Paul McCartney - Tug of War (1982)

Ik kan niet anders dan je bijvallen.

Ik heb zelf een Tug of war ingebrand met aan het einde No more lonely nights; dat spaart gelijk een rondje Give my regards to broadstreet. Toch een soort van ballad aan het einde met nog een mooie solo in de finale.

Onbegrijpelijk hoe McCartney/Wonder Ebony and Ivory hebben laten passeren.

Net geluisterd en dit album blijft een genot om te horen!
Enkel 'Ebony & Ivory' is vreselijk, onbegrijpelijk dat 2 van zulke
grote artiesten zich laten verlagen door dit soort prul.

Maar laten we het positief houden:
DIt album bevat met 'Tug of War' 'Here Today' en 'The Pound is Sinking' enkele
van zijn allerbeste liedjes. De invloed van George Martin is ook duidelijk hoorbaar.

Prachtige productie, voorzien van vele strijkers, verschillend lagen en (gelukkig)
totaal geen jaren '80' sound.

Ja, met dit album was Mccartney na enkele magere jaren weer helemaal terug en liet hij
zien dat hij het schrijven van simpele, maar o zo geniale en meeslepende popliedjes nog
niet verleerd was. 4,5*

Ik vind dit een middelmatig album van McCartney.
Er staan wat leuke nummers op, maar helaas geen echt grote hits - meen ik.
Wat betreft tekst en productie/sound (Tja, jaren '80) vind ik het gewoon niet fantastisch.

Ballroom Dancing, The Pound Is Sinking en You Can Dress Me Up As A Robber zijn mijn favorieten op deze plaat.
'Here Today' is ook mooi, vooral als je weet dat het over John gaat.

Toch kan ik deze voor nu niet meer dan 3 sterren geven.

Het kleffe Ebony and Ivory werd wel een grote hit en is de enige misser hierop, voor de rest vind ik dit een prima album. Zijn volgende albums (Pipes of Peace, Press to Play) vind ik zowel compositorisch als productioneel een stuk zwakker.

Sluit mij hier helemaal mee bij aan.

Ik heb niet in de verste verte het gevoel dat er sprake is van een typisch jaren '80 productie. Paul McCartney speelt redelijk authentiek, geen rare fratsen. En het materiaal is allemaal (inderdaad m.u.v. Ebony and Ivory) behoorlijk sterk te noemen.

McCartney heeft de draad weer goed opgepikt, na de scheiding met Wings.

Ik hoor ook geen 'jaren '80-productie'.
Ik vind het misschien wel een van z'n soberst geproduceerde albums.
Geen tierlantijnen en bij vlagen een fris geluid (Take It Away, Ballroom Dancing, Somebody Who Cares).
Bij deze plaat heb ik altijd het gevoel dat hij sterk uit een dal komt (de dood van, natuurlijk, en het verloop van de Wings) en de draad op zijn manier weer oppakt.

Ebony and Ivory was wereldwijd een no1 hit en take it away stond in de Amerikaanse top 10. De plaat Tug of war zelf behaalde wereldwijd no1 noteringen. Het is daarmee één van de best verkochte McCartney solo platen. Ik kan me nog goed herinneren dat Tug of war in 1982 behoorlijk populair was.

Ok, ik werd pas geboren in 1994, dus ik weet dat allemaal niet
Maar Paul speelt geen van drze nummers nog live, daarop basseerde ik mijn uitspraak.
Ebony & Ivory was de enige waar ik van gehoord had.

Ach...2/3 van zijn livemateriaal bestaat tegenwoordig uit Beatles materiaal en hij lijkt vooral terug te vallen op zijn meesterwerk: Band on the Run. Dit album vind ik voor een '80 product ongekend tijdloos en bovendien zwaar onderschat. Ebony & Ivory heb ik nooit bijzonder gevonden en vind ik één van de zeldzame missertjes op Tug of War.

Een echt missertje vind ik Ebony & Ivory nu ook weer niet, het is erg glad, maar best aardig eigenlijk.
Maar het is met enige afstand wel het minste nummer hierop.

Edit: Ik zie net dat ik 4 jaar terug nogal uitviel over dat nummer. Ik vind het nu best wel meevallen.
Typisch hoe een opinie zo kan veranderen.

Je wordt nog mild op je oude dag.....

Zangeres Sade vertelde een keer (in haar beginjaren) tijdens een interview dat ze de single van Ebony and Ivory na het horen ervan tot een asbak gevouwen had.
Als ik het nummer in een supermarkt of ergens anders hoor moet ik daar altijd weer aan denken.

Ebony and Ivory is de enige reden dat ik Tug of war geen ***** geef.
Beter had het nummer Rainclouds de afsluiter kunnen zijn, de b kant van Ebony and ivory.
Dan had Ebony apart als single uitgebracht kunnen worden zonder op de LP te staan.

YouTube - Paul McCartney - Rainclouds

Klinkt me toch een beetje in de oren als lulkoek van Mevrouw Sade.
Als ze het tot een asbak had gevouwen moest ze eerst de single hebben aangeschaft.
Dat doe je niet als je het niet leuk vind.

Nee, hoewel, soms een miskoop als je bijvoorbeeld blind alles koopt van Paul McCartney. Hoewel ik er dan weer geen asbak van heb gemaakt. Maar hier lijkt mij mevrouw Sade overigens geen trouwe aanhanger van het kopen van singles van Paul McCartney.


Ja, nu je het zegt! Waar is Rainclouds eigenlijk op terechtgekomen? Volgens mij ben ik het nummer, behalve als b-kant, nooit meer eens ergens tegengekomen.

Na het doornemen van de desbetreffende single in kwestie Ebony And Ivory in het 1982-topic wil ik toch, meer dan een jaar later, nog even terugkomen op het volgende punt:



Wat heb je er dan van gemaakt, Hans?

Een frisbee

Oei, wat een gladde productie op momenten (die double-tracked vocalen met extra reverb en dergelijke). De liedjes zijn grotendeels niet slecht, maar sommige productionele technieken en muzikale stijltechnieken kan ik erg slecht aanhoren. Dan vind ik z'n experimentele voorganger een stuk beter eigenlijk.

Paul McCartney beleefde ook een dip in de jaren '80 maar dit vind ik nog zijn beste album in dat decennium. Natuurlijk gladder dan zijn vroegere werk (maar de producties in de jaren '80 waren eenmaal gladder dan die in de jaren '70) maar dat valt hier nog mee (volgende albums zijn nog een stuk gladder). Songmatig is het ook OK, slotnummer Ebony and Ivory uitgezonderd.

Laat ik mezelf maar eens quoten, "Ebony and Ivory" zit muzikaal prima in elkaar.
Alleen die tekst he .....

What's That You're Doing is wel een hele mooie compensatie op de draak Ebony & Ivory.

Dit album is toch best wel leuk eigenlijk. Ik verhoog met een halfje.

Mooie tribute aan John overigens!!

Ondanks de verouderde 80´s instrumentatie toch nog een verdomd leuk album. Het titelnummer en dress me up as rubber en somebody who cares(dat fluitje ) horen bij het beste van McCartney. Ik ga voor de 4 sterren!

Samen met Flowers in the Dirt Macca's beste uit de zeer magere jaren '80 (met als dieptepunt 'Give my Regards to Broad street').

In oktober 1980 begonnen Paul, Linda en Denny Laine aan het volgende Wings album. Tijdens de sessies kwam het tragische bericht over de dood van John Lennon en de sessies werden tijdelijk gestopt. Op 27 April 1981 maakte Laine bekend te stoppen met Wings omdat McCartney na de dood van Lennon niet wilde gaan touren met Wings. Je kunt dus eigenlijk zeggen dat Mark Chapman indirect ook verantwoordelijk is voor de dood van Wings.

Kant A staat vol met heelijke composities, die qua stijl verschillende kanten op gaan. Dat McCartney en Stevie Wonder toch echt wél een goed nummer samen hebben gemaakt bijkt wel uit het funky 'What's That You're Doing?'. 'Here Today' (voor Lennon) is echt wonderschoon en gaat bij mij door merg en been. Mooie (Beatleske) orkestratie ook van George Martin.

Ook kant B gaat van rechts naar links qua stijlen, en dat maakt dit album voor mij ook zo aantrekkelijk. Lekker swingen op 'Ballroom Dancing' in de stijl van ELO, de schitterende ballad 'Wanderlust', maar bijvoorbeeld ook bluesy rock-n'roll samen met zijn held Carl Perkins op 'Get it' of het Pisa/Verona theme 'Dress Me Up as a Robber'. Jammer van de draak 'Ebony and Ivory'.

Er gaat een 3CD heruitgave met daarop: een nieuwe remix van het album (CD 1), de originele versie van het album (CD 2) en een aantal demo's en alternatieve tracks (CD 3).

Tug of war vind ik wel een geslaagde lp. Zijn enige trouwens uit de jaren 80. Had liever gehad dat London town and Back to the egg een refresh hadden gekregen. Daar valt meer te halen. Horses for courses. Maar ik koop Tug of war zeker nog een keer na het bandje en cd.

Op basis van deze clip belooft de nieuwe 2015-mix veel goeds: Paul McCartney 'Tug of War (Remix 2015)' - YouTube

Bijna helemaal mee eens, hoewel ik McCartney 2 als tegenstelling van het overperfecte Tug of war steeds mee ben gaan waarderen en bijna net zo goed vind. Zijn andere jaren 80 werk vindt ik vaak melig en soms zelfs McCartney onwaardig (Spies like us)

Afgelopen woensdagmiddag toch maar de nieuwe archive cd's gekocht van Paul McCartney te weten Tug of war en Pipes of peace. Maar let op, de gewone uitgave van Tug of war heeft een remix van het origineel en niet een remaster. Die nieuwe remix viel mij niet helemaal mee. Sterker nog, mijn originele cd (de remaster uit 1993) klinkt eigenlijk veel beter. The pound is sinking is zelfs een dieptepunt in de remix want waar zijn de gitaren? De nieuwe remaster zit wel in de zogenaamde deluxe edition maar dat vind ik teveel geld voor deze hoe dan ook uitstekende topplaat. Ook jammer dat er geen boekje is toegevoegd met allerlei relevante info over deze fijne longplayer. In ieder geval heb ik de oplossing gevonden. De remix cd is verhuist naar de oude cd en de remaster uit 1993 zit nu in mijn archive sleeve naast de cd met outtakes en b kantjes. Geweldig toch. Iedereen weer tevreden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul McCartney - Tug Of War, 2015 reissues - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Sinds een aantal jaren verschijnen met grote regelmaat fraaie reissues van het werk van Paul McCartney.

Een onlangs verschenen greep brengt ons terug naar 1982 en 1983, toen respectievelijk Tug Of War en Pipes Of Piece verschenen.

Nu waren de jaren 80 zeker niet de beste jaren in de lange carrière van Paul McCartney. Het decennium begon aardig met het frisse McCartney II, maar in mijn herinnering kwam vervolgens een zwakke periode die, wanneer het gaat om studiomateriaal, aan zou houden tot Flaming Pie uit 1997.

Na beluistering van de reissues van Tug Of War en Pipes Of Piece moet ik deze conclusie toch wat herzien. Pipes Of Piece draagt hier overigens slechts in bescheiden mate aan bij. Pipes Of Piece is een plaat van momenten, want goede momenten heeft een grootheid als Paul McCartney altijd. Pipes Of Piece experimenteert met funk en soul en bevat een aantal prima songs, waardoor de plaat misschien geen hoogvlieger is, maar zeker de moeite van het beluisteren waard is.

Tug Of War vind ik tot mijn verrassing wel een hoogvlieger. De plaat die ik tot voor kort eigenlijk alleen kende van de titeltrack en het samen met Stevie Wonder gemaakte Ebony And Ivory (Pipes Of Piece bevat het samen met Michael Jackson gemaakte Say Say Say), blijkt een sterke plaat met meer dan een handvol geweldige McCartney songs.

Voor Tug Of War deed McCartney een beroep op een heel legioen grootheden (Beatles producer George Martin, Carl Perkins, Stevie Wonder, Stanley Clarke, Eric Stewart, Andy Mackay en Ringo Starr), maar het zijn de uit duizenden herkenbare McCartney songs die van Tug Of War zo’n goede plaat maken.

Ook op Tug Of War experimenteert McCartney met soul en funk, maar de meeste songs borduren voort op het werk van The Beatles en McCartney ‘s geweldige solowerk en de platen van Wings uit de jaren 70. Tug Of War werd destijds makkelijk afgedaan als een zwakke plaat, maar Tug Of War is echt ijzersterk.

De liefhebber krijgt stapels bonusmateriaal. Waar het hoofdgerecht mij meestal het best smaakt is dit bonusmateriaal dit keer zeker ook niet te versmaden. De liefhebber van de perfecte McCartney pop voelt zich als een kind in een snoepwinkel. Erwin Zijleman

Heel goed stuk erwinz, alleen bovenste citaat klopt niet.
Tug of War werd toentertijd enorm goed ontvangen en is een millionseller geweest die wereldwijd de hitlijsten aanvoerde. Er staan in de vorm van ebony en take it away twee wereldhits op. Tug of war behoort samen met Band on the run en Wings at the speed of sounds tot zijn succesvolste platen.
Leuk om te vermelden is dat, ondanks de grote namen die op Tug of war meespelen, McCartney de meeste instrumenten zelf bespeelt.