The Doobie Brothers - The Captain and Me (1973)

Echt een van mijn favoriete albums !
''South city midnight lady'' is echt een mooie country-ballad. ''Dark eyed cajun woman'' is weer een hele relaxte blues nummer , met echt hele mooie gitaarsolo's !
Verder staan er ook lekkere rocknummers op zoals het bekende ''Long train running'' wat een funky sound heeft.
Ook het op de radio meest gedraaide rocknummer ooit (China Grove ) staat er op .
Al met al een zeer geslaagd afwisselend album die zeker in mijn top 10 staat .
Vergeet ook niet naar ''Clear as the driven snow'' te luisteren ! Dat is een beetje een psychedelisch rocknummer . Waanzinnig !
5*

De 2de klassieker van de Doobies, met "China groove"en "Long tran running". Onder invloed van Michael McDonald kregen ze meer soulinvloeden en werden ze steeds commercieeler, en ging het rock element uit hun muziek weg. Op vinyl.

Onlangs nog eens in oude elpees zitten bladeren... dat ik dit prachtplaatje nog niet op cd terug heb aangeschaft, doodzonde! Moet ik eens werk van maken!
China Grove, Evil Woman, Long Train Running, Without You.... en de titelsong, man hier staat goed werk op!

The Doobie Brothers hoort samen met America, Bread en The Band tot mijn favorieten uit de jaren zeventig. Met name de vroegere werken van deze heren.

Dit album kent eigenlijk geen zwakke broeders, alle nummers zijn echt top. De enige onderscheid die ik maak is in de persoonlijke voorkeur. Maar alle nummers zijn prima in orde.
Hier en daar klinkt de synthesizer wat gedateert qua geluid, met name in de opener, maar niet storend.

M.i kent dit album 7 koningsnummers en 4 prima nummers. (Busted down ook maar als nummer meegerekend)
Long train running/China Grove/Dark Eyed Cajun Woman/Clear as the Driven Snow/Without you/Evil woman en the Captain and Me zijn de koningsnummers.

Waarvan China Grove/Without You en Evil Woman de meest rockende nummers zijn. De rif van China Grove herken ik ook nog wel in The Doctor van hen eind jaren '80. Evil Woman zou zo een nummer kunnen zijn van Deep Purple in die periode.

Mijn Keizersnummer is toch echt wel Clear as the Driven Snow, daar gebeurt zoveel qua tempo wisseling, zang en sfeer, dat ik helemaal meegevoerd word en het voor mij veel te vroeg is afgelopen.
Na zoveel prachtige nummers is South City Midnigh Lady een welkome rustpunt om daarna in te hakken met Evil Woman.

The Doobie Brothers, van veel markten thuis, heb ik leren kennen via de (jaren zeventig) hit What a fool believes in '86 met Michael McDonald. Maar mijn voorkeur gaat toch uit naar voor die periode.

Nee, ik ben nog niet klaar met ze.

Helemaal eens met Madjack inzake zijn beschrijving van deze cd van The Doobie brothers.

De zuidelijke rock van The Captain and me is veelzijdig, afwisselend en heeft 11 ijzersterke composities.

En is daarmee ook gelijk boeiend vanaf de eerste minuut.

Ik durf ook wel de uitspraak te doen dat, van alle Doobie brothers cd's onder leiding van Tom Johnston, dit ook de allerbeste is .

Ik gun de plaat dan ook van harte een plaatsje in mijn top 10, de muziek van The Doobie brothers is er goed genoeg voor.

De aanschaf van alle Doobie platen uit de periode 1970-1975 is van harte aan te bevelen

Erg goed album van the Doobie Brothers. Niet alleen zijn de bekende nummers als Long Train Runnin' en China Grove echt goed, maar juist ook de langere albumtracks als Dark Eyed Cajun Woman, Clear As The Driven Snow, Without You & South City Midnight Lady.
Als je meer wilt weten over dit album, lees dan vooral het verhaal van Madjack hierboven.

Ik las ergens dat telkens het derde album van the Doobie Brothers met respectievelijk Tom Johnston (dit album dus!) en dat met Michael MacDonald (Minute by Minute) de beste albums zijn. Zit wat in.

Vandaag voor anderhalve euro een fraai vinyl exemplaar gescoord! Goed album!

Ja, een geweldig album, maar ik vind er persoonlijk toch wel twee echt slechte nummers op staan: Without you en Evil woman zijn domme en vormeloze rockers die ik bijna altijd oversla. Daar staat tegenover dat Long train runnin' een ultiem jaren-70-nummer is en dat hun zang nog altijd messcherp overkomt. Jammer dat er nooit een qua geluid verbeterde CD-versie is verschenen, maar ook zó blijft het een heerlijke plaat.

Het lijkt allemaal behoorlijk op hun andere platen (met name de voorganger en opvolger): lekker afwisselend, rockend, groovy, laidback... Maar het gehalte topnummers is hier net wat hoger: beste doobie-album dat ik ken (ken er stuk of 6).

Rock-klassieker van de begin jaren 70, die nog opvallend goed en fris klinkt.
Waarom toch maar 20 albums in dit topic?
Deze hoort er eigenlijk ook in namelijk.
Geweldige plaat met de tijdloze FM classic rock hits Long Train Runnin' en China Grove (die riff!).

Natural Thing, Clear As The Driven Snow, Wtihout You, South City Midnight Lady, allemaal even goed.
Geen enkel zwak moment eigenlijk en Tom Johnston is een geweldige, immer relaxt klinkende zanger.
Kan alleen maar aansluiten bij de rest van de liefhebbers hierboven dus.
Speciaal aanbevolen voor de jongere luisteraartjes die zich willen verdiepen in classic 70's rock.
Dikke 4,5 *
Op vinyl met mooie klaphoes.

Wat het geluid betreft, ik zie net dat Edsel/Rhino deze samen met zijn opvolger What were once vices are now habits als "two-fer" heeft uitgegeven, allebei de albums schijnbaar geremasterd. En hetzelfde geldt voor de eerste twee en de hieropvolgende vier Doobie Brothers-albums, dus steeds twee albums keurig als één geremasterd pakketje afgeleverd, en in sommige gevallen met (veel) bonustracks. Zonder veel problemen goedkoop te vinden.
 

Nu toch ook maar eens begonnen aan de integrale verkenningstocht door het oeuvre van de Doobies. Hoewel ik veel affiniteit heb met Michael MacDonald, kan ik de periode daarvoor van de band (van wat ik tot nu toe ken) ook zeker waarderen. Dit is alvast een erg fijn voorproefje. Mooi gevarieerd album ook. Classic rock, wat bluesy sferen en een country ballad. Ja, The Doobie Brothers doen het hem maar mooi. Werkelijk geen enkele veel mindere song te bekennen. Al met al een album wat ik 's avonds (weer) graag op kan en ga zetten. Op naar Toulouse Street.

De bekendste waarschijnlijk, maar hoewel lang niet slecht zeker niet mijn favoriet... Long Train Runnin' is natuurlijk wel een klassieker, dat spreekt...

Een prachtig album van The Doobie Brothers, heerlijke (blues-country) rock. En die zang, echt geweldig. Dit zijn de "Doobies" op hun best. Hoe goed Michael MacDonald ook zong/zingt op latere albums. De sfeer is hier gewoon geweldig te noemen. Ik zou dit als een van de beste jbegin aren 70 albums aanwijzen...

Kocht destijds blind Listen to the music, maar natuurlijk is dit een topper waar geen zwak nummer op staat. Verveelt nooit

The doobie brothers ken ik eigenlijk alleen van de hit in de jaren tachtig met Michael Mc Donald. Maar wat is dit een prachtig album! En dit komt uit '73.! Rock, country en blues samengevat in een prachtig document.

Volgens mij is dit het album waarop alles van The Doobie Brothers samen komt. Het was nog nooit zo goed en zou zeker nooit meer zo goed worden hierna. De drie singles openen het album, met hun allerbeste, Long Train Running' in het midden. Dit nummer vat alles samen in mijn ogen. Een inventief ritme, prachtige gitaarlijnen en geweldige samenzang.

Het vierde nummer is echter het prijsnummer. Het nummer dat Eagles nooit geschreven heeft. Wat een prachtige ballade. Het glijdt, het vloeit, het masseert en verwent. 'Dark-eyed Cajun Woman' is gewoon alles in één.

Kant 2 is minder. Hier staan de b-kantjes en een enkele opleving. ***** voor kant 1, eigenlijk gewoon nog veel meer en *** voor kant 2. Geen perfect album dus, maar wel een die als ik hem uit de kast trek nooit tegenvalt.

En 'Long Train Running'? Heerlijk om zelf te spelen met mijn eigen bandje. Het krijgt altijd direct een respons uit het publiek. Echt altijd.

Ik volg deze band al vanaf de jaren 70. De sfeer van hun platen heeft mij altijd aangetrokken. Heb inmiddels 11 albums in mijn collectie waarvan dit mijn favoriet is. Zodanig favoriet dat ik onlangs een audiofiele vinyl heruitgave heb aangeschaft. Hierdoor klinkt de plaat nog weer iets lekkerder en warmer. Favoriete liedjes zijn Natural Thing, Long Train Runnin’, China Grove, Clear as Driven Snow en het titelnummer. Prachtige combi van pop/rock/country en dat alles in de kenmerkende sound van de Doobies. Geweldig album.

Ook ik ben al sinds de jaren zeventig een fan van deze band. Ik fronste destijds wel mijn wenkbrauwen toen het 'nieuwe' en nogal afwijkende geluid van de band met Michael McDonald me ter ore kwam, maar ik ben later wel bijgedraaid. Die meer soul- en R&B-georienteerde platen smaken me inmiddels ook prima.
Toch blijf ik de voorkeur geven aan de meer rockende albums met Tom Johnston als (een van de) zanger(s). Dit is de plaat waarmee ze echt wereldfaam verwierven en ik vind het ook hun beste album, al doet voorganger Toulouse Street er weinig voor onder.

Heel kant 1 is ijzersterk, met Clear as the driven snow als mijn persoonlijke favoriet. Kant 2 is inderdaad minder, maar ook weer niet zo heel veel. Met de stevige rocker Without you gaat ook deze kant uitstekend van start. Eigenlijk is het als liedje op zich niet zo sterk, maar het wordt door de gedreven uitvoering naar een hoger niveau getild. Het lome, country-getinte South city midnight lady vind ik eveneens een prachtsong. Alleen Ukiah vind ik wat minder dan de rest, maar slotsong en titelnummer brengen de plaat teruig naar een hoog niveau.
En betere singles dan Long train runnin' en China grove hebben de Doobies nooit gemaakt (nou ja, op gelijke hoogte met Listen to the music dan natuurlijk).

Kortom, een bijna perfecte en vooral zeer gevarieerde rockplaat, die het nog steeds goed doet als soundtrack voor een ritje over de (Amerikaanse) snelwegen. Wel uitkijken dat je bij de uptempo nummers het gaspdaal niet te diep intrapt...

Een band met twee drummers en een percussionist. Dan denk je aan Allman Brothers of Santana, maar dit is wel wat anders.

Ze hadden zich ook de Boogie Brothers kunnen noemen, want deze plaat staat vol met boogierock, maar wel van de melodieuze soort. Heerlijke feelgood muziek!

Boogierock! Hé nieuwe term voor mij, ook veel draaiplezier aan beleefd.

Als belangrijkste vaandeldragers van de boogierock, noem ik graag ZZ Top en Bachman Turner Overdrive.

Dus nét wat rauwer dan softrock. Humble Pie kan ik er ook wel toe rekenen, met name Smokin'

Status quo ?

Typisch zo'n band die eigenlijk alles kunnen spelen.
Ga maar na, toen Tom Johnston de band verliet en Micheal Mcdonald in zijn plaats kwam, schakelde de band met groot gemak over naar een r&b gerichte koers.
Helemaal afgestemd op de soulvolle strot van Mcdonald.
Boogierock is helemaal niet zo'n verkeerde duiding, omdat het altijd wel swingt bij The Doobies en de gitaren evengoed een flink portie kunnen rocken.
Maar het is in hun begin/mid 70's periode best afwisselend. Country, blues, soul, rock, funk, in wezen van alles wat.
Maar natuurlijk wel heel Southern.

Voor dit album trouwens een overtuigende 4 sterren. Ik zag dat ik 'm nog niet voorzien had van een cijfer. Heerlijk album met het epische Clear As The Driven Snow en South City Midnight Lady als favo's.

Geweldige plaats. Alleen moet ik altijd even fronsen bij 'Evil woman'. Dat is voor mij de grootste dissonant op deze verder mooi uitgebalanceerde plaat.

Ik houd het maar bij mijn Best of the Doobies verzamelalbum. Dit album voegt daar voor mij weinig aan toe.
Het is me te veel van hetzelfde en bij mij slaat dan de verveling toe. Long Train Runnin' en China Grove zijn de twee prijsnummers en staan al op de verzamelaar.
Een krappe voldoende voor deze #55 in de 100 Greatest Albums of 1973 en #65 in de huidige lijst over 1973 van best ever albums.
3*

Een geweldige plaat van The Doobie Brothers met de klassiekers Long Train Runnin en China Groove.

Ik sluit me hier 100% bij aan! Zeker geen slecht album, maar iets te eentoning in mijn oren.

The Doobies hebben mij nooit over de volle lengte weten te boeien. Soms wat melig, of vluchtig of werd ik simpelweg niet overtuigd van het kampvuur getokkel. Een solide plaat afleveren die mij heeft overtuigd heeft er nooit ingezeten. Desalniettemin hebben de heren een rits prima songs gecomponeerd en word ik altijd wel vrolijk van de Southern rock accenten, de zangkwaliteiten van Johnston en de warme producties waarbij de instrumenten zo fijn van elkaar zijn te onderscheiden. Kom daar nog maar eens om tegenwoordig. The Captain and Me blijft voor mij de beste worp van de heren. Het zit hem niet in de opener van de schijf, Natural Thing vind ik wat karakterloos en mist richting. Dat geldt niet voor Long Train Runnin, een te gekke song met een heerlijke drive. China Grove; een dikke hit voor de heren, de riff is niet verkeerd maar ik heb de kracht van dit nummer nooit echt kunnen ontdekken. Dark Cajun Woman overtuigd mij dan weer volledig, het lome karakter, de subtiele gitaarsolo's, een te gekke song. Clear is gevarieerd, de overgangen zijn goed geplaatst. Without You klinkt wat lomp maar heeft ook wel zijn charme, het gebodene contrasteert wat met de overige songs maar dat maakt dat de plaat ook wat variatie kent. South City boeit mij maar matig, het country element kan mij gestolen worden. Evil Woman; The Doobies trekken van leer, ook nu geldt weer; het is een druk nummer en de geluidsmuur wordt flink opgetrokken. Busted vormt voor mij een niemendalletje. Ukiah blijf ik een te gek nummer vinden, lichte funky elementen en wederom arrangementen die het geheel fraai inkleuren. De titelsong tenslotte; een degelijke track waarbij de laatste twee minuten vol zitten met akoestische gitaarsolo's en percussie, knap gedaan. The Captain and Me is voor mij geen topper maar bevat de wel nodige krenten in de pap waar ik mij prima mee vermaak. En dat geldt eigenlijk voor het hele oeuvre van de band; geen enkele plaat boeit mij de volledige lengte maar alles bij elkaar opgeteld hebben de heren hun sporen dik verdiend, al is het alleen al vanwege een verzameling prima gecomponeerde songs gedurende de jaren 70.