Inspiral Carpets - Revenge of the Goldfish (1992)

Fantastische plaat, zonder meer een hoogtepunt uit de Britpop. Heerlijk ook dat orgeltje in hun muziek, dat geeft de nummers iets extra's. 4,5*

Mee eens. Two Worlds Collide is trouwens pure poëzie!

niet voor niks de beste alternative album van 1992 - een 8 uit 10 zeker waard. de stem van Tom Hingley is geweldig en live waren ze nog beter! - Inspiral Carpets waren ook niet voor niks een van John Peel`s favorite bands in de eind jaren 80/begin jaren 90 (zoek maar op de aantal singles dat ze hadden in dat periode in John Peel`s festive Top 100) ... top band dat helaas in NL nooit de erkening hadden gekregen dat ze verdiend hadden.

met dragging me down als een van mijn favoriete dancefloor killers

Waanzinnig intro ja! helemaal stuk gedraaid. ook de band waarvoor ene Noel Gallagher de roadie uithing, maar dat zal op deze site wel bekend zijn.

inspirals gaan verschillende concerten spelen in Maart (2007) als deel van GB tour - en live blijven ze een van de beste Britse indie bands ooit

Geniale titel en idem hoes.

Mooie plaat, één van de betere Indie bands uit die periode. Ik blijf Saviour een prachtig nummer vinden.

geniaal, met name Two Worlds Collide

Ben het er helemaal mee eens. Echt een heerlijk album dit. Toen het uitkwam heb ik het album bijna continue in m'n CD speler gehad, zo mooi. En na al die jaren staat de muziek van Inspiral Carpets nog steeds overeind. Smoking Her Clothes en Generations vind ik echt heel erg lekkere nummers!

Mooie plaat, luister hem nog geregeld.

Nog zo'n verplicht tussenstation voor britpopadepten. Leuke, constante plaat.

alleen jammer dat deze album een typische voorbeeld is van groot in GB, de VS en veel andere Europese landen maar in begin jaren 90 bijna onbekend gebleven hier in NL

niet voor niks id deze album zelfs in mijn top 10 aller tijden!!

Toch een halfje erbij. Leuke ontdekking!

Two Worlds Collide had trouwens zo een Duran Duran song kunnen zijn in mijn oren.

Blijft sterk album. Vreemd dat de Carpets hier te lande nooit echt zijn doorgebroken. Two Worlds Collide is een wonderschone ballad en Dragging Me Down een lekker up tempo nummer, verder omringd door overwegend prima songs. Aanrader voor Britpop of the nineties liefhebbers.

Laten we beginnen met het positieve: de opener Generations, Dragging me Down en de afsluiter Irresistible Force zijn toffe liedjes. De eerste twee worden allebei gekenmerkt door een lekker jaren ‘90 orgeltje en toffe melodieën (en, in het geval van Dragging Me Down, een leuke twist in het refrein). De laatstgenoemde is nog wat energieker, en eigenlijk het eerste moment dat de band een beetje vies durft te spelen. Jammer dat dat dus pas gebeurt op het laatste nummer van het album: de rest is jammer genoeg toch echt te niks-van-iets om me te boeien. Het probleem ligt voor een groot deel bij de zanger: die zingt vrij plechtig (veel vibrato ook), wat de beoogde energie en vooral de spontaniteit van de nummers ondermijnt. In een nummer als Dragging Me Down is die wat te technische zang erg opvallend in het couplet, en vet zonde naar mijn mening - het laat het allemaal zo veel minder fris klinken. Dit valt extra op omdat het drumwerk vrij energiek is, waardoor je een ongemakkelijke mix krijgt van verschillende elementen binnen de band die wel andere muziek lijken te maken.

Ook de songwriting houdt de vlakheid van de nummers in stand: de coupletten van Smoking Her Clothes bijvoorbeeld zijn gebouwd op een vrij kapotgebruikte combinatie van drie akkoorden. Dat hoeft niet per se erg te zijn, maar de aankleding eromheen is vrij kaal, waardoor de aandacht echt komt te liggen op deze akkoorden. En die zang dus.

Ik hoor dus veel uptempo-nummers, maar ze missen de energie of opgewektheid die ze nodig hebben om mij als luisteraar te grijpen. Na een aantal luisterbeurten heb ik dan ook nog steeds vrij veel moeite om de nummers uit elkaar te halen, of mee mee te zingen, wat me toch wel de bedoeling lijkt van een Britpopalbum. Waarschijnlijk door de productie waarin de drums erg naar voren worden geplaatst, klinkt het geluid van dit album erg alsof het live gespeeld wordt. Alleen is het dan wel een optreden waar ik voorbij zou lopen.

Inspiral Carpets is een band uit Oldham, Verenigd Koninkrijk. Ten tijde van de release van dit album bestond de band al bijna 10 jaar. In de aanloop naar dit album had de band al in verscheidene bezettingen gespeeld. Zo verliet de jeugdvriend van frontman Graham Lambert en tevens medeoprichter van de band, Stephen Holt al vlak voor het debuut "Life" de band. Zanger Tom Hingley werd toen uitgenodigd om de band te versterken. Op het meest recente album van Inspiral Carpets heeft Holt de rol van zanger weer overgenomen van Hingley. Zijn stem bevalt me toch wat minder dan die van Hingley. Wellicht is de stem van Hingley wat beperkt, gewichtig en voor sommigen zingt hij vast met teveel vibrato. Voor mij voelt het juist precies goed. Van een beetje vibrato ben ik dan ook niet vies.

"Revenge of the Goldfish" is één van de klassiekers in het madchester subgenre. Muzikaal bezien bevat het dus ook duidelijke - doch lichte - tinten neo-psychedelia. Het is energiek, duidelijk up-tempo en soms zelfs wat noisy. Ook elementen uit de acid-house scene komen naar voren, al is het minder duidelijk dan sommige andere bands die elementen gebruikten binnen de madchester subgenre.

Heel fijn zijn de ook de eigenzinnige bijdragen van Clint Boon op orgel. Welke absoluut het geluid van Inspiral Carpets en dit album tot een unieke sensatie maakt. Zeker wanneer er een clash ontstaat tussen orgel en drum. Ik begrijp de kritiek hierboven dat het ergens niet helemaal soepel loopt met de productie. In mijn ogen wordt juist de gitaar en bas soms iets te ver naar voren geplaatst. De nummers "Generations", "Bitches Brew", "Dragging Me Down" and "Two Worlds Collide" steken er wat mij betreft boven uit.

Craig Gill, de drummer van dienst, heeft uiteindelijk in 2016 zelfmoord gepleegd na jaren last te hebben gehad van tinnitus. Hij was regelmatig DJ in de fameuze nightclub The Hacienda. Deze club was een onderdeel van Factory Records en werd geleid en gefinancierd door de heren van New Order. Binnen de madchester subgenre en in de ontwikkeling van acid-house was dit podium van groot belang.

En Craig Gill verzorgde gave muziektours door Manchester!

Destijds niet de behoefte gehad dit album te beluisteren en te kopen. Ik was wel klaar met de Inspirals na de eerste twee albums. Vond de tweede wat tegenvallen tov het debuut. Kwam dit album vandaag tegen bij de kringloper en maar meegenomen. En het album bevalt uitstekend. Ik had me er toen toch in moeten verdiepen, merk ik nu. Dit is wat steviger dan het voorgaande werk. Met meer vaart in de songs. Meer gitaar gedreven ook. Het Manzarek-orgeltje speelt in het geluidsbeeld niet echt een dominerende rol meer (mss wel jammer). Ik ga de eerste twee ook weer eens beluisteren (zeker al 20 jaar niet meer gehoord).

4*

Vandaag weer in de herdraai gedaan. Sterk 90s album. De band herpakt zich na de wat mindere tweede. Iets meer orgel had gemogen. Dat was zo’n fijn element van het debuut. Niettemin verhoog ik.

4,5*