Jay-Z - Magna Carta... Holy Grail (2013)
mijn stem
132 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Roc Nation
-
Holy Grail (5:38)
-
Picasso Baby (4:05)
-
Tom Ford (3:09)
-
FuckWithMeYouKnowIGotIt (4:03)
met Rick Ross
-
Oceans (3:58)
met Frank Ocean
-
F.U.T.W. (4:02)
-
Somewhere in America (2:28)
-
Crown (4:33)
-
Heaven (4:03)
-
Versus (0:51)
-
Part II (On the Run) (5:33)
met Beyoncé
-
Beach Is Better (0:55)
-
BBC (3:12)
met Nas
-
Jay-Z Blue (3:50)
-
La Familia (3:33)
-
Nickels and Dimes (5:03)
-
Open Letter * (2:41)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
58:56
(1:01:37)
0
geplaatst: 8 juli 2013, 11:30 uur
middelmoter in de carriere van Jay-Z
Was de eerste luisterbeurten onder de indruk van de productie, maar nu de lyrics en flow naar boven komen drijven verdwijnt m'n enthousiasme voor een deel.
Was de eerste luisterbeurten onder de indruk van de productie, maar nu de lyrics en flow naar boven komen drijven verdwijnt m'n enthousiasme voor een deel.
0
geplaatst: 12 juli 2013, 00:29 uur
Irritante reclamespot
Een dochter hebben met één van de meest begeerde vrouwen op deze aardbol, alom gerespecteerd worden als baanbrekend artiest en zó rijk zijn dat je je geld nooit meer op krijgt: op zijn 43ste zou Jay-Z zijn dagen perfect kunnen vullen met het genieten van vrouw, kind en talloze luxeproducten. Maar Jay koos ervoor om een plaat te maken. En dat had hij beter gelaten.
Hoewel we na het beluisteren van ‘Yeezus’ onze portie arrogant rijkeluisgebral al meer dan binnen hadden, doet meneer Carter er op ‘Magna carta... holy grail’ met plezier nog een schep bovenop. Zo goochelt hij in ‘Picasso baby’ met namen van kunstenaars en musea, maar niet om zijn bewondering te uiten; het gaat hem erom dat hij het zich kan permitteren hun werken in zijn living op te hangen. ‘Tom Ford’ is dan weer een ode aan de mode, inclusief leeghoofdige hook: 'I don’t pop molly, I rock Tom Ford / International bring back the Concorde / Numbers don’t lie, check the scoreboard'. Inspirerend.
Het slechtste hebben we dan nog niet eens gehad. Hoewel Justin Timberlake zijn uiterste best doet om getormenteerd te klinken, lijkt het titelnummer (mede door een walgelijk pretentieuze pianobeat – getekend Timbaland) weggelopen uit een verzamelaar van boysband-ballads. En dan verzwijgen we nog de wansmakelijke ‘Smells like teen spirit’-referentie in het bruggetje. In ‘Heaven’ moet ook REM er aan geloven: 'that’s me in the corner (uh) / that’s me in the spotlight (uh)'. Enfin, je weet wel hoe het verder gaat … Ook wat de beats betreft is het huilen met de pet op. Timbaland duikelde simpelweg een mapje onverkocht materiaal uit zijn topperiode op, terwijl Pharrell in 'BBC' zijn eigenste 'Hollaback girl'-beat lijkt te parodiëren.
Absoluut dieptepunt is ‘Fuckwithmeyouknowigotit’ (zonder spaties, wegens 'way too long a title'), waar de vleesgeworden leegheid Rick Ross onder meer het volgende laat optekenen: 'I just landed in Europe nigga / shopping bags I'm a tourist nigga'. Dat de man die ooit ‘The Blueprint’ uitbracht zulke idiote rhymes op zijn plaat toelaat is gewoon pijnlijk. ‘Versus’ en ‘Beach is better’, de enige momenten waarop onze irritatie plaatsmaakt voor interesse, klokken onder de minuut af en worden onbegrijpelijk tot interludes gedegradeerd. Blijft over: een afstompende reclamespot voor Maybach, Lamborghini en D’USSE. De zapper, snel!
(verscheen eerder op cuttingedge.be)
Een dochter hebben met één van de meest begeerde vrouwen op deze aardbol, alom gerespecteerd worden als baanbrekend artiest en zó rijk zijn dat je je geld nooit meer op krijgt: op zijn 43ste zou Jay-Z zijn dagen perfect kunnen vullen met het genieten van vrouw, kind en talloze luxeproducten. Maar Jay koos ervoor om een plaat te maken. En dat had hij beter gelaten.
Hoewel we na het beluisteren van ‘Yeezus’ onze portie arrogant rijkeluisgebral al meer dan binnen hadden, doet meneer Carter er op ‘Magna carta... holy grail’ met plezier nog een schep bovenop. Zo goochelt hij in ‘Picasso baby’ met namen van kunstenaars en musea, maar niet om zijn bewondering te uiten; het gaat hem erom dat hij het zich kan permitteren hun werken in zijn living op te hangen. ‘Tom Ford’ is dan weer een ode aan de mode, inclusief leeghoofdige hook: 'I don’t pop molly, I rock Tom Ford / International bring back the Concorde / Numbers don’t lie, check the scoreboard'. Inspirerend.
Het slechtste hebben we dan nog niet eens gehad. Hoewel Justin Timberlake zijn uiterste best doet om getormenteerd te klinken, lijkt het titelnummer (mede door een walgelijk pretentieuze pianobeat – getekend Timbaland) weggelopen uit een verzamelaar van boysband-ballads. En dan verzwijgen we nog de wansmakelijke ‘Smells like teen spirit’-referentie in het bruggetje. In ‘Heaven’ moet ook REM er aan geloven: 'that’s me in the corner (uh) / that’s me in the spotlight (uh)'. Enfin, je weet wel hoe het verder gaat … Ook wat de beats betreft is het huilen met de pet op. Timbaland duikelde simpelweg een mapje onverkocht materiaal uit zijn topperiode op, terwijl Pharrell in 'BBC' zijn eigenste 'Hollaback girl'-beat lijkt te parodiëren.
Absoluut dieptepunt is ‘Fuckwithmeyouknowigotit’ (zonder spaties, wegens 'way too long a title'), waar de vleesgeworden leegheid Rick Ross onder meer het volgende laat optekenen: 'I just landed in Europe nigga / shopping bags I'm a tourist nigga'. Dat de man die ooit ‘The Blueprint’ uitbracht zulke idiote rhymes op zijn plaat toelaat is gewoon pijnlijk. ‘Versus’ en ‘Beach is better’, de enige momenten waarop onze irritatie plaatsmaakt voor interesse, klokken onder de minuut af en worden onbegrijpelijk tot interludes gedegradeerd. Blijft over: een afstompende reclamespot voor Maybach, Lamborghini en D’USSE. De zapper, snel!
(verscheen eerder op cuttingedge.be)
0
geplaatst: 26 augustus 2015, 22:14 uur
Geen slecht album. Zitten ijzersterke nummers op, maar helaas teveel minder goede nummers. 3.5*
* denotes required fields.