Paul McCartney - Tug of War (1982)

Het nummer Dress me up as a rubber werd later nog door het duo Spaan & Vermeegen gebruikt als herkenningstune (of dat nou voor Verona of Pisa was weet ik even niet meer). 3*

Zojuist voor het eerst helemaal beluisterd; kreeg een stapeltje LP's en daar zat-ie in. Ik dacht inderdaad bij kant 2; 'Hé, dat is van ´Klokhuis´, maar dat klopte dus niet helemaal.

Ik heb deze altijd links laten liggen vanwege Ebony & Ivory, omdat ik daar niets aan vind. Maar 'Take is Away' is best een goed nummer, ik wist helemaal niet dat het van hem was.

En ''Here Today'' is zijn liefdesode aan John (die net was neergeschoten) toch? Erg mooi nummer! Vind de hele plaat trouwens erg lekker. Alleen Ebony and Ivory gaat te ver inderdaad.

Get It is met Carl Perkins. En ik dacht dat Stevie ook op track 4 meedeed.
Ik vind dit persoonlijk een wisselvallig album, al is hij een stuk beter dan voorganger McCartney II.

Ja, en helaas (ik ben echt een liefhebber van Stevie Wonder) vind ik ook dát geen best nummer.

Eén van de betere albums van de Polle. Maar kan toch niet tippen aan Band on the Run of London Town mèt Wings.
Titelsong erg sterk, meteen daarna ook Take It Away en het swingende Ballroom Dancing.
Mooie Lennon-ode met Here Today. Dress me up as a Robber vind ik het beste wat erop staat.
Het onvermijdelijk mierzoete Ebony & Ivory... tja, wat moet je daarmee ???
Al bij al redelijk sterk album, Macca kon het nog. Er zouden véél ergere dingen nog komen (de draak Press to Play bijvoorbeeld !) en gelukkig ook nog sterke platen (Flaming Pie om meteen zijn beste als ouderwordende man te noemen). Maar geef deze gerust **** 4 sterren !

Pisa. Het was te horen bij dat wc-rol-clipje aan het begin.
Ik vond Pisa trouwens altijd veel leuker dan Verona, waarbij de commercie een te grote invloed op de heren kreeg, maar dit is off-topic.

Sterke plaat van de heer McCartney. Haalt niet het eenzaam hoge niveau van een Flaming Pie, maar kan er alleszins mee door. Zoals zovelen waarschijnlijk denken is Ebony And Ivory hier de zwakke link. Wat een glad nummer is dat, zeg. Gatver!

4.

Wie van ongecompliceerde en van niet al te diepgravende popmuziek houdt is bij Paul's Tug of war aan het juiste adres. De hernieuwde samenwerking met George Martin is duidelijk af te horen in nummers als Wanderlust.
Er staat op dit album de wereldhit ' Ebony & Ivory (met de onvolprezen Stevie Wonder). Met name in de V.S. werden van dat nummer gigantische aantallen verkocht. Toen het nummer de hitparade beklom , was ik echter opmerkelijk rustig als het om het uitdragen van mijn Beatle -liefde ging. Voor het eerst schaamde ik mij diep voor het werk van een Beatle. Sorry , Paul (en Stevie).
What's that your doing ? heet het andere en laatste nummer van de 2 grootmeesters. Grappig hoe She loves you voorbij komt , maar je zou toch meer verwachten van dit samenwerkingsverband.
Een andere held Mr. Carl ' Blue suede shoes' Perkins ( wat heeft die man veel moois geschreven) komt op visite in het nummer ' Get it ' .
Lekker nummer , maar geen hoogvlieger en jammer van de zo gemaakt klinkende lach aan het einde. Dress me up as a robber is een hoogtepunt.
En songs als Tug of war , Take it away , Somebody who cares en natuurlijk de Ballroom dancing mogen er zijn. The pound is sinking is een nummer wat sterk doet denken aan de Famous Groupies van London Town.
Here today is het ontroerende eerbetoon aan zijn vermoorde vriend.

Al met al absoluut geen slechte plaat , maar zeker ook niet het ultieme werk van Macca.

De beste plaat van McCartney uit de jaren '80. Helaas bevat het album dan wel Ebony & Ivory met Stevie Wonder. Twee groten in de muziek, maar samen met dit nummer geen klassieker afleverde. Al was het idee erachter natuurlijk wel goed. Maar inmiddels hebben we het zowel McCartney als Stevie Wonder vergeven.

Verder staan op Tug of War wel een paar goede nummers. Bijvoorbeeld het indrukwekkende Here Today, dat hij voor John Lennon schreef. Andere hoogtepunten van het album: de titelsong, Take It Away en Dress Me Up As A Robber

3,5

Stevie Wonder zag ook niets in dat nummer.

Met Tug of War, titelsong van dit goede album, begint de dvd "The McCartney Years", een dvd die ik iedere Beatlesfan of Maccafan kan aanbevelen, een driedubbel video-overzicht van de ex-Beatle; Nou ja, "ex", eens Beatle, altijd Beatle zoals dat heet.

Voor méér info ; zie Paul McCartney, onder "discussie" tabblad.

Gelukkig staat het aan het einde, dan valt het gemakkelijk te negeren. Datzelfde is ook het geval met We All Stand Together op Pipes Of Peace en Wonderful Xmas Time op Back To The Egg, bij beiden als bonustracks). Zo verpesten ze niet de albums op zich.

Ik heb anders We All Stand Together met die beertjes altijd een biezonder lekker nummer gevonden (pom pom pom aiaiah...), ook al is het een kinderliedje....

Sterk McCartney album, Take it Away, Ballroom Dancing, The Pound is Sinking en Wanderlust staan nog als een huis.

Heb deze plaat altijd beschouwd als een van Macca's minste, het was te jaren tachtig voor mij ofzo ik weet het niet precies. Ik vond alleen het titelnummer, Here Today en Take It Away de moeite waard. Maar ik heb hem net nog eens in z'n geheel beluisterd en ik ben helemaal om...

Nog steed steken Tug Of War, Here Today en Take It Away boven de rest uit maar ook What's That You're Doing, Ballroom Dancing en Dress Me Up As A Robber zijn sterk gestegen in het lijstje van Macca toppers.

En tja Ebony and Ivory, prachtige tekst en geweldige boodschap maar de muziek...

4#

Goed McCartney met het magistrale titelnummer. Erg goed vind ik ook de productie van George Martin, al is het hier en daar wat te 'slick'.

Het volgende nummer is ook sterk qua melodie. Een typische Macca poprocker.

Somebody Who Cares is aardig qua vorm (mooie akoestische begeleiding en solo), maar het nr is verder weinig bijzonder.

'What's That You're Doing' is een aardige funky nr met Stevie Wonder. Meestal skip ik hem, maar eens in de zoveel tijd draai ik hem super hard, omdat hij toch lekker funkt.

Het magnefieke 'Here Today' is een ode aan John Lennon. Het staat op hetzelfde niveau als 'Yesterday', 'Blackbird', 'And I Love Her'. Luister naar de tekst: kippenvel.

'Ballroom Dancing' de zeer aanstekelijke rocker. Iets te overproduceerd, maar zeer effectief.

Het oorspronkelijk uit twee nrs bestaande 'Pound Is Sinking" (het reggae stukje 'Hear Me My Lover' was eigenlijk een apart nr) had zo op Ram kunnen staan. Muzikaal heel sterk, tekstueel een obscuriteit.

Het prachtige 'Wanderlust' is een van de mooiste Macca nrs van de jaren 80. De melodie voert je mee als warme appelgebak met slagroom. Aan het eind krijg je daar nog warme kersen erover door een tegenmelodie die door engelen lijkt gezongen.

Het met Carl Perkins gezongen 'Get it' is een aardig country rockertje die plezierig luistert.

De link is even curieus als aardig.

Het van Pisa bekende (reeds hierboven genoemd) 'Dress Me Up As A Robber' is een voorbeeld van een nummer waarin Macca zijn veelzijdigheid laat zien. Het is een knap funky latin-achtig nummer die op geheel op zichzelf staat binnen zijn oeuvre. Jammer van zijn hoge falsetto (niet mijn favoriete variant van Macca's stem die hij helaas bijna 1 keer per plaat wel gebruikt) en de merkwaardige tekst.

Over 'Ebony & Ivory' kan ik dit zeggen: een leuk nrtje met een goede boodschap, maar geen hoogvlieger. Jammer dat hij op deze plaat staat en niet alleen als single is uitgebracht. De B-kant van de single 'Take it away', 'I'll Give You A Ring' had beter op de plaat kunnen staan.

Een 12 nummerige plaat met 6 zeer sterke nummers, 4 aardige, 1 te commercieel nr en een link. Het krijgt van mij 4 sterren.

Hoogstaand werkje uit het onuitputtelijke werk van Paul McCartney.
Goede nummers; smaakvolle tirelantijntjes en een af en toe goed toegepaste galm, zoals ik het maar noem.

In dit soort werkjes is McCartney op zijn best. Hij heeft ook ongetwijfeld wraak willen nemen op z'n zwakke voorganger, McCartney 2.

Door het wegvallen van Wings, heeft McCartney ruimte om gasten te introduceren, met name op deze cd Stevie Wonder.

Als beiden in staat zijn het prima What's that you're doing te schrijven, hoe is het dan mogelijk dat ze daarna met Ebony and Ivory op de proppen komen? Zo'n nummer van twee zulke kieskeurige heren had toch nooit de toets van de kritiek bij hunzelf mogen doorstaan?

Voor het overige, niet voor niets 4,5 punten. Vooral Take it away, Dress me up as a robber, The pound is sinking en ballroom dancing weten te boeien.

Samen met Flowers in the Dirt Macca's beste uit de zeer magere jaren '80. Here Today (voor Lennon) is echt wonderschoon. Jammer van de draak Ebony and Ivory.

ik heb dit altijd een van de betere macca albums gevonden , al is band on the run mijlenver de beste maar deze kon er zeker door vooral de titelsong , en ik ben het eens met iedereen , ebony wordt telkens geskipt , bweuuuurk !

Wat een ongelofelijke versie van 'Here Today' is dit: http://www.youtube.com/watch?v=drHgolHhNCg . Prachtig!

Hele aardige plaat van Macca; één van zijn betere wat mij betreft.

Dit vind ik ook één van de betere van Macca, ik vind de productie door George Martin beter passen bij Paul McCartney dan die vaak misplaatste zgn. eigentijdse producties die albums als "Pipes of Peace", "Press to Play" en in mindere mate "Flowers in the Dirt" ontsieren.
De songs vind ik hier ook van hoog gehalte, zeker de titelsong en het aan John Lennon opgedragen "Here Today". Het anti-racismenummer "Ebony and Ivory" is mij te zoetsappig en te simpel, hoe goed bedoeld.

Ebny & Ivory lijkt eraan zijn toegevoegd omdat het nergens anders op het album past. De eerdere nummers klinken als een mooi inelkaar passend geheel waarin Macca deels terugblikt en deels de (toendertijd) nieuwe mogelijkheden benut. Ik vind de productie van Pipes Of Peace trouwens wel meevallen. Het was zelfs gelijk aan dit album opgenomen (dacht ik).

Jammer dat Stevie Wonder op 2 nummers meedoet, had zo'n mooi geheel kunnen zijn zonder dat irritante "What's That You're Doing?"
"Ebony and Ivory" had Paul ook wel in z'n eentje kunnen doen.

De bijdrage van Carl Perkins op "Get It" is wel aardig gelukt.

Zonder meer een meesterwerk van McCartney, die op deze plaat ook nog eens bijna alle instrumenten zelf speelt. Ook aardig is dat Beatles producer George Martin voor het eerst sinds Abbey road voor een hele McCartney productie verantwoordelijk is. De enige miskleun is het mierzoete Ebony and Ivory.
Het duurde tot Flaming pie voordat hij dit niveau, artistiek, maar ook commercieel weer wist te halen.

Klopt inhoudelijk helemaal m.i. Ach, ik vond Flowers in the dirt toch ook nog wel gaan. Vanaf dat album ging het in ieder geval de goede kant op.

Beetje off-topic wat tug of War betreft, maar op Off the Ground staan ook meer hele goede dan hele slechte liedjes.

gelukkig speelt hij dit nummer nog steeds live (Back in the U.S./Back in the World & Good Evening New York City) voor de rest volgens mij niets meer van Tug of War.

Dat klopt. Tussen 1980 en 1989 heeft McCartney niet getourd en dus geen nummers van een vers album live geprobeerd.
Na Flowers in the Dirt ging hij pas weer op een grote wereldtournee (samengevat op Tripping The Live Fantastic). Van Tug Of War stond daar Ebony and Ivory op de setlist (met Hamish Stuart als Stevie Wonder).

Volgens mij zijn Ebony & Ivory en Here today de enige nummers van Tug of War die op de setlist hebben gestaan.

Ebony and Ivory is wel het meest gênante ex Beatles nummer ooit. Nog erger als 'Stop and smell the roses' van Ringo starr. Het glazuur springt er spontaan van uit je mond.
Toch staat het in contrast met de rest van Tug Of war, één van de beste McCartney platen. Misschien niet zo goed als Ram, Flaming pie of Band on the run maar komt toch aardig in de buurt.

Een aantal dagen geleden speelde hij 'here today', zijn eerbetoon aan Lennon, live in Las Vegas. In het publiek zaten Yoko Ono en Sean Lennon, waardoor het nummer een extra emotionele lading kreeg.

YouTube - ‪Paul McCartney - Here Today - MGM Grand Garden Arena Las Vegas 2011‬‏

Als je een beetje in het publiek kijkt zie je ze zitten.