Valt mee hoor. Hij haalt het niet bij de vier voorgaande studio-albums, maar ik vind deze nog best goed te verteren. Sommige nummers klinken al wel wat gemakzuchtig en weinig geïnspireerd. De obligate meezinger It's raining again was ik, als doorgewinterd Supertramp-fan, vrij snel zat. Maar met Don't leave me now, C'est le bon, My kind of lady en het fraaie, ingetogen Know who you are staan er toch nog voldoende lichtpuntjes op. Wel vind ik kant 2 aanmerkelijk beter dan kant 1.
Hierna werd de output van Supertramp pas echt dramatisch, al mag de directe opvolger Brother where you bound er zeker nog zijn.
Hun laatste echt goede album. Its raining again geeft nog even precies weer waarom deze band tot de groten van de popmuziek moet worden gerekend. Bedrieglijk eenvoudig liedje, maar zit tamelijk briljant in elkaar. Persoonlijke favoriet: het ontroerende C'est le bon. Hierna ging het snel bergafwaarts. 4 sterren
Na een rij van 4 klassiekers was het lang wachten op de opvolger van Breakfast in America, het lange wachten werd niet beloond, de koek was op, dat valt te horen op het magere famous last words. Een slap aftreksel van wat supertramp groot maakte, alleen it,s raining again doorstaat de test.