage Pass".

Maar nogmaals, een teleurstellende uitkomst, deze drie heren kunnen (of konden) veel beter. Zoek het live werk op, dat is tenminste nog enigszins de moeite waard.

Geen hoogvlieger van dit trio die ooit als Byrds door het leven gingen .
Het is wat aan de tamme kant allemaal en de inspiratie is ook al niet groot .
Het gevoel is er nog wel , evenals de herkenbaarheid en dat is dan wel weer een + puntje . De single Don't You Write Her Off werd een bescheiden hitje . Geen bijzondere compositie , maar pakkend genoeg om in je hoofd te blijven zitten .
Backstage Pass is inderdaad een zeldzaam hoogtepunt op deze verder onopvallende plaat .

Een dubbelaar net gekocht vooor net geen 7 euro en daar staat deze hele plaat bij op
Aardige nummers en leuk te luisteren op late avond.
Valt best mee en hier staat zelfs nog een hit op.

Volgens mij heeft dit album het destijds nog best aardig gedaan, maar erg bijzonder vind ik 'm niet. Het valt te prijzen dat de heren er geen Byrds boven gezet hebben, vooral ook omdat de muziek eigenlijk in de verste verte niet op The Byrds lijkt.

Gene Clark had z'n beste jaren eigenlijk al achter zich, Roger McGuinn heeft na The Byrds altijd een beetje lopen sukkelen en met Chris Hillman's solo carrière ging het ook niet bepaald voor de wind. Een logische samenwerking dus.

Op talent zorgen ze voor een constante plaat zonder inzinkingen. Daarentegen staat er ook geen enkel bijzonder nummer op. Leuke achtergrondsmuziek van niveau, maar niet geschikt om aandachtig naar te luisteren

Dat hoesje is ook niet goed als ik het zo bekijk.

Na een herbeluistering verhoog ik toch met een halfje. Het album mist natuurlijk de vernieuwing en de inspiratie van hun werk uit The Byrds. Artistiek niet echt hoogstaand, maar het is gewoon een album dat érg prettig in het gehoor ligt.

Dit album (LP) aangeschaft voor 2 euro.
Veel meer zou ik er ook niet voor uit willen geven, want echt geweldig zijn de nummers hierop niet.
Het is zeker geen slechte LP, meer een LP met een paar slechte nietszeggende nummers ( Stopping traffic, Sad boy en Surrender to me) en met een paar aardige nummers (Don't you write her off, Backstage pass, Feelin' higher, Bye bye baby).
Over de hoes: lelijk vormgegeven!

Nu melig, flauw en slap. Zeggen en schrijven één leuk liedje.

Misschien kwam het een beetje doordat ik onlangs Younger Than Yesterday van the Byrds heb gedraaid, maar toen ik dit album na zo'n 15 jaar vandaag weer eens beluisterde, werd ik helaas bevestigd in mijn gevoel dat "McGuinn, Clark & Hillman" het huis uitkan. Erbarmerlijke liedjes en saaie productie. Alleen Don't You Write Her Off kan er nog een klein beetje mee door. Gezien het feit dat er zoveel andere interessante muziek voorhanden is hoef ik dit niet meer te horen.

Je zou verwachten dat de heren zelf, met al hun ervaring, het album niet door de kwaliteitscontrole zouden hebben laten gaan.

Maar ik ben bang, dat ze commercie boven kwaliteit prefereerden en dat "het aardig in het gehoor liggen" nog de meeste geld zou opbrengen.
Daar hebben ze min of meer ook wel gelijk in gekregen.
Het zijn allemaal nummers die geheel in het verlengde liggen, vergelijkbaar zijn met de bekend geworden single Don't you write her off.

En dan is het ook wel duidelijk, dat ze alle drie (veel) betere tijden hebben gekend.
Krijg ik erg veel ruzie te stellen dat een man als David Crosby voor het evenwicht en kwalitatief hoogstaande songs node wordt gemist?

Dat niet, maar Crosby schreef in die periode bijna geen muziek en had geen al te constructieve invloed gehad.

Dat is ook weer waar

Het volume gaat op en neer bij de verschillende nummers van de huidige versie van dit album op Spotify. Een gelukje dat dit album er daar 2x op staat en dat rare gejojo met het volume hoor ik niet op de andere versie.

Brave radiovriendelijke muziek: Folk Rock, Country Rock, Pop Rock met echoes van de Westcoast-sound in de samenzang. Ze hadden een hit met Don't You Write Her Off

Feelin' Higher met Latin percussie van Joe Lala en een piano die het Latin-sfeertje wil versterken maar duidelijk geen Latino achter de toetsen.

Sad Boy heeft ook single potentie omdat de elektrische gitaar even uit zijn hok mag komen.

Release Me Girl met wat Funk en Disco invloeden is ook niet onaardig, net iets te zoet door die violen.

Een gevoel van teleurstelling overheerst bij dit album. Misschien waren de verwachtingen ook wel te hoog. Als fan van Gene Clark vind ik zelfs zijn bijdragen matig. De keuze van juist die nummers bevreemd me ook want ik heb opnames gehoord waarin hij voor tijdens album sessies het ene na het andere nummer voorspeelt en daar zaten hele goede kandidaten tussen.

Ja, met de veel bredere kijk op popmuziek die ik nu bezit, snap ik dat dit voor vele een teleurstelling is. Vergelijkingen met de albums van The Byrds of die van Gene Clark vallen met een straatlengte in het nadeel uit van dit album.

Maar ik ben er achterstevoren ingestapt, om het zo maar te zeggen. Ik kende eind jaren zeventig The Byrds hooguit van hun bekendste hitsingles en het solowerk van Gene Clark had ik toen nog helemaal niet tot me genomen. Dat het hier om oud-leden van The Byrds ging, leidde ik vooral af uit de hoestekst, die opmerkelijk genoeg aan de voorzijde van de albumhoes staat.

Ik weet nog dat ik deze pakweg een jaar na dato eens probeerde omdat het ding, verpakt in cellofaan, voor een gulden of vijf te koop stond bij een supermarkt. Ik meen de Albert Heijn, maar het kan ook best de Hema geweest zijn. LP's waren toen zo'n algemeen geaccepteerd en goedverkopend medium dat dat soort dingen wel eens voorkwam.

Ik kende natuurlijk de singlehit en vond het destijds een behoorlijk goed in elkaar stekende LP met pakkende nummers. Maar in retrospectief is dit natuurlijk een plaatje waarmee de heren hun verleden achter zich hebben gelaten en gaan voor een commercieel, voor die dagen goed geproduceerd popgeluid met een westcoast-tintje. Ik draai 'm nog wel eens en vind - naast die alleraardigste hit, die je nog steeds wel eens op Radio 1 en 2 hoort - met name Backstage pass, Feeling higher (met dat verlengde percussiegedeelte), de semi-rocker Sad boy en het iets te gladde en gezapige Surrender to me de aardigste nummers. De rest blijft onder de maat.

Net goed genoeg om in de collectie te houden, al komt dat ook een beetje door de sentimentele waarde.

Net als de meeste users vind ik dat een niet onaardig album waarvan Don't You Write Her Off een bescheiden hit werd maar de magie van The Byrds is ver te zoeken. Daarvoor is het te weinig avontuurlijk en te weinig memorabel.

Een soort reünie-LP van de harde kern van The Byrds. Je herkent vrijwel meteen het speciale Byrds-sausje dat over sommige nummers is uitgegoten. Voor de verandering droegen de heren hun betere composities aan.
Van dit album zou zowaar een hitsingle getrokken worden: "Don't You Write Her Off". Een nummer dat ook in Europa aansloeg. Deze track werd mede geschreven door Roger McGuinn. De beste nummer komen (naar mijn mening) echter van Gene Clark. Om er twee te noemen: "Backstage Pass" en het broeierige "Release Me Girl".

Hendrick99 schreef:



Ik heb alle reguliere Byrds albums in huis en als er volgens mijn gehoor iets niet is gedaan dan is dat het 'uitgieten van van het speciale Byrds-sausje'.
En dat had ook niet gehoeven, maar de slappe hap die dit trio hier uitserveert mag niet eens in de schaduw staan van het reünie album uit 1973 van de originele bezetting.

GAlleen al door de stem van McGuinn hangt de geur van the Byrds in de lucht, nav de hernieuwde belangstelling hier op mm, maar weer eens uit de mottenballen gevist, hoewel ik ook de cd versie heb prefereer ik toch de vinyl uitvoering, ooit zelfs de singles don’t you write her off en backstage pass in bezit gehad , maar als geheel is dit voor mij toch een lekker stukje muziek , het stond aan de wieg van mijn muzieksmaak, van hier uit het rijke oeuvre van dit drietal en de bijbehorende bands ontdekt, ondanks dat dit bij lange na niet tot de hoogtepunten van dit drietal behoort ,blijft de drieën en halve ster fier overeind staan.

Gewoon lekkere "Gute Laune" muziek, niks mis mee, maar ja, ben ook best wel fan van Roger McGuinn

Ach best leuk . Alleen een tikkeltje saai. Gemiddelde van 3.2 valt dan nog mee

Ik was vroeger fan van de serie Starsky & Hutch en David Soul heeft nog eens geprobeerd het nummer Surrender To Me in 1980 de hitlijsten in te zingen, zonder succes overigens. Zijn versie staat op het album Band Of Friends uit 1979. Niet slecht gedaan, maar de vlottere versie van McGuinn, Clark & Hillman trekt mij meer aan dan David Soul's Sky Radio versie (als dat toen al bestaan had).
Gitarist Rick Vito schreef het nummer en zat ook in Roger McGuinn's Thunderbyrd, Fleetwood Mac, Bob Seger And The Silver Bullet Band, etc., dus overal inzetbaar.

Zo te lezen zou dit Byrds-drietal het antwoord moeten zijn op Crosby, Stills & Nash en Eagles. Ja, het zit wel in de easy listening / middle of the road, seventies Yachtrock. Het luistert enorm aangenaam weg, maar echt spannend vind ik het niet. De zangharmonieen werken goed, maar ook hiet wat mij betreft niet veel bijzonders. Eigenlijk gewoon een prima plaat, maar niet erg bijzonder. Dit zal niet één van mijn beste recensies zijn, maar ik blijf niet bezig.

De live versies zijn een pak beter, maar kunnen alsnog niet verhullen dat het materiaal, op met name de Clark-nummers na, niet al te best is.

Het leukste liedje op deze plaat vond ik 'Surrende to Me' en die is niet door iemand uit het drietal geschreven, maar door Rick Vito. Dat zegt ook wel wat.

Don t you write her off vind ik het beste liedje. Inderdaad 3 matige albums. McGuinn en Hillman kunnen beter, getuige wat ze later solo lieten horen. Ook de live cd 3 Byrds land in London vond ik matig. Clark was de meest getalenteerde van het trio, maar helaas paste hij niet goed op zichzelf en ging het steeds verder bergafwaarts met hem.

De hitsingle Dont you write her off is een lekker moppie maar verder stelt dit trio teleur op dit tamelijk nietszeggende album. 2,5 ster