Blondie - Parallel Lines (1978)

Dit is zo poppy en toegankelijk dat je geneigd bent te vergeten hoe veelzijdig en scherp dit album is.

Dit album heeft een bepaalde magie en energie en dat maakt het voor de niet vluchtige luisteraar tot de klassieker die het toch echt wel is.

Joepie, ik mag zo Heart of Glass luisteren voor onze top 2000 trip

Dat wordt de eerste 9+

4.5* hier trouwens, en een ruime. Zal hier nog wel eens een echte review schrijven.

Die hoes was ook niet door de bandleden goedgekeurd. Ze vonden het zelf een verschrikkelijke hoes. De hoes was volgens mij ook samengesteld uit losse foto's van de bandleden, dus ze hebben zelfs niet zo geposeerd.

Dat wist ik niet. Maar je zult begrijpen dat jouw nieuws mij erg goed doet.

Hmm... Ik zal er eens goed naar luisteren, zodra mijn platenspeler op mijn kamer het fatsoenlijk doet

leuk album deze. mooie pop van de bovenste plank

4 sterren

Robert Fripp speelt ook nog een riedeltje mee op Fade away and radiate, maar dat wisten jullie waarschijnlijk al.

Hele leuke plaat, dit. En ook zo'n eentje waarvan alle nummers gemakkelijk hits hadden kunnen worden. Zegt toch wel wat over de kwaliteit van deze schijf.

Het ultieme popalbum.

Een zeer goede plaat, maar voor mij toch een stuk minder dan Eat To The Beat. Ik was in mijn tiener jaren een grote fan en nu ( morgen wordt ik 45) realiseer ik mij steeds meer hoe goed Blondie eigenlijk wel niet was. Ook op dit album zijn een aantal geweldige pop songs aanwezig.

Niet alles uit de laat jaren zeventig klonk overgeproduceerd, dit is een eeuwig fris klinkende popplaat!

veel te poppy voor mij, de plaat is gelijk een lekstok, na een tijdje krijg je een slechte smaak in je mond.

trouwens debbie harry was in feite een zeer lelijk wijf alleen de drummer kon goed drummen, verder rommel

@ beaster1256, hier kan ik je nu eens niet volgen zie, deze plaat klinkt na duizend jaar nog even fris als toen ze uitkwam, dit is pure lekkere pop meets rock, want hier vind ik de scheidingslijn tussen wat pop of rock is erg dun, dit klinkt ongehoord lekker en blijft dat voor mij, deze songs hebben een ongelooflijke lekkere riff, lekkere hooks, goede melodieën, tja, ze hebben gewoon ALLES MEE, nèt als bijvoorbeeld die eerste titelloze van The Cars, of Rubber Soul, voor mij is dit echt één van de allerbeste platen ooit, van begin tot eind, tja, smaken verschillen, ik weet het, maar luister hier nog maar eens...

Heart of glass
En ik moet nog steeds eens het hele album horen

4*, hoppakee, geen twijfel, ik kende bijna alle nummers van dit album al maar nu ik heb gekocht heb staat het toch allemaal zo mooi op één albumpje met een toffe cover

Lekkere poprock van Blondie, het klinkt poppy en vrolijk maar nooit melig en de muziek steekt erg goed in mekaar: Deborah Harry is een prima zangeres en het geheel is strak gespeeld. "Hanging on the Telephone", "Picture This" en "Heart of Glass" vind ik de toppers.

Ben ik dan de enige die heel duidelijk de invloeden van Ramones in dit album hoor?
Zelfs in de manier van zingen van Debbie hoor ik ze door.
Trouwens wel een heel lekker ding




dat albumpje.

Best mogelijk dat Blondie door the Ramones is beïnvloed, ze komen beiden uit New York. Overigens halen beiden de mosterd bij de garagerockbands en in mindere mate de meidengroepen uit de jaren '60.

Het New York geluid hoor ik inderdaad terug; zo ook Patti Smith.
Mooie periode; er kwam toen zoveel goeds uit New York (Talking Heads was volgens mij ook uit deze periode).

Ze kenden elkaar natuurlijk al sinds midden jaren '70 van de CBGB's.

Inderdaad, Talking Heads en Patti Smith behoorden ook tot de New Yorkse new wave-scène in de jaren '70.
De belangrijkste gezamenlijke invloed is toch wel Velvet Underground, dat ook uit New York afkomstig is.

Check Deb's shorts

*edit: Deze link heb ik geplaatst omdat hieronder de naam Ramones viel en hun eventuele invloed op Blondie. Op de Debbie's shorts staat The Ramones geprint. Ook werd de CBGB werd genoemd. Het optreden is een benefiet voor deze club.

Ze heeft wel echte voetbal knieen.

De lichte vorm van de new Wave lichting en daarmee ook zeer succesvol.
De groep Blondie had een frisse sound met een poppy inslag.
Aanstekelijk is denk ik het trefwoord.
Dit album is afwisselend en als geheel prima.En graaft met een nummer als Fade Away And Radiate dieper dan je aanvankelijk zou denken.Dit is echt mijn favoriete Blondie nummer.
Tuurlijk was Debbie Harry een perfecte blikvanger, maar muzikaal zat het ook best wel snor.
Het album staat vol met terechte hits;Hanging On The Telephone,Sunday Girl,I'm Gonna Love You to,Heart Of Glass, maar ook minder bekend werk las 11.59,Will Anything Happen,One Way Or Another zijn uitstekende albumtracks.
Een onvergetelijk groepje derhalve.

Deze plaat staat al vanaf het begin van mijn verzameling (1979) hoog in mijn favoriete top 25. Zou ook in mijn top 10 moeten staan maar de laatste 2 a 3 jaar draai ik 'm niet meer dan 1 keer per maand.
De nummers zijn allemaal krakers.

Toch wel mijn favoriete Blondie plaat, hoewel ik niet alles goed/mooi vind. De opener is tevens mijn favoriete Blondie nummer, maar One Way or Another mag er ook zijn; bekijk vooral haar performance van dit nummer op Youtube eens, uit een Amerikaans muziekprogamma van die tijd ( naam is me even ontschoten).

Dacht altijd dat dit zo'n typisch afgekeurd braaf greatest hits bandje was maar daar heb ik me dus heel lelijk in vergist. Begrijp me niet verkeerd, echt geweldig is het niet maar de nummers klinken ontzettend fris en het poppy (soms af en toe zelfs punky) geluid komt (wat mij beterft) nergens echt verouderd over.

3,5 sterren

Ik vind dit album net WEL geweldig, dit is gewoon een quasi perfect popalbum, van begin tot eind niets dan topmomenten te beleven, beter zou het voor Blondie nooit meer worden, dis is hun meesterlijk album dat na al die jaren in mijn gehoor nog steeds niets van zijn kracht heeft verloren en ik ga nog steeds voor het volle pond, niets minder!

Ik was 20 toen deze uitkwam, ik ben er nu 50 en zet met plezier dit album keer op keer opnieuw op.

Opmerking; ik spreek over het album ZONDER die bonustracks, die voegen eigenlijk niets toe aan een op zich al perfect album, integendeel zelfs...

Ik ben het in dit geval eens met Niethie; het is beslist niet verkeerd en ik het vind ook haar beste album, maar een klassieker is het nu ook weer niet, zoals bijv. The White Album, Revolver of Abbey Road (nietwaar Father )

Waarom zou dit gemeten moeten worden aan Beatles-albums? Dit is, zeker als je het in z'n tijd plaatst, zeer zeker wel een geslaagd album.