Blondie - Parallel Lines (1978)

Er staat een smiley bij naar Father McKenzie, Kaztor.

Méér dan verdienstelijk Blondie Album.

Eigenlijk het album waar Blondie klinkt zoals ik vind dat ze moet klinken: enigszins rauw, korte rocksongs met een wave-sausje met een licht commerciële inslag.

Kortom, een aantrekkelijke zit voor een minuut of 40.

Uiteindelijk geef ik toch strafpunten voor Heart of glass. Dat geflirt met de disco, ook al was die muziekstroming dan zeer gangbaar in 1979.

Het gaat net even te ver, misstaat eigenlijk een beetje op dit album. Bij de extra tracks staat een vertwijfelde poging om het nummer van z'n disco-lading te ontdoen. Blondie is accoord gegaan met Heart of glass na de discomix die producer Mike Chapman er van had gemaakt.

Het nummer heeft haar geen windeieren gelegd, maar ik hou toch meer van tracks als Hanging on the telephone, Picture this en de cover I'm gonna love you too.

Bij de live-nummers staat ook het bekende Get it on van T.Rex. Blondie wordt dan wel tot de punk gerekend, ze waren bepaald niet bezig met de omverwerping van het systeem, alternatief wonen, een gewapende revolutie of gewoon het afzeiken van "de gevestigde orde".

Er is juist sprake van enige vrolijkheid.
Dat maakt dat Parallel lines de tand des tijds prima heeft doorstaan en verre van gedateerd klinkt.

Plastic Letters was de blauwdruk, maar hier is alles nog wat mooier uitgewerkt; Spannende en zeer onderhoudende popplaat.
Voor mij hun absoluut beste album.

Het zouden eigenlijk toch ook nog prima albums zijn voor 'de jeugd van tegenwoordig', Patrick?

Ik denk van wel hoor, Hans!

Het album is toch wat wisselvallig. Nummers 1, 2, 9 en 10 vind ik super terwijl met name 4 en 6 negatieve uitschieters zijn in mijn ogen. De zang ligt me wel en het is verder natuurlijk een lekker vrolijk album. Goede new wave maar toch wel ietwat gedateerd.

Toch een tikkeltje gedateerd, en soms iets te punky voor mij, maar verder is hier niet veel op aan te merken.

Dit is in geen honderd jaar gedateerd, Stijn, echt niet. Klinkt prima en dat blijft het doen, en voor mij geheid en zonder enige twijfel hun enige ***** plaat, minder is haast... misdadig... sorry hoor!

Ik vind dit meer poppy dan punky klinken en zeker niet gedateerd.

Poppy, ok, maar wel allemaal lekker strakke songs, haast stuk voor stuk echt geschikt voor de juke-box en dat vind ik een groot compliment. Tijloos mooi en onverwoestbaar. Nà dit album vond ik het minder worden, met uitzondering van het sterke Rapture dan.

De songs zijn nog steeds erg aanstekelijk, zijn erg goed en strak gespeeld en hebben nog een rauw randje. Voorganger Plastic Letters was meer punky, na dit album ging Blondie meer richting hitparadepop met ook disco- en reggae-invloeden.

Begrijp me niet verkeerd, de songs zijn inderdaad aanstekelijk en velen klinken nog steeds fantastisch. Toch vindt ik de mindere goden van dit album wat gedateerd klinken.

Even goed luister ik dit de laatste dagen maar al te graag. One Way Or Another is mijn favoriet.

Punk is vies! Een, twee of drie akkoorden kennen ze maar, de waardeloze muzikanten! Bovendien zien punks er niet uit!

Wel een beetje knieval naar de commercie deze plaat....maarja.....ze moesten toch ook eten!
Ik heb the sunday girl in het frans,....b kant van gelijknamige single, wat is dat toch verschrikkelijk ingezongen haha....heerlijk, dat is blondie!
Maar een geweldige plaat, uit een geweldige tijdsperiode voor de popmuziek.
De bands van de jaren 80 werden door bands als blondie flink op weg geholpen..
Haha...lang leve de punk.....dankzij hun hebben veel mensen een dikke boterham kunnen verdienen.

Ik schijn dit album in bezit te hebben, maar mijn cd-kast zegt van niet.
Tof album van Blondie, vooral Heart of Glass blijft

Heerlijk album, heb het wezenlijk grijs gedraaid (als LP dan, he)...?

laatst dit album (samen met plastic letters) op lp gekocht en mijn stem dan toch maar verhoogd naar 5* alle nummers zijn fantastisch en het hele album voelt als een geheel zonder dat het ergens eentonig word. raar trouwens dat just go away maar 1 stem heeft, dat is nou juist mijn favoriet op het album! de clips zijn natuurlijk ook allemaal fantastisch! debbie harry

Mijn twee kinderen zijn gek op "one way or another". Van One Direction dan. Ik vergeef het ze.

Sterk album, was vooral erg gecharmeerd van de cover en de live-uitvoeringen in de bonustracks.

"Hanging on the Telephone" is een cover van The Nerves, "I'm Gonna Love You Too" is gepikt van Buddy Holly. "One Way Or Another" is een sterk nummer, "Heart of Glass" vind ik ook kicken.

voor de liefhebbers....!!!! (zoals ik)

vanavond op NPO 2 23.00u Het uur van de wolf....
Special over Parallel lines
Interessant voor Blondie en/of Muziekfreaks

Interessante docu. Mooi verhaal over dit album.
Kijk er nu anders tegen aan. Mij eigenlijk nooit zo verdiept in de lyrics van Blondie.

Maar weer eens snel draaien.

Geen liefhebber, maar wel gekeken. En inderdaad leuk om te zien hoe LP tot stand kwam.

Toch besloten om wat reguliere albums in bezit te krijgen van Blondie. Wel copietje van deze en een compilatie.

Morgen komt er een pakketje uit van Plastic Letters en deze samen.
Leuk geprijst ook ( 11,95)
Staat in bestelling.

Overgewaardeerd album van een niet zo erg goede groep -het spijt me. Debbie Harry is een nogal beperkte zangeres, en de musici in de groep vind ik ook niet zo goed. De liedjes zijn wél aardig, maar -helaas- ik kan het verder nauwelijks aanhoren.

Blondie ontstond uit de punk, maar had uiteindelijk wel meer noten op haar zang.
Blondie laat horen een veelzijdige band te zijn.
Ongetwijfeld technisch niet de beste band, maar deze mensen konden echt wel wat op hun instrument.
Clem Burke bijv is een straffe drummer met een sound die herkenbaar is en de gitaarpartijen zijn m.i prima.

Debbie Harry moest natuurlijk ook een hoop van haar uiterlijk hebben. Geen topvocaliste, zeker niet, maar haar stem past prima bij de sound v/d band.
Voor zolang het duurde klopte het totaalplaatje aardig.
Ik vind dit een kostelijk album.

Blondie was wel redelijk ingespeeld als band, midden jaren 70 traden zij al regelmatig op in zalen in NY.
De tijdsgeest was er niet naar om een hele goede instrumenten beheersing te tonen, de energie zat er bij de band toch behoorlijk in.



Helemaal mee eens, niet de aller mooiste stem uit de popgeschiedenis maar zeker voor deze band/muziek wel een goede zangeres.

Destijds (eind jaren '70 - begin jaren '80) kocht ik allerlei platen van groepen en artiesten die toen met "nieuwe muziek" kwamen. Nog steeds luister ik naar bijvoorbeeld Talking Heads en Television, maar Blondie is voor mij "afgevallen". Destijds kocht ik Parallel Lines omdat ik Hanging on the Telephone zo'n pakkend nummer vond, maar een topplaat heb ik het nooit gevonden. Dat zal ongetwijfeld voor een deel een kwestie van smaak zijn. Bovendien is muzikale smaak aan verandering onderhevig, bij mij in ieder geval wel. Het is misschien ook tekenend dat ik de gitaarpartij op Fade Away and Radiate zo mooi vond (en vind) - in die richting ben ik het toen verder gaan zoeken.
De drummer (Clem Burke) vind ik trouwens wel erg boeiend.

Herkenbaar gitaarwerk op Fade Away And Radiate.......... Robert Fripp dus.

Vind ik overigens ook een prachtsong. Zonder meer het donkerste nummer van de plaat.

Zozo Fripp speelt bij Blondie..kijk nu raak ik geinteresseerd

Is maar 1 nummer....... maar toch

Fripp deed wel meer als gast mee.
Bij Bowie kwam ie ook wel eens langs en bij Sylvian ook natuurlijk.
Geweldige sound die man. Heerlijk die tegendraadsheid.