Blondie - Parallel Lines (1978)

De beste Blondie, perfecte combinatie tussen new wave en pop. Vol met hits bovendien.

Er zijn een heleboel Blondie nummers die ik goed vind maar helaas staat er maar eentje op dit album. Ik ben dan ook meer iemand die een Blondie nummer af en toe erg kan waarderen maar een heel album te veel vindt.

Met Hanging on the Telephone, Picture This, Sunday Girl en Heart of Glass staan er 4 briljante singles op. 11.59 en Will Anything Happen? zijn van minstens vergelijkbaar niveau.
Dit is The Best of Blondie in vermomming!

Precies. Als je hier al geeneen nummer goed van vind vraag ik me af welke nummers van Blondie dan wel?

Ik zei niet geeneen, ik zei één. En dat is Heart Of Glass, de rest van de nummers zijn niet echt slecht maar ook niet memorabel. Mijn lievelings Blondie nummer is trouwens Atomic.

Oh, je houdt van "Disco-Blondie" dan. Jammer.
Vind ik persoonlijk de minst interessante kant van de band.
"Atomic" is zelf natuurlijk een slap aftreksel van "Heart of Glass"..

ik vind heart of glass juist leuk.

Vergelijkbaar met Pretenders - Pretenders. I dig it!

Vrouwen zijn de mooiste wezens die op deze planeet rondlopen, zoveel is duidelijk. Ik weet nog goed dat het gesprek bij een verjaardag enkele jaren geleden op het onderwerp "vrouwen en mannen" uitkwam. Een van de aanwezige meiden zei dat ze vrouwen veel mooier vond dan mannen, de meeste meiden knikten nadat ze dit gezegd had. Ik merkte dan ook (voor mij erg logischerwijs) op: "Ik begrijp dan ook nooit dat jullie op mannen vallen." Een diepe stilte was het gevolg. Er zaten behoorlijk veel meiden, zo beetje al die meiden hadden verkering met een jongen, maar geen van die meiden kon mij vertellen wat er nou zo aantrekkelijk aan mannen is, iets wat vrouwen niet hebben. Ik wil niet generaliseren, maar wij mannen voeren oorlog en vegen zonder enig gevoel voor mededogen hele rassen van de aardbodem. We zijn machtsbeluste, geweldadige, stinkende wezens die eigenlijk nauwelijks een plaats verdienen op deze planeet. Ik denk dat de aarde er zonder ons een stuk mooier had uitgezien en heel wat vrediger was geweest. Daarbij zijn de meeste mannen lomper dan dat wat een voddenman op zijn kar heeft liggen, terwijl vrouwen over het algemeen aan sierlijk bewegende gazelles doen denken, vooral als ze dansen. Bij dansende mannen vraag ik me meestal af of er in het desbetreffende etablissement een mierenplaag heerst die nodig bestrijd moet worden.

Het is voor mij altijd een raadsel gebleven en zal het altijd blijven hoe vrouwen (of mannen) op mannen kunnen vallen. Ik vraag me dan als ik verliefd ben dan ook altijd af of die liefde wederzijds kan zijn, niet of liefde gericht kan zijn tot mij, maar uberhaupt tot een man. Gaan vrouwen niet stiekem met mannen omdat het gezelliger is dan alleen, omdat mannen nog steeds de betere banen hebben (wat de machtbelustheid van mannen ook weer bewijst) en ze zo verzekerd zijn van een betere toekomst of vanwege de seks? En als ik dan al twijfel over de lichtste vorm van liefde, hoe zit het dan met de mijn-aderen-barsten-één-voor-één-vanuit-mijn-hart-open-als-
ik-nog-een-seconde-zonder-je-ben-verliefdheid?

Maar dan is daar Parallel Lines. Ja, Blondie is een beetje Chris Stein en anderen, maar Blondie is eigenlijk Debbie Harry. Ze was frontvrouw. Misschien niet de eerste (ook niet belangrijk), maar ze viel op. Ze was frontvrouw van een punk(achtige) band en er waren niet veel van dat soort bands met vrouwen aan het roer. Bovendien was Debbie gewoon een ontzettend mooie vrouw en ook nog een stuk (daar zit wis en waarachtig een verschil tussen) en wist ze zich altijd sexy te kleden (tenminste vind ik, als ik oude opnames en foto's zie). De band was genoemd naar wat bouwvakkers altijd naar haar riepen en ze had een groot aandeel in het schrijven van nummers. Een FRONTVROUW dus, met hoofdletters.

Uitgerekend die vrouw weet mij duidelijk te maken dat vrouwen wel degelijk op mannen kunnen vallen, en niet zo klein beetje ook. Nee, Debbie Harry's liefde gaat veel verder dan een lichte vorm van vlinders in de buik:
I'm in the phone booth, it's the one across the hall/If you don't answer, I'll just ring it off the wall [...]/Don't leave me hanging on the telephone , aldus Hangin' on the Telephone. Daarbij weet ze dit nummer zo te zingen dat haar smeekbede ook daadwerkelijk overkomt als een smeekbede, maar zonder het verlangen kleiner te doen maken (let vooral op het laatste gedeelte, bij
I'd like to talk when I can show you my affection/Oh I can't control myself!).

One Way Or Another is nog erger:
One way or another, I'm gonna find ya'/I'm gonna get ya', get ya', get ya', get ya'/[...]/I will drive past your house and if the lights are all down/I'll see who's around.
Debbie Harry ontpopt zichzelf als een stalker, en één van het professionele soort (I'll walk down the mall, stand over by the wall/Where I can see it all, find out who ya' call/Lead you to the supermarket checkout, some specials and rat food).
Picture This is dan weer wat liever, hier stelt ze zich heel erg kwetsbaar op, maar niet zonder duidelijk te maken dat de desbetreffende man toch echt ook het object van haar verlangen is:
I will give you my finest hour/The one I spent watching you shower.

Wat opvalt aan de geciteerde teksten is wat mij betreft dat ze zo lekker recht-voor-zijn-raap zijn. Ze zijn simpel, maar nergens cliché. En dat is gewoon knap, ik kan hier meer mee dan met het pseudo-diepzinnige geneuzel waar andere artiesten zich nog wel eens in verhullen (bovendien lijkt het alsof Debbie Harry de teksten ter plekke beleefd heeft, de gevoelens tijdens het inzingen heeft gehad, de producer het opnameapparaat onder haar neus heeft gehouden, terwijl ze de man aan het stalken was, zeg maar).
De muziek is al even recht voor zijn raap. Neem nou Hanging on the Telephone. Je hoort een telefoon twee keer overgaan en direct begint Debbie met haar tekst (de vierde seconde), waarna de drummer onmiddellijk aftikt en de rest van de band ook begint te spelen (de vijfde seconde). Geen seconde op dit album is overbodig en alles is heel erg strak. Dat zorgt ervoor dat je het gevoel krijgt dat dit een album is dat gemaakt MOEST worden, de band had geen enkele keuze.

Het album is binnen dit alles echter enorm gevarieerd. Natuurlijk is een band altijd gebonden, maar de orgeltjes en opsmukken hier zijn bijzonder lekker en altijd ontzettend goed getimed. Neem nou het tempo dat in One Way or Another helemaal wordt omgegooid. Ook qua instrumenten is dat zo: eerst heeft de gitaar de overhand, daarna neemt het orgeltje het over, maar de gitaar komt langzaam weer terug (let ook op de drums!). Heart of Glass (de onwaarschijnlijke combinatie van punk/new wave en disco, wie had dat gedacht dat het zou kunnen?!) mag bekend worden verondersteld.

De grote kracht van dit album is dat het allemaal zo simpel lijkt. Het lijken simpele (commerciele) popliedjes, maar ze zitten allemaal vernuftig in elkaar en zijn afwisselend genoeg om niet te gaan vervelen. Als ik dit album vijf keer achter elkaar heb gedraaid, druk ik nog gerust op "play" voor een zesde keer.

Ook het feit dat Debbie Harry mij duidelijk heeft gemaakt dat vrouwen wel degelijk mannen kunnen begeren, speelt voor mij een grote rol. Dit albums is van het eind van de jaren '70, maar op hoeveel albums werd destijds door een zangeres duidelijk gemaakt dat ze een man wel zag als een object van haar zeer grote verlangens en zelfs zag als lustobject (en dat zonder oppervlakkig te worden, woorden als handsome worden niet gebruikt, hooguit pretty)? Dat maakt van Debbie Harry nog meer de zelfverzekerde, maar toch kwetsbare frontvrouw. Ik heb er nooit over gelezen, maar ik denk wel dat zangeressen uit de jaren '80, zoals Madonna, goed op Debbie Harry hebben gelet.

Zucht, ik heb een veel te lang stuk geschreven, waarschijnlijk leest nietmand dit, maar ik kan niet anders. Het is zo moeilijk te omschrijven waarom dit volgens mij één van de beste albums allertijden is (dat is sowieso moeilijk bij een album), maar ik wilde het graag, omdat ik de enige ben die het album in zijn top 10 heeft staan. Ik voelde me verplicht tekst en verklaring te geven. Ik hoop dan ook dat ik hiermee heb duidelijk gemaakt waarom ik dit zo'n geweldig album vind en waarom dit album wat mij betreft veel meer aandacht verdient.

Don't Worry Psychonaatje, heb zojuist met verwondering, daarna met een glimlach, af en toe verwonderd hoofdschuddend, instemmend, bevestigend knikkend, en met een glimlach je stuk gelezen.
Je hebt toevallig niet een week of drie, vier geleden de documentaire over Blondie op de BBC gezien?

En toch je nickname? Hmmm..........makes me wonder.

Erg mooi stukje

@ psychonaatje: (de meeste) vrouwen hebben make-up nodig.

@ Oldfart: ja, die documentaire heb ik (stomtoevallig) gezien, ik zapte net langs de BBC toen 'ie aangekondigd werd en heb er bijna ademloos naar zitten kijken, was erg goed. Uit die documentaire kwam ik ook te weten dat de naam "Blondie" kwam van de bouwvakkers, erg leuk weetje (voordat Blondie zo heette, traden ze overigens op onder de naam Angel & the Snakes, zo las ik later. Ook een leuke naam). Maar wat is er met mijn nickname?

@ Oldfart en T.O.: dank u!

@ Nicolage Rico: is make-up dan niet de slagroom op de taart (of de kers op de slagroom op de taart)?

Daar is biologisch gezien geen speld tussen te krijgen.

ik hoop dat je weet dat je 2 hele A4 bladzijden hebt getypt (op lettertype Veranda en grootte 10)
daar doe ik een paar uur over om zo veel informatie uit m'n mouw te shudden.

Deze plaat is wel redelijk goed maar het voldoet gewoon niet aan mijn voorkeuren. ik geef ze 2.5* maar er valt dit album heus niets te verwijten

One way or another.... .....

heerlijk....Ik ben nog steeds heimelijk verliefd op deze blonde schoonheid...

Niet tegen mijn vriendin zeggen want.....One way or another i'am gonna GETCHAAA

welke schoonheid?
excusses, ieder zijn smaak natuurlijk (gelukkig )

Gelukkig wel Mijn bericht gaat ook niet over "het lekkere ding" Blondie...als je het album en het fenomeen Blondie kent begrijp je mijn bericht mischien iets beter...

niet dus

Ongetwijfeld Blondie's sterkste plaat. Wàt een vibes, wat een songs !
Allen, op mijn exemplaar staan die bonustracks er niet op, maar misschien is dat nog het beste, want al die remixen of live-versie, pfffft, soms verzwakt dat zo'n plaat;
Ik vond Blondie hier op hun best; strakke goed rockende songs met sterke melodiëen, een super sexy zangeres die ook nog kon zingen en een zéér herkenbaar geluid had.
topalbum ! 4.5 sterretjes !

Hmm.... Moet ik het langer laten bezinken om er een topalbum in te herkennen?

waarscheinlijk wel,ik vind hem in ieder geval wel geweldig.
en morgen ken ik het allemaal eens live aanschouwen in Paradiso want daar treed Blondie op.een aantal jaartjes ouder maar dat zal de pret niet drukken.

Dit is gewoon niets minder dan een regelrechte klassieker !

top!

Een jaartje later hadden we Entertainment! van Gang of Four en die vind ik vele malen sterker dan deze goede liedjes, die maar soms memorabel zijn.

Beetje vreemde vergelijking. Tien jaar later kwam Daydream Nation uit en die is nog beter...

Ik snap het ook niet zo,maar ja laten we het over dit album hebben.
picture this is echt een super nummer geweldig gezongen natuurlijk door Deb.

Sommige dingen vergeet je nooit meer.
Het zal in 1976 zijn geweest dat de VPRO wat optredens uitzond van de ' nieuwe stroming ' uit een rokerige hol van een kelder.
Het meeste deed mij niet erg veel. Plotseling een bloedmooie vrouw. Ongeremd , ruig ,verleidelijk en energiek. Maar vooral een enorm verfrissend geluid. ' In the Flesh ' zong ze en ik krijg er nog steeds kippenvel van als ik eraan terugdenk.
Ik werd een groot Blondie fan ten tijde van hun debuut en ' Plastic Letters'. Toen werden ze beroemd met Denis. Ze verschenen in Toppop. Blondie werd publieksbezit en gingen zich 'netter' en commercieler gedragen. Ten tijde van ' Parallel Lines ' nam ik ze eigenlijk niet meer serieus. Alleen al dat verschil in die hoezen . Plastic Letters -heerlijk onaangepast en op Parallel Lines of ze naar het staatsdiner moesten. Hangin ' on the telephone , wat gladjes gebracht in vergelijking tot vroegere tijden. Ik keerde mij van Blondie af. Pas een aantal jaren later ben ik ook ' Parallel Lines ' leren waarderen als een topalbum. 'Zelfs ik vergis mij wel eens'. I'm gonna love you too , bracht mij tevens in een Buddy Holly mood. One way or another , het blijft heerlijke popmuziek.

Ik ken die Daydream Nation niet, van wie is dat album ?

Maaf feit blijft dat dit Blondie album gewoon topperdetop blijft, ontzettend leuke popmuziek is dit, zéér aanstekelijk en toen de plaat uitkwam, was Debby Harry... (wauw!, vul zelf maar in natuurlijk!)

[quote]EVANSHEWSON schreef:


Ik ken die Daydream Nation niet, van wie is dat album ?

quote]

dit staat op allmusic.com waar je ook een track kan beluisteren

Ottawa, Canada's Daydream Nation features Pat Vaz (guitar/vocals) and Hunter Crowley (drums). Naming themselves after Sonic Youth's epic 1988 release, Daydream Nation, the duo has more in common with the Church, Ride, and the Jesus and Mary Chain than the experimental indie rock noise of Thurston Moore and company. Crowley got his start playing with the Brian Jonestown Massacre and the Warlocks before joining Vaz for their own kind of neo-shoegazer mix in the early 2000s. Their self-titled debut album was released in October 2003 on the Ohio imprint Elephant Stone. Brent Rademaker (Beachwood Sparks, the Tyde) and Dave Koenig (Brian Jonestown Massacre) joined Daydream Nation for the recording of their sophomore effort, Bella Vendetta, which arrived in fall 2004

Daydream Nation is een album van Sonic Youth.
Maar ik vind Blondie en Gang of Four best vergelijkbaar hoor. Catchy punk, waarbij Gang of Four iets scherper is. Overigens verhoog ik mijn stem tot 4.