Sonic Youth - Goo (1990)

De eerste plaat van Sonic Youth die ik ooit hoorde. Uitgebracht tussen Daydream Nation en Dirty, en op het eerste gehoor lijkt Goo wat in de schaduw van die twee platen te staan. Maar schijn bedriegt, elke noot op deze plaat klopt. Elke keer als ik hier naar luister ontdek ik weer nieuwe dingetjes. Ook een perfecte balans tussen de nummers: liedjes-liedjes (Dirty Boots, Kool Thing), meer noise-getinte nummers met dronestukken er in verwerkt (Tunic, Mote) en goofy maar onderhoudende schetsjes (Mildred Pierce, My Friend Goo).

Die laatste, luchtigere kant van de band blijft vaak onderbelicht maar is mijns inziens een van dé belangrijkste redenen waarom de band anno 2008 nog steeds bestaat en relevant materiaal blijft uitbrengen: men neemt de boel absoluut niet te serieus, grote ego's zitten er sowieso niet in en er is een hoop lol. En dat hoor je op deze plaat vaak terug in de muziek. Deze instelling, en de muziek die het oplevert, blijft voor mij een grote inspiratiebron. Dankjewel, SY

Uitgezonderd Mary-Christ kan je de eerste 7 nummers en een deel van Mildred Pierce als een muzikale trip tot je nemen. Waanzinnig goede nummers, waanzinnig goede rifs, veel afwisseling in stijlen: echt pure klasse! Die afwisseling binnen en tussen de nummers maakt het geheel ook nog eens zo mooi dynamisch. Het is puur genieten geblazen.

Dirty Boots is een kei van een opener. Tunic (Song For Karen) is origineel en zo ontzettend gaaf gedaan! Alleen de vocals al, wereldnummer! Kool Thing is ook echt een cool nummer, van Mote ga je uit je plaat onder begeleiding van de stuwende gitaren. My Friend Goo is kort en anders maar krachtig en Disapperer is ook zo'n fantastisch gitaarnummer! Op de rest van de plaat hoor je lekkere stukken en meer experimentele stukken muziek. Soms kan ik dat zeer waarderen, dan even iets minder. Hoewel Cinderella's Big Score wel heel mooi in elkaar zit en soms ineens erg lekker klinkt.

Kortom: een echt fantastisch koole plaat van Sonic Youth. Zeker een aanrader voor mensen die gitaren regelmatig stevig te keer willen horen gaan en graag in de noise zitten.

Van al mijn muzikale favorieten heb ik Sonic youth hoogstwaarschijnlijk toch wel het meest live gezien,moet toch wel een keer of zeven,acht geweest zijn.Bad moon rising uit 1985 was mijn eerste kennismaking met de band uit New york en na A Thousand leaves (1998) heb ik ze niet meer zo intensief gevolgd.
De laatste tijd heb ik het meeste met Goo,hun eerste album op een major label,maar zeker niet om die reden.Het is trouwens regelmatig stuivertje wisselen tussen Bad Moon Rising,Evol,Daydream nation en deze wat betreft mijn meest geliefde Sonic youth album.
Goo heeft met de prachtige hoes van Raymond Pettibon (vooral bekend van Black flag) wel al direct een voordeel.Muzikaal gezien zijn de gitaarstormen hier wat meer gecultiveerd in vergelijking met het voorgaande werk en ook wordt hier voorzichtig het pop element toegevoegd.
Het belangrijkste is echter dat net niveau van het merendeel van de songs gewoon extreem hoog ligt,vooral de eerste helft van Goo bevat louter hoogtepunten.
De plaat opent met het uitstekende Dirty boots en het goddelijke,door Kim Gordon gezongen Tunic (Song for Karen),behoort samen met Sugar kane en Starpower tot mijn absolute hoogtepunten uit het oeuvre van de band.
Een ander pluspunt van deze plaat is de variatie in de zang,iets wat onder andere resulteert in het uitstekende Mote waar de geweldig,uitwaaierende gitaargolven vocaal worden bijgestaan door lead gitarist Lee Ranaldo en J Mascis van Dinosaur jr.Iets gelijkaardigs horen we terug in Kool thing maar dan met Kim Gordon en Chuck D van Public enemy.
Stuk voor stuk ingrediënten die samen met bijkomende,ijzersterke nummers als Disappearer ,My Friend Goo en Titanium Exposé van Goo een top album maken.
En dat er op het laatste gedeelte van de plaat wat meer experimenteerdrift in de nummers zit komt het eindresultaat ook ten goede.

Goo is altijd mijn aanbeveling als vertrekpunt voor iedereen die op een Sonic Youth tour wil.

Het is ruig en met de gelaagde gitaren noisy genoeg in vergelijking met hun vorige platen. Aan de andere kant heeft het iets meer een alt-rock aantrekkingskracht gekregen omdat er wat meer gestructureerde songs te horen zijn met een begin- en eindpunt.

Voor mij heeft dit album juist de perfecte balans tussen de twee giganten aan beide zijden van dit album (Daydream Nation en Dirty). Er is werkelijk geen noot verkeerd op dit album en het nummer Disappearer is het mooiste dat ze ooit hebben uitgebracht.

En vanuit hier kun je dan langzaam terug naar de heerlijke rauwe creativiteit van Sister en EVOL.

Maar dit album staat als een huis.