Diamond Head - Canterbury (1983)

Geweldige onderschatte Rock plaat

ik zou willen dat ik hetzelfde kon zeggen, ik ken hem namelijk helemaal niet, en dat terwijl ik borrowed time helemaal heb grijsgedraaid

Geweldig album, helaas helemaal vergeten.

Terwijl Lightning To The Nations en in mindere mate Borrowed Time uitgegroeid zijn tot (cult)klassiekers praat niemand meer over Canterbury.

to the devil his due en knight of the swords blijven in m'n hoofd steken telkens weer als'k 'm afspeel.

En inderdaad, canterbury is niet zo bekend, nuja, their loss.

Hele fijne rockplaat.
Met metal heeft het niets meer te maken en met hardrock soms ook al niet meer.
Sfeervolle tegen de hardrock aan songs met een open geluid en smaakvol gitaar- en toetsenwerk.
Gezongen door met een vrij dunne en hoge, maar zuivere stem gezegende Sean Harris.
Beste nummers tot nu toe Knight Of The Swords, To The Devil His Due en One More Night.
Even niet terug naar zolder.
Op vinyl.

Diamond Head is nooit echt een metalband geweest. Doordat ze hun debuut in 1980 uitgebracht hadden, worden ze gerekend tot de NWOBHM stroming, maar het is toch net andere koek. In mijn ogen kun je DIamond beter in het hokje stoppen van o.a. UFO en Wishbone Ash.

Ten tijde van Canterbury zijn de heren hun wilde jaren al kwijt. Best snel helaas. En dan niet alleen de wilde haren, maar ook een beetje de lust om muziek te maken lijkt wel. Er valt een sfeer te bespeuren van "het is dat het moet, anders..". Hier en daar zijn nog wel leuke ideeën te bespeuren, maar dit album vlamt nergens. Het is op bepaalde hoogte wel degelijk, maar dat moet ook wel met een liedjespenner als Brian Tatler en meesterzanger Sean Harris. De opener Makin' Music verraadt vooral dat Diamond Head denkt klaar te zijn voor het grote publiek, maar binnen de band moet het ongelooflijk gerommeld hebben. Dat bassist Colin Kimberley en drummer Duncan Scott hierna vertrokken zijn, snap ik wel. Hun foto's staan niet eens op dit album.

Briljante plaat. To the devil his due!

Dit is tot nu toe de slechtste plaat van deze band. Sean Harris met zijn irritante zang begint mee steeds meer tegen te vallen.

Maar opener Makin' Music mag er zijn hoor! Ik ga deze dadelijk in de auto opzetten, eens zien hoe dit valt nadat ik 'm rond '93, '94 leerde kennen.

Niks mis mee. Gewoon een lekkere hardrock plaat. Geen topper maar zeker ook geen misser.

In 1983 stond Canterbury niet in de bieb en ging zo aan mij voorbij. Zo'n tien jaar later zette maatje Edo enkele nummers van deze Diamond Head op een cassettebandje voor mij, diverse tracks komen me nu nog bekend voor. Dankzij Brutus' opmerking van tien dagen geleden ben ik de plaat gaan (her)ontdekken. Of ik zat of stond of liep, thuis was of onderweg: steeds luisterde ik blij-verbaasd. De muziek groeide door de eigenwijsheid ervan en het plezier dat ik hoor.

Alhoewel Diamond Head tegelijkertijd opkwam met de New wave of British heavy metal, nam men een eigen plek in. Ik herinner me ten tijde van Borrowed Time een concertrecensie in Oor waar ik las dat metalfans tevergeefs "Faster! Faster!" riepen.
Op Canterbury is het alsof we zonen van Led Zeppelin horen: blues en singer-songwriterfolk worden ingepast in heavy rock. Soms moet ik zelfs aan de gitaarwave van The Alarm denken en ook fans van de eerste jaren van Def Leppard zullen dit hier en daar waarderen.
De heldere stem van Sean Harris klinkt als een kruising tussen Robert Plant en Ann Wilson en je zou hem ook kunnen vergelijken met Jon Deverill van Tygers of Pan Tang. Het gitaarwerk van Brian Tatler bevindt zich ergens tussen Jimmy Page en Malcolm Young, waarbij hij zich diverse zijstapjes veroorlooft. Heel anders dan het robuuste Diamond Head van tegenwoordig (het prima The Coffin Train uit 2019) of het nog steviger Saxon waar hij eveneens speelt.

Mijn favorieten zijn de uptempo opener Makin' Music, Out of Phase met z'n akoestische intro en bijzondere brug, het slepende The Kingmaker waar bovendien toetsen klinken en To the Devil His Due waar iets dergelijks nog gevarieerder wordt uitgerold, het dampende Knight of the Swords, Ishmael dat wel een cover van een gothicgroep lijkt, het vlotte I Need Your Love met opnieuw waveachtig gitaarwerk en het sterk opgebouwde Canterbury dat de plaat afsluit.

Ik kom de elpee jammer genoeg nooit tweedehands tegen in platenzaken; misschien moet ik maar eens beter gaan zoeken, in retrospect ben ik onder de indruk. Waar ik het destijds "best leuk" vond maar gitaarmuren miste, is dat inmiddels een pré.