Diamond Head - The Coffin Train (2019)

Zich 'kunnen meten met' is subjectief. Meestal zullen mensen die zijn opgegroeid met het origineel het origineel blijven verkiezen maar voor wie jonger is en later pas kennis maakt met het origineel kan die versie oubollig klinken.

Daar kan ik in komen. Tegelijkertijd vind ik dat het moderne 'digitale' tijdperk qua sound voor veel eenvormigheid zorgt in het muzieklandschap. De charme die een plaat vroeger had door een unieke combinatie van instrumenten, versterkers, opname-apparatuur en studiokeuze gaat zo verloren. Om maar niet te spreken van het belang van het tijdstip in de carrière van een band waarin iets wordt opgenomen (het ijzer smeden terwijl het heet is, zeg maar). Al die factoren bepalen, naast louter het songmateriaal en hoe netjes het is ingespeeld, mee de kracht van een album, en ik heb nog steeds geen heropname gehoord van een klassieke plaat die echt die magie opnieuw kon vatten (ik sta wel open voor suggesties die mijn ongelijk kunnen bewijzen overigens).

Het mooiste voorbeeld bij die heropname van Diamond Head vind ik Helpless: de nieuwe versie klinkt inderdaad een stuk voller en helderder qua productie, maar moet qua energie volledig de duimen leggen bij het origineel. Alle spontaniteit en speelplezier is eruit gezogen (het feit dat het een stuk trager is gespeeld, helpt ook niet).

Zoals ik reeds schreef is het subjectief en valt er dus niks te bewijzen. Aan de producties van vroeger kun je nu wel nostalgische kwaliteiten hangen als charme en karakter maar toen vonden we het vaak klote dat een album verpest werd door een flutproductie voortkomend uit gebrek aan budget en/of professionaliteit. Zelfs van een vreselijk klinkend album als One Nation Underground van Hawaii hoef ik geen heropname want ik ben er helemaal mee vergroeid zoals het toen gemaakt is, maar toch blijft het eeuwig zonde dat in sommige nummers de sublieme gitaarpartijen amper te horen zijn. Begrijpelijk dus als een artiest het wil 'verbeteren'. Al dat gezeur over dat ze er van af moeten blijven, tot aan dogmatisch gebazel over heiligschennis toe, is niet aan mij besteed. Een heropname vervangt niet maar voegt iets toe. Of het een waardevolle toevoeging is moet ieder maar voor zichzelf uitmaken.

De tweede versie van Mad Butcher van Destruction kan ik beter pruimen dan de eerste maar ook dat is subjectief.

Inderdaad een goed voorbeeld van een heropgenomen nummer dat het origineel op z'n minst evenaart. (Mening)

Ik ga overstag en gooi er een halfje bij. Deze blijft bij mij de afgelopen weken weer rondjes draaien en ik kom er elke keer met plezier naar terug. De laatste 3 nummers hadden hun tijd nodig om te landen, maar dat is bij deze ook gebeurd. Sterk, sfeervol songmateriaal over heel de lijn, aangevuld met een dikke productie die ervoor zorgt dat het allemaal goed tot zijn recht komt. Na meer dan 40 jaar als band met je beste plaat op de proppen komen, erg knap gedaan hoor. De mooie hoes is de kers op de taart.

Vier jaar later Coffin Train weer eens in de herhaling gegooid. Maar nee ik blijf er bij, dit is niet mijn ding. Grootste struikelblok is de zanger, ik heb niets met zijn stemgeluid.

Blijft een geweldig album dit. Hoopte dat ze helemaal terug waren, maar nu Tatler bij Saxon aangesloten is lijkt een goed vervolg hierop ver weg. Gebeurde eerder bij Hell waar Sneap bij Priest aansloot. Heel begrijpelijk, maar wel weg de hoop op nieuwe albums van genoemde bands