Sonic Youth - Dirty (1992)

Sterke plaat van Sonic youth en misschien wel hun meest toegangkelijke.Dit komt vooral door de heldere productie van Butch Vig die de band een mooi,strak geluid meegeeft zonder de noisy gitaren uit het oog te verliezen.Blijft over een prima album met een scherp randje en heerlijke songs als Youth against fascism,Chapel hill en een van de hoogepunten uit het oeuvre van de band Sugar kane.

Laat ik gewoon eerlijk zijn.
Sonic Youth heb ik leren kennen door Nirvana.
Toen Nevermind uit kwam werd Sonic Youth als inspiratiebron genoemd, en als dan vervolgens Dirty verschijnt, dan schaf je die blind aan.
Was dat even schrikken.
Bij Nirvana hoorde ik in de gecontroleerde chaos wel degelijk echte liedjes terug, iets wat ik trouwens ook bij de andere inspiratiebron Pixies ervaarde.
Aan Sonic Youth was ik duidelijk nog niet aan toe.
Druggy vreemde zangpartijen, waarbij ik vooral moeite had met het geluid van Kim Gordon ondersteund door een overdosis aan noise.
Vanaf toen zou ik voortaan eerst een album luisteren in de platenzaak, en niet impulsief zomaar iets kopen.
Mijn grootste miskoop tot dan toe.
Totdat de VPRO op een avond gedeeltes van de beste live concerten uitgezonden bij het programma Onrust op televisie vertoonde, waarbij ook Sonic Youth voorbij kwam.
Toen begon het kwartje wel te vallen.
Sonic Youth is een onverwachte zomerstorm.
Je gaat heerlijk zwemmen omdat het KNMI een mooie warme, droge dag voorspelde.
En dan komt opeens de dreiging in de lucht, en de badgasten doen tevergeefs moeite om het onweer te ontvluchten.
Files, met de broeierige sfeer tot gevolg.
Een temperatuur die binnen een uur tijd 10 graden daalt.
Nadat het verkeer weer op gang is gekomen volgt de berusting.
Toevallig werd ik rond deze periode gevraagd om mee te gaan naar een concert van Sonic Youth.
Helemaal vooraan stonden wij daar in Paradiso.
Kim die op een gefrustreerde manier haar woorden het publiek in spuugde.
Zichzelf afreagerend op haar basgitaar.
Wow, dit is dus een echte rockbitch.
Lee en Thurston maakten minder indruk op mij, totdat Youth Against Fascism werd ingezet.
Wat kwam er veel positieve energie vrij.
Totale ontlading.
En vervolgens ontdek je Goo, Sister en Daydream Nation, en blijf je de band volgen.
Maar Dirty was voor mij de start; al denk ik dat velen Sonic Youth via Nirvana leerden kennen, maar blijft het blijkbaar moeilijk om dat te bekennen.

Ik weet niet waar het aan ligt, maar hier ben ik iets minder fan van. Ik heb het gevoel bij het luisteren van dit album dat dit eigenlijk een grote verandering is, zelfs tegenover Goo. Veel elementen vallen gewoon weg, nieuwe worden toegevoegd. Natuurlijk moet je als groep evolueren, maar daardoor heb ik het gevoel dat het typische Sonic Youth-geluid van de eerste 7 albums weg valt, en het rauwe ook wat wegvalt. Er is een drumstel toegevoegd dat ik niet herken van de vorige albums. De stem is veel meer op de voorgrond aanwezig. Het geheel of het gitaarwerk voelt een stuk trager aan, en de noise invloeden lijken kleiner.

Het voelt gewoon meer als traditionele alt-rock aan zoals de tien jaar erna nog heel veel zouden volgen. Sugar Kane, JC en Chapel Hill zijn nog goed, misschien Purr, Theresa en On The Strip ook, de rest vind ik niet echt memorabel. Ik vind het gewoon geen album waar ik bij kan wegdromen.

Misschien een ideaal album om voor de liefhebbers van 2000's alt-rock etc. aan te raden, maar voor mij heeft dit minder te bieden.