Haken - The Mountain (2013)

Gezien de positieve geluiden de plaat maar eens wat rondjes laten draaien. Kan me nog niet te pakken krijgen. Zo de nieuwe Transatlantic maar eens proberen.

Mensen, mijn interesse is gewekt. Wordt vervolgd, mijn verwachtingen zijn aanzienlijk...

Frisse, eigenzinnige prog. Nu eens geen Dream Theateradoratie, maar voornamelijk door de jazzinvloeden een eigen geluid. Ik zie wel als bron Spock's Beard op hun meest freaky en Canterburybands van rond 1970. De muzikale, avontuurlijke passages zijn het spannendst, maar ook de breaks werken verrassend. Normaal heb ik een allergie voor jazzpassages in mijn metal, maar Haken weet het natuurlijk te laten klinken doordat het past in het welhaast chaotische in hun geluid. De zanger is op zich goed, maar als hij wat hoger zingt, kan hij wat te iel klinken. De refreinen zijn af en toe ook wat zeikerig; van dat laatste hebben alleen Cockroach King en Pareidolia geen last.

Haken uit London is een band die sinds 2007 bestaat. Ze maken Prog zoals het bedoeld is. Hou je van progressive rock en een album waarbij je steeds weer verrast wordt dan moet je dit album zeker aanschaffen.
Dit is geen herhaling van oud materiaal je hoort duidelijk progressie.

Had 'm al een tijdje niet meer geluisterd. Zit nu weer eens in de cd-speler. Conclusie: Dit fantastische album verdient de maximale score. Prachtig muzikaal werk, mooie teksten en een hoop emotie. Een meesterwerk!

Prachtig album met Somebody als topper maar meerdere tracks kunnen met dit predikaat aan de haal, zeer compleet en luistert lekker weg.

Zeer aardig album. Nieuwe band voor mij, ik hoor een mengelmoes van Dream Theater, Yes, Anathema en nog wat meer bands uit het proggenre, maar het ietwat cleane geluid en de Engelse stem van de zanger maakt het heel eigens. Er zitten ook typische jaren 80 symfo stukken tussen. Goede muzikanten.
Wel is de muziek hier en daar nog wat te gevarieerd waarmee ik bedoel dat er aan coherentie nog gewonnen kan worden. De kunst van het weglaten dus. In de gaten houden deze band.

Het zit allemaal best goed in elkaar, maar ik vind het al met al gewoon niet zo heel bijzonder, met z'n mix van Dream Theater, Gentle Giant en af en toe zelfs King Crimson, en een zanger die soms op John Watts lijkt als hij de hoogte in gaat en die mij met dat persen tamelijk op de zenuwen werkt. Klinkt als een klok, maar muzikaal doet het me gewoon niet veel.

Had dit album alweer een jaartje niet gehoord en met de nieuwe Vector in aantocht dacht ik deze maar weer eens uit de lade te moeten trekken.
Tjonge, ik was vergeten hoe leuk dit album is! Heerlijke stukken muziek, lekker stevig, proggy, jazzy en nog wat meer. Frisse wind.
Hard op weg om stevig op de deur te kloppen DT van het podium te stoten. Hoewel ik me afvraag of DT daar in 2013 nog wel fier op 1 stond. Vast een ander topic ?.

voor mij nog altijd DE favoriet van Haken. Veel prog met invloeden van Jazz en metal. Maar voorlopig is dir de beste Haken die ik heb beluisterd. Heb ze al eens live bezig gezien in Zoetermeer. Wat een klasse.

Die Gentle Giant invloeden hoor ik voornamelijk in de zang en dat vind ik wel leuk. Ik vind het best een sterk album. Een stuk beter dan hun eerdere werk en ook beter dan het laatste album naar mijn mening. Ik deel wel je mening dat de zang te wensen overlaat als die stem gaat knijpen wanneer hij de hoge noten wil halen.... Wil de plaat hierdoor eigenlijk 4,25* geven. Zou toch fijn zijn als dat eens kon.

Net deze nog eens opgezet. Voor mij sowieso de sterkste plaat van Haken ( Vector heb ik niet maar is misschien wat te klinisch en te heavy ?? ) . Zeer energieke plaat , met enorme virtuositeit van de muzikanten.

Deze plaat is in één woord een MEESTERWERK.

Progmetal van het hoogste niveau!

Positief verrast door dit album. Ik had wat nummers van hun 2020 release Virus gehoord en ik was daar iets minder van onder de indruk, maar The Mountain is toch wel wat andere koek. Vooral de speelse invalshoeken van de nummers bevallen mij, de riedeltjes, de tempo-verwisselingen, ze maken de weg naar de climaxen van de nummers zeer interessant. De band lijkt zichzelf niet te serieus te nemen, wat een verademing is en de muziek alleen maar ten goede komt. Prog rockerts in de speeltuin.

Dit album vandaag voor de eerste keer afgespeeld. Bevalt me een stuk beter dan hun laatste album (Virus).
Vind hem van vergelijkbare klasse als Affinity.

Was Visions al een mooie stap vooruit na het uitstekende debuut, op The Mountain zet Haken definitief de stap naar de eredivisie van de progressieve metal door uit de schaduw van hun voorbeeld Dream Theater te stappen. Waar laatstgenoemde band creatief in een impasse lijkt te zitten in de jaren '10, laat Haken steeds meer creativiteit horen en ontwikkelt de band zijn eigen geluid steeds verder.

Atlas Stone is daarvan het eerste voorbeeld. Epische koorpartijen, funky Rhodes-panio's, jazzy passages tot en met aan Toto refererende poppy passages. Het komt allemaal voorbij. Het navolgende Cockroach King doet daar nog een flinke schep bovenop met een flinke dosis Gentle Giant-invloeden.

Met In Memoriam en Because It's There kan de luisteraar even op adem komen. Hier zet de band meer in op sfeer en minder op muzikale krachtpatserij. Daarvoor neemt de band op Falling Back To Earth weer alle ruimte. Wat een geweldige achtbaan is dit nummer!

Na het mooie ingetogen gezongen As Death Embraces sluit het album af met twee monsterlijk progtracks van rond de 10 minuten waarin de band over de volle lengte weet te boeien. Met name op Somebody weet men het nummer geweldig op te bouwen en naar een hoogtepunt toe te werken. De apotheose met blazers is werkelijk geweldig!

Score: 85/100

1. The Mountain
2. Visions
3. Aquarius