Leonard Cohen - The Future (1992)

Pffff, wat een stem heeft deze man toch. Ben gelijk helemaal verliefd op deze nummers. Wat meer up-tempo dan ik van hem gewend ben en dat bevalt me uitermate goed! Closing Time is een verdraaid mooie popsong en de lange speelduur per song doen totaal geen afbreuk aan de kwaliteit. Prachtig album! 4,5*

Wat is Anthem toch ook een fantastisch nummer Deze plaat verdiend echt de volle mep inmiddels. Een van Cohen's mooiste platen ooit!

5.0*

Dit is voor mij een plaat met twee gezichten. Aan de ene kant drie nummers die kandidaat zijn voor mijn Leonard-Cohen-top-10 aller tijden: het apocalyptische titelnummer, het visionaire Democracy ("It's coming to America first / The cradle of the best and of the worst / It's here they got the range and the machinery for change / And it's here they got the spiritual thirst") en het bijna fatalistische Waiting for the miracle, voor mij het absolute hoogtepunt van de plaat. Het grappige Closing time zit daar net onder, en dat maakt samen 28 minuten waarin Cohen laat horen hoe knap hij 25 jaar na zijn debuut een heel eigen hoekje van de popmuziek voor zichzelf heeft afgezet.
        Daar staat helaas tegenover dat de rest van het album mij totaal Siberisch laat, met melige melodieën, matige refreinen, af en toe verschrikkelijke dameskoortjes, twee totaal nietszeggende en veel te lang doorgaande covers (moet zo'n flauwe blues als Always nou echt acht minuten duren?) en een afsluiter die wel sfeervol is maar mijn aandacht echt geen zes minuten vasthoudt. Voor de plaat als geheel pers ik er met moeite nog een voldoende uit vanwege die geweldige 28 minuten, maar ik kan gewoon niet begrijpen hoe je zoiets moois als Waiting for the miracle kan laten volgen door zo'n drakerig dweilnummer als Be for real. Zéér gemengde gevoelens bij dit album.