The Doobie Brothers - The Captain and Me (1973)

Prijsalbum uit hun oeuvre voor mij dan. En alweer stuiteren meningen alle kanten op. Moet kunnen. Maar dit album was, is briljant. Afwisselend met soms stevig werk dan weer meer ingetogen en meer melodieus. Hits hiet of course China Grove, wat een nummer, nog steeds en Long Train Runnin'. Verder het absurd goede Clear as the driven snow, wat een prachtige gitaarriedeltjes daar, volop afwisseling en tempowisselingen. Dark Eyed Cajun Woman en South City Midnight Lady nog steeds wonderbaarlijk goed. Dat de sound nu wat gedateert klinkt, tja, we zijn inmiddels een halve eeuw verder, tempus fugit kennelijk. En verder zijn ook de overige tracks prachtig. Een band welke ik volg sedert hun eerste album en nog steeds wel volg, zo ook hun laatste album hier op fraai vinyl, Liberté genaamd. Ga dan ook voor een max. van heus ☆☆☆☆☆ ja. Klassieker in mijn platenkast hier. Het oude ex. klinkt nog steeds okidoki, gelukkig maar. Voor mij zijn trouwens de Michael McDonald loze jaren hun beste met hun zeer herkenbare signature sound. En dat dan, hoor je weer deels terug op Liberté en daarmede komt de circel rond. Absoluut genieten ja.

Sterke plaat dit. Verveelt nooit draai het vaak sochtends.

Wat blijft dit toch een wonderschoon album, ook na 50 jaar! Een halve eeuw tikt dit album dit jaar aan en dat is bijna ongelofelijk.

Veel is er hierboven al over de diverse nummers geschreven en de grote diversiteit van het gebodene. Daarbij sluit ik mij vooral aan bij Milesdavisjr. Echter mij kan de countryballade South City Midnight Lady wel bekoren. het intro van Long Train Runnin is echt grand cru, herkenbaar swingend een echte evergreen. Voor mij staat deze op gelijke hoogte met Listen To The Music. China Grove blijft ook onovertroffen, het rokerige intro, de tempowisselingen en de koorzang maken het tot een dampende classic.

Maar Dark EyEd Cajun Woman is denk ik mijn prijsnummer, hier wordt weer zo optimaal gemusiceerd, een heerlijk laid back sfeer, die gekleurd wordt door diverse instrumenten. En ook de Stem van Tom Johnston kleurt hier prachtig bij.

Ik snap wat menigeen zo mooi vindt aan Clear as the Driven Snow bij de eerste openingszin schiet heel kort de naam van John Denver door mijn hoofd, dan verdwijnt dat weer direct, maar die associatie kwam wel op. een heel bijzonder nummer waarop ik vooral het koorwerk super vind!.

Without you is ook een onvervalste rocker, maar wel van de soort waar je nieuwe elementen in kan ontdekken. South City Midnight Lady in een woord: Prachtig!

Evil Woman country rock, is ook niet mijn favoriet, maar echt een dissonant vind ik het ook niet.
Busted Down Around O'Connelly Corners is een aardig tussendoortje om even op adem te komen.
Ukiah hierin vind ik voor de zang kenmerkend Dooie Brothers, zowel de lead als de achtergrondzang, met heerlijke gitaar en blazers.

The Captain and Me is een groeier, er zitten diverse tempowisselingen in en de melodielijn vind ik ook bijzonder. ook qua arrangementen valt er genoeg te beleven in deze titeltrack.

Wat mij iedere keer opnieuw opvalt is hoe de verschillende bandleden ongelofelijk goed op elkaar ingespeeld zijn en dat bij zo'n gevarieerd oeuvre, waarbij ik ook opmerk dat ze echt excelleren in iedere muziekstijl of het nu country - countryrock- rock - of de meer funkyachtige nummers met blazers en extra aandacht voor percussie is.

Heel bijzonder dat dit -in mijn oren- nog volstrekt niet gedateerd klinkt, maar nog steeds fris.

De spijker op zijn kop, dit nummer is zo lekker en is voor mij ook representatief voor de heerlijke muzikale jaren 70. In dit tijdperk zijn voor mij de meeste songs gecomponeerd die een onweerstaanbare relaxtheid uitstralen. Of het nu The Doobies zijn, The Little River Band, America, The Allman Brothers, Eagles enzovoort. Stuk voor stuk bands die bekend staan om het componeren van enkele ''hangmatkrakers'' van heb ik jou daar. Dark Eyed Cajun Woman valt daar zeker ook onder. Helaas is The Captain and Me voor mij niet de grote kraker maar er staan enkele heerlijke snoepjes op dit schijfje.

Vandaag er een halfje bij gedaan. Kant 2 is toch echt beter dan ik een aantal jaar geleden, eigenlijk altijd al, dacht. Er viel mij trouwens iets op, wat ik nooit eerder hoorde. De manier van zingen en spelen in 'South City Midnight Lady' is zo ongeveer de blauwdruk voor de hele carrière van de Little River Band. Toevallig noemt milesdavisjr de band hier boven. Ook b-kant van de single 'Natural Thing; 'Ukiah' beviel mij veel beter dan ooit te voren.

Al met al blijft The Captain And Me het album van The Doobie Brothers. Daar verandert mijn voortschrijdend inzicht niets aan. The Doobies hebben drie singles voor de eeuwigheid geleverd: 'Listen To The Music', 'Long Train Running' en 'What A Fool Believes' en een LP: deze.

Hmm, Toulouse Street staat voor mij op nagenoeg dezelfde hoogte. Maar ik geef toe: deze is net wat veelzijdiger en bekender. En telt twee 'hits voor de eeuwigheid' in plaats van één. Al staat op Toulouse Street natuurlijk ook hun versie van Jesus is Just Alright. De beste versie die ik van dat nummer ken. Was ook een bescheiden hit, maar je hoort 'm helaas nooit meer.

Hierboven wordt terecht de loftrompet gestoken voor South City Midnight Lady (inderdaad een blauwdruk voor veel latere softrock-hits, en de vergelijking met de LRB is terecht) en Dark eyed cajun woman. Voor mij is het 'deep cut' pareltje van dit album toch vooral de afsluiter van kant 1: Clear as the driven snow. Heerlijk akkoordenwerk en mooie opbouw. Maar het hele album mag er zijn.

De eerste twee nummers zijn inderdaad subliem, maar om daarbij dan in één adem de derde titel te noemen vind ik net zoiets als zeggen dat Albatross, Need your love so bad en Go your own way de beste nummers van Fleetwood Mac zijn. Met Michael McDonald worden de Doobies wat mij betreft bijna een andere (en vooral onvergelijkbare) band.

The Doobies wisten met The Captain and Me hun succes te consolideren en misschien zelfs uit te bouwen. Met Long Train Runnin' rolde er een kraker van een hit van de lopende band. Er zit zo'n 8 maanden tussen Toulouse Street en The Captain and Me en dat is niet onbegrijpelijk.
Het platenlabel rook succes en er werd vaart achter gezet.
Op een aantal gebieden is het een plaat van zijn 'tijd'. De heerlijke warme sound, zo typerend voor de jaren 70 is fantastisch. Daarnaast wisten de heren hier en daar op subtiele wijze de rockmuziek te voorzien van folky arrangementen, een likje funk of een vleug blues en daarmee de sound verrijkend.

De periode met Michael McDonald vind ik interessant, want een prima zanger en de platen staken degelijk in elkaar. Echter verschoof de aandacht ook meer naar Soft rock met een blue-eyed soul zanger.
Dat is geen diskwalificatie maar de muziek verschoof wel degelijk naar een wat andere sound.
Op zich prima, echter het lastig te benoemen speciale ingredient van the Doobies verdween voor mij ook min of meer naar de achtergrond.

Bekeken naar welke Doobie nummers je vandaag de dag, dus rond de 50 jaar later, nog hoort, inclusief Top 2000, klopt het rijtje wel. Onze voorkeur, BoyOnHeavenHill, is duidelijk, maar objectief gezien subjectief. Inmiddels kan ik goed luisteren naar 'What A Fool Believes', maar daar heb ik wel heel lang over gedaan. Het nummer is een blijvertje geworden voor de meeste mensen.

Fleetwood Mac is inderdaad nog zo'n band met zeer extreem verschillende eeuwigheidswaarden. Ook daar klopt met toevoeging van 'Oh Well' het rijtje, met nog een aantal toevoegingen vanaf 1976 natuurlijk. Hier wint FM met Buckingham - Nicks - Christine McVie ruimschoots. Ook van de Doobies.