Een sterke cd, sterk genoeg voor de volle mep. Dat ligt hem m.n in de twee covers die rust brengen naast die andere zwaar gewichten. Als je verwent word met zeven landschappen van songs met teksten die uitwaaieren in je gedachten, dan zijn Be for Real en Always prettige vluchtheuvels. Ze passen wel bij Cohen en hij brengt ze op een geheel eigen wijze, gezien de sfeer van dit album, zijn ze m.i niet overbodig.
Dit is tot op heden mijn favoriet van de Cohen die ik ken. De opener The Future is meteen into your face....Give me crack and anal sex/Take the only tree that's left/and stuff it up in the hole in your culture...my name is Cohen...Leonard Cohen. Wat mij betreft net zo'n sterke opener als First we take Manhattan.
Waiting for the Miracle, doet mij eerst overkomen, na zoveel venijn van de openingsong, als een liefdesbetuiging, helaas pindakaas met een tekst als; The sands of time were falling/From your fingers and your thumb/and you were waiting/for the miracle to come. Ergens doet het mij ook denken aan Reason to Believe van Bruce Springsteen. Die schetst ook een aantal situaties, waarin telkens de conclusie word getrokken dat eenieder toch een reden zoekt om verder te kunnen.
Be for real, is een aardige cover en na al dat tekst geweld, is het een adempauze, om daarna weer verder te gaan.
Closing time, is een heerlijk nummer, dat als er ooit een album komt met covers van Cohen, ik het geweldig zou vinden als Bruce Springsteen deze zou doen, op de e.o.a wijze, vind ik dat wel bij hem passen. De sfeer van het nummer, de melodie en de tekst die handelt o.a over de vergankelijkheid van de tijd; and i miss you since the place got wrecked/by the winds of change and the weeds of sex/looks like freedom but it feels like death/it's something in between, i guess/it's CLOSING TIME.
Anthem, neigt naar het pathetische, zoals wel vaker daar op het randje gebalanceerd word door Cohen, maar heeft die twist en kracht waardoor het de sfeer heeft van een ander groot nummer van hem Hallelujah. Ik vind het een intiem en reflectief nummer, dat kracht in zich heeft en balsem voor de ziel kan zijn. Het refrein met het koortje is op het randje, maar Leonard komt er mee weg; Ring the bells, that still can ring/Forget your perfect offering/There's a crack in everything/That's how the light get's in.....prachtig.
Democracy; Is zowaar haast een protestsong avant a lettre van hem. Ten tijde van deze cd werd Clinton president van America en ten tijde dat ik het nu hoor is het Obama. Een nummer dat 16 jaar na dato weer actueel is geworden...From the brave, the bold, the battered heart of Chevrolet/Democracy is coming to the U.S.A..
Light as the breeze; liefdesbetuigingen zijn niet liefdessongs in de puurste zin van het woord bij Cohen, het is als een biecht, het wassen van de handen in de rivier om de zonden te zuiveren. Wederom denk ik hierbij aan Springsteen, die daar ook een handje van heeft. Liefde die niet zonder slag of stoot aan komt waaien of blijft hangen....And i'm sick of pretending/I'm broken from bending/I've lived too long on my knees. Wederom een prachtig nummer.
Always is leuk gekozen van de man die het volkslied voor America heeft geschreven; Irving Berlin. Wederom is het weer een adempauze na een paar heavy dudes van liederen. Dus misschien toch niet zo onaardig en goed geplaatst. Na een aantal zware declamaties van Cohen is een statement als; Days may not be fair, always/That's when i'll be there, always/Not for just an hour/Not for just a day/Not for just a year/But always...toch wel mooi eigenlijk, zelfs ruim 80 jaar na dato.
Tacoma Trailer, is een mooi en warme afsluiter van een album, dat leest als een boek die je niet neer kunt leggen, smaakt als eten waarvoor ze je s'nachts wakker kunnen maken en voelt als een knuffel die je al hebt sinds je jeugd.
Zoals hij zelf zij in een nummer van Be For Real...Thanks for the Songs Leonard Cohen.