Jay-Z - Magna Carta... Holy Grail (2013)

Kanye West-invloeden en My Beautiful Dark Twisted Fantasy zie ik voorbij komen. Ik vind het meer een 'verlengde' van Watch the Throne (deels dus wel Kanye-invloeden). Bombastische producties en raps die meer onderdeel van de productie lijken dan dat ze daadwerkelijk inhoudelijk iets toevoegen. De nadruk van de teksten ligt voornamelijk op roem en rijkdom en Jay-Z mag dat. Dat is zijn leven, dus waarom zou hij daar niet over rappen? Hij staat als een Frank Lucas aan de top van de rapgame en die positie maakt zijn rijkdom anders, en interessanter, dan menig ander rapper.

Magna Carta Holy Grail is gewoon weer een lekker sterk album van Jay-Z. Dikke producties, stuk voor stuk fijne gastoptredens - Holy Grail is een pareltje - en, zoals gezegd, vette raps van Jay! Hij heeft mij in ieder geval niet teleurgesteld!

Oei openingstrack klinkt gay...

Ben pas bij F.U.T.W. maar ben nog niet echt enthousiast
Maar deze track is wel hard

Holy Grail though...

Oceans ook wel tof

Iedereen heeft een hekel aan Holy Grail lijkt het wel... Vind het een van de vetste tracks van dit album juist!

Na een eerste luisterbeurt toch wel redelijk tevreden. Voornamelijk de tracks Crown, Somewhere In America, F.U.T.W. & Jay-Z Blue vind ik keihard. Crown voor mij zeker de hardste track van het album, die TraviS Scott daar gaan we nog veel mooie dingen verwachten. Tracks als Heaven, Picasso Baby en La Familia zijn ook een opmerking waard, want die beats zijn alledrie van heel hoog niveau, alleen Jay-Z niet heel bijzonder.

Maar het album had ook een paar minpunten vooral Part 2 is echt om te janken en Tom Ford vind ik ook een tegenvaller. Uiteindelijk twijfel ik tussen een 3,5* en 4* , ga toch nog voor een *4, omdat ik de harde tracks ook echt keihard vindt.

Ik heb nog niet echt tijd gehad om dit album echt te luisteren, maar ik snap die haat op Holy Grail echt niet. Veruit de beste track van het album vond ik na 1x het hele album luisteren.

Jay-Z Blue is inderdaad ook keihard

En voor wat betreft Holy Grail; ik trek Justin Timberlake gewoon niet...

Ieder zijn eigen ding dan Ik vind JT op dat nummer echt geweldig.

Vind ik ook.

middelmoter in de carriere van Jay-Z

Was de eerste luisterbeurten onder de indruk van de productie, maar nu de lyrics en flow naar boven komen drijven verdwijnt m'n enthousiasme voor een deel.

Vooral de bass lines zijn heel lekker aanwezig! Iets wat ik nogal miste in Blueprint 3.

F--kWithMeYouKnowIgotit is daar een perfect voorbeeld van.

Kan je dat ook argumenteren? Waarom is Jay-Z's 'kijk eens hoeveel geld ik heb' interessanter dan ander patserig gebral?

Die Rick Ross-'verse' is echt beschamend slecht...

?

Jay-Z is volgens Forbes de rijkste hiphopartiest na Diddy. Hij en enkele anderen staan daardoor aan de (zakelijke) top van hiphopscene en genieten daardoor van een andere levenstijl dan de 'gemiddelde rijke artiest'. Jay-Z leeft meer het leven van een zakenman en dat is anders dan alleen een rijk artiestenleven. Natuurlijk is gebaseerd op mijn persoonlijke gevoel en er spelen vooroordelen mee, maar ik denk dat Jay-Z qua geld en waaraan hij het uitgeeft boven de meeste andere rappers staat. Wie huurt er nou een enorm landhuis/kasteel om Watch the Throne op te nemen? (klik). Ik vind deze levensstijl interessanter dan menig andere artiest.

La Familia is wel echt episch slecht trouwens.

Z'n platinum plaque heeft hij alweer ontvangen

Ik vind de openingstrack maar poppy, gayfishachtig klinken...

Dan hoop ik voor jou dat Donald Trump snel een album schijt. WTF is er interessant aan 'kijk eens hoe rijk ik ben? Véél rijker dan jou, arme luis!'???

Het is niet enkel gepraat over rijkdom, zo praat hij over zijn relatie met fame, zijn familie, de paranoia om een goede vader te zijn, noem maar op. Je overdrijft het ietwat naar mijn gevoel, maar als je het album niet bijzonder vond begrijp ik dat goed.

Heb dit nog te weinig geluisterd om er goed over te kunnen oordelen, maar heb wel al behoorlijk wat dikke tracks voorbij horen komen zeg!

Dat is toch gewoon onzin wat je nu zegt? Ik luister naar heel veel hiphop waarin opgeschept wordt over het rijke leven. Dan vind ik het interessant om iets te horen van iemand die het nog een stapje hoger beleeft. En het precies zoals Holla zegt: het gaat ook over manier waarop hij omgaat/moet omgaan met de rijkdom. Dit is het leven wat hij momenteel leidt en waarom zou hij over iets anders rappen?

Als jou was zou ik maar snel dit album opzetten. Precies het tegenovergestelde.

De man is nou eenmaal rijk, voor veel rappers is het lastig om onderwerpen te vinden om over te rappen vervolgens. Check Mobb Deep, die rappte over al dat straatgeweld en hustlen en nu doen ze het niet meer en vallen ze nog altijd terug in dat armoede/straatgeweld gelul. Is niet meer leuk om naar te luisteren.

Jay-Z en Nas zijn voorbeelden van mannen die ondanks hun succes, nog altijd over onderwerpen als het vaderschap en een scheiding kunnen praten op zo'n manier. Deze albums zijn nou eenmaal volwassener, net als de rapper zelf. Ik heb liever een album wat nooit ever ever dichtbij Reasonable Doubt komt, maar wat gewoon puur gaat over Jay-Z nu, dan dat de man gaat proberen te recreeeren wat hij op zijn beste album deed. Dit is echt niet het standaard ''Ik ben rijk, dus check me rijk zijn''-album

Een paar keer beluisterd en het doet me allemaal heel weinig. Geen enkele track vind ik echt enorm sterk, maar de hoogtepunten zijn Oceans, Jay-Z Blue, Picasso Baby, en Somewhereinamerica. Waar Jay-Z normaal gesproken wel een goed oor heeft voor beats valt het mij op dit project toch erg tegen, daarnaast is zijn flow op dit album ook niet om over naar huis te schrijven. Ga het nog wel een aantal meer luisterbeurten geven, maar op dit moment is dit van hetzelfde niveau als Blueprint 3 en niet dat van Watch The Throne.

Ik weet het niet , 1x geluisterd en vind het toch veel beter dan zijn vorige albums vanaf 2006. BP3 was shet album , dus dit is een pluspunt.


Moet em nog een keer luisteren , maar J.Cole blijft toch wel nummer 1 en Wale nummer 2. Kanye mag de pot op , met zijn kut album.

nummer 1 van wat?

Maakt niet uit, ik vereer deze man vanaf nu als hiphopgoeroe

Ik sluit me aan bij die nieuwe religie. Jezus is eindelijk terug op aarde en hij heet niet Kanye West.

Irritante reclamespot

Een dochter hebben met één van de meest begeerde vrouwen op deze aardbol, alom gerespecteerd worden als baanbrekend artiest en zó rijk zijn dat je je geld nooit meer op krijgt: op zijn 43ste zou Jay-Z zijn dagen perfect kunnen vullen met het genieten van vrouw, kind en talloze luxeproducten. Maar Jay koos ervoor om een plaat te maken. En dat had hij beter gelaten.

Hoewel we na het beluisteren van ‘Yeezus’ onze portie arrogant rijkeluisgebral al meer dan binnen hadden, doet meneer Carter er op ‘Magna carta... holy grail’ met plezier nog een schep bovenop. Zo goochelt hij in ‘Picasso baby’ met namen van kunstenaars en musea, maar niet om zijn bewondering te uiten; het gaat hem erom dat hij het zich kan permitteren hun werken in zijn living op te hangen. ‘Tom Ford’ is dan weer een ode aan de mode, inclusief leeghoofdige hook: 'I don’t pop molly, I rock Tom Ford / International bring back the Concorde / Numbers don’t lie, check the scoreboard'. Inspirerend.

Het slechtste hebben we dan nog niet eens gehad. Hoewel Justin Timberlake zijn uiterste best doet om getormenteerd te klinken, lijkt het titelnummer (mede door een walgelijk pretentieuze pianobeat – getekend Timbaland) weggelopen uit een verzamelaar van boysband-ballads. En dan verzwijgen we nog de wansmakelijke ‘Smells like teen spirit’-referentie in het bruggetje. In ‘Heaven’ moet ook REM er aan geloven: 'that’s me in the corner (uh) / that’s me in the spotlight (uh)'. Enfin, je weet wel hoe het verder gaat … Ook wat de beats betreft is het huilen met de pet op. Timbaland duikelde simpelweg een mapje onverkocht materiaal uit zijn topperiode op, terwijl Pharrell in 'BBC' zijn eigenste 'Hollaback girl'-beat lijkt te parodiëren.

Absoluut dieptepunt is ‘Fuckwithmeyouknowigotit’ (zonder spaties, wegens 'way too long a title'), waar de vleesgeworden leegheid Rick Ross onder meer het volgende laat optekenen: 'I just landed in Europe nigga / shopping bags I'm a tourist nigga'. Dat de man die ooit ‘The Blueprint’ uitbracht zulke idiote rhymes op zijn plaat toelaat is gewoon pijnlijk. ‘Versus’ en ‘Beach is better’, de enige momenten waarop onze irritatie plaatsmaakt voor interesse, klokken onder de minuut af en worden onbegrijpelijk tot interludes gedegradeerd. Blijft over: een afstompende reclamespot voor Maybach, Lamborghini en D’USSE. De zapper, snel!
(verscheen eerder op cuttingedge.be)

Week charts nigga