Supertramp - "...Famous Last Words..." (1982)

Op zich een goed album, maar lang niet zo goed als 'Crime of the century' en 'Even in the quietsest moments...', de twee beste albums die ik van de band ken. Evenals op 'Breakfast in America' is hoorbaar op dit album '... Famous last words', dat de band het wat meer commerciëel aanpakte.

De eerste twee nummers op dit album vind echter niet bijzonder, maar ook niet slecht. 'It's raining again' blijft een hele mooie meezinger, met een prachtige tekst, (ik zet deze gemiddeld wat vaker op dan de rest van het album), en ook 'Bonnie' is mooi gedaan (een van de betere R. Davies-nummers). 'Know who you are' geeft de A-kant van de plaat een heel mooi einde, net zoals 'Don't leave me now' dat bij de B-kant doet. Alle beiden nummers gezongen door Roger Hodgson, die ook C'est le bon' voor zijn rekening neemt.
Over het algeheel vind ik de nummers van Roger Hodgson beter dan die van Rick Davies, want in 'My kind of lady' krijg ik het idee dat Davies erg veel na de Bee Gees heeft geluisterd (Evenals op 'Goodbye stranger' op Breakfast in America uit 1979).

Supertramp raakt hier uitgeblust. Maar het vakmanschap is er nog steeds. Het album draagt het productionele stempel van voorganger Breakfast in America maar blijft daar qua composities een stukje onder. Daarmee is nog niet alles verloren : Crazy, Know Who You Are, My Kind of Lady, C'est le Bon en het droevig wegstervende Don't Leave Me Now zijn zeker het beluisteren waard. En dat is nog heel wat.

Nog altijd een goed album, maar het is hier creatief allemaal net even wat minder en dat zorgt voor een wat somberder album. Waar op Breakfast zelfs de Davies songs wat luchtiger klonken, is het hier weer wat zwaarmoediger, ook bij Hodgson. Qua arrangementen is het natuurlijk weer erg goed verzorgd, maar die ene supersong ontbreekt, als is Don't Leave Me Now wel erg fraai.
Ik plaats hem tussen het debuut en Crisis omdat het als geheel mooier is dan het debuut, maar Crisis klinkt wat frisser en de toppers daar zijn beter.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century (1974) 5,0
2. Breakfast In America (1979) 4,5
3. Even In The Quietest Moments... (1977) 4,0
4. Crisis? What Crisis? (1975) 4,0
5. Famous Last Words (1982) 4,0
6. Supertramp (1970) 4,0
7. Indelibly Stamped (1971) 3,5

Ah, ik was als het op geschiedenis aankomt niet heel bekend met het verdere verloop van hun carrière, maar ik kijk nu niet per se uit naar een periode zonder Hodgson's zang en composities. Bij een eerste luisterbeurt fluctueerde mijn cijfer een beetje tussen 3/3.5 sterren, maar bij meerdere luisterbeurten merk ik toch wel dat het allemaal toch niet zo'n kommer en kwel is. Bonnie, Know Who You Are, C'est Le Bon, Waiting So Long en Don't Leave Me Now vind ik toch vrij sterke songs, waardoor het luisterplezier uiteindelijk helemaal niet veel onderdoet voor de andere albums uit de 'grote' tijd van '74-'79. Enigszins angstig kijk nu vooruit naar de resterende albums.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. ...Even In The Quietest Moments
4. Crisis? What Crisis?
5. "...Famous Last Words..."
6. Supertramp
7. Indelibly Stamped

Een aardige stap terug weer, helaas. Als je leest dat het ten tijde van dit album de verhoudingen binnen de band slecht waren en Hodgson hierna opstapt, neemt de hoop op een goede album toch aardig af. In elk geval is het niet slecht geworden. Dat is in elk geval een bonus. Op enkele Hodgson-nummers klinkt het zelfs heel behoorlijk, maar nog komt de kwaliteit niet in de buurt van Crime of Breakfast In America. Dit is meer het niveau van Crisis of EITQM. De grote hit ontbreekt en het meeste materiaal is wel aardig. Van de nummers van Davies vind ik Waiting So Long wel goed. Het komt er vooral op neer dat het album niet slecht is, maar zeker niet essentieel.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. "...Famous Last Words..."
6. Even In The Quietest Moments
7. Indelibly Stamped

Hun laatste echt goede album. Its raining again geeft nog even precies weer waarom deze band tot de groten van de popmuziek moet worden gerekend. Bedrieglijk eenvoudig liedje, maar zit tamelijk briljant in elkaar. Persoonlijke favoriet: het ontroerende C'est le bon. Hierna ging het snel bergafwaarts. 4 sterren