menu

Supertramp - "...Famous Last Words..." (1982)

mijn stem
3,34 (173)
173 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: A&M

  1. Crazy (4:44)
  2. Put on Your Old Brown Shoes (4:22)
  3. It's Raining Again (4:24)
  4. Bonnie (5:37)
  5. Know Who You Are (4:59)
  6. My Kind of Lady (5:15)
  7. C'est le Bon (5:32)
  8. Waiting So Long (6:34)
  9. Don't Leave Me Now (6:24)
totale tijdsduur: 47:51
zoeken in:
avatar van vielip
3,5
Zeker een goed album. Alleen net niet zo pakkend als de albums hiervoor.

avatar van kaztor
3,0
Inmiddels op de deurmat geploft en aan een grondige luisterbeurt onderworpen.

Ik moet de twijfelaars alhier gelijk geven.

De plaat steunt zwaar op een handvol geweldige songs (Crazy, Put On Your Old Brown Shoes, It's Raining Again en Don't Leave Me Now), de rest klinkt wat kleurloos en verplicht.
Het ontbeert een frisse insteek en je hoort dat het niet botert in het kamp.

Zoals Bikkel al zei: Een zakelijke aangelegenheid.

avatar van LucM
3,5
Vanaf Crime of the Century heb ik alle albums van Supertramp nog eens beluisterd (op CD) en dit vind ik wat minder dan vorig werk. Weliswaar zeer degelijk en vocaal en productioneel is er niets op aan te merken maar de band begint een beetje op veiligheid te spelen. De atypische hitsingle It's Raining Again kan ik goed waarderen - luchtig maar met sombere ondertoon en prima sax - en Crazy, Know Who You Are en Don't Leave Me Now vind ik ook uitstekend maar de rest vind ik wat routineus overkomen, minder geïnspireerd hoewel het nergens slecht wordt. Het boterde ook niet meer tussen Rick Davies en Roger Hodgson en die laatste stapte dan ook op.

avatar van Heer Hendrik
4,0
1 van de minst bekende Supertramp albums, maar zeker niet de minste. Een album wat een beetje deprimerende sfeer uitademt , maar kwalitatief erg goed is

Ik weet nog goed dat ik als 10-jarig ventje het singeltje "it's raining again "kocht. Dat de b-kant veel meer door mij werd gedraaid zegt meer over de b-kant dan over it's raining again". Wat overigens echt een Supertramp-evergreen geworden is, Beide songs staan op dit album en de rest van de songs ligt meer in het straatje van de b-kant dan van "it's raining again.
Zeker het 2-luik "waiting so long"en "Don't leave me now"is wonderschoon. Met gitaarsolo's die we niet gewend zijn van deze band. Dit album is een groeiplaat.
Deze plaat mag je niet vergelijken met eerder materiaal van supertramp, omdat dit album in heel ander tijdsbeeld is gemaakt. Het toppunt van roem was inmiddels bereikt met "Breakfast in america"en het Live-album Paris. Het scheen zo te zijn dat de mensen binnen de band min of meer gesettled waren. D.w.z. huisje , boompje beestje en dat was funets voor de creativiteit binnen deze band. Het is hier al vaker genoemd. Hodgson stapte hierna uit de band, dus de spanningen binnen de band waren al om te snijden. Misschien dat de titels van de laatste 3 songs op dit album al een voorbode waren op zijn vertrek

rest mij nog te vertellen wat de B-kant was van "it's raining again" dat was "Bonnie"

Fedde
Mooi verslag Heer Hendrik. Ik was "zo 'n ventje" bij 'Crime Of The Century' en de eerste kennismaking gaat altijd het diepst. Don 't Leave Me Now is voor mij het hoogtepunt van de plaat: wat een tragiek en droefheid, maar mooi gedaan. Wel wat minder, maar zeker geen slecht album. In mijn waarderingscijfer zit een halfje ingebakken voor de loyaliteit aan de band.

De kwaliteit van de remaster is trouwens ook erg goed: mooi vol en warm geluid.

avatar van kaztor
3,0
Fedde schreef:

De kwaliteit van de remaster is trouwens ook erg goed: mooi vol en warm geluid.


Ik ben destijds ook voor een remaster gegaan (die uit 1997, geloof ik).
De originele cd-uitgave schijnt geluidstechnisch nogal tegen te vallen.

Fedde
Om met een understatement te beginnen: De titel doet vermoeden dat het hier om een laatste album gaat. Blijkbaar was het toen voor de ruziemakende Hodgson en Davies al helemaal duidelijk dat het gedaan was met de groep. Dat blijkt ook uit de keuze voor het dramatische slotakkoord; Don’t Leave Me Now. Een smeekgebed om toch vooral niet verlaten te worden, nu alles zo tegen zit. Maar ook:

Don't leave me now
Leave me out in the pouring rain
With my back against the wall
Don't leave me now

De ‘rain’ van het schijnbaar opgewekte It’s Raining Again gaat niet over een regenbuitje. Het KNMI gaat niet over de emoties. Want de regen die hier valt zijn de tranen die horen bij een bitter afscheid. Wie stond hier met de rug tegen de muur? Roger of Rick?

As the curtain starts to fall
Don't leave me now
Don't leave me now
All alone in this crazy world
When I'm old and cold and grey and time is gone...

Oud en grijs. Dat zijn ze nu. Het gordijn is voor Supertramp gevallen. Pathetisch. Roger Hodgson is de man van het drama. Het drama van het opgroeiende kind dat niet wordt begrepen en gekortwiekt door school, systeem en prestatiemaatschappij. Niemand die je begrijpt, niemand die met je meevoelt. Die grote boze buitenwereld is crazy!

Right if you win, wrong if you lose
Nobody listens when you're singing the blues
Well something's the matter, but nothing gets done
There's no use in waiting for a place in the sun
'Cause something is wrong now
Can something be wrong with me
Oh brother, why's it got to be so crazy...

De wereld zit verkeerd in elkaar. Dat is de mening van Hodgson. Maar diep van binnen zit een veilig plekje, daar is het puur en goed. En zijn boodschap is: laat dat eruit komen! ‘Give a little bit’. Op dit album nog eens verwoord in ‘Know Who You Are’:

Bring it out for everyone.
When you smile we can see the sun,
Sing it out for all to hear
Because you've so much to say
And you've so much to do
And everyone's waiting,

En in ‘C’est le Bon’ zien we opnieuw dat kind, dat diep vanbinnen zit: puur en onschuldig, met daar tegenover de boze buitenwereld. Een dualistische visie op het mens-zijn. En Hodgson roept: laat dat kind eruit komen, beschadig het niet:

I said, "Lovers, you're needed in the garden
'Cauce there's a lot of crazy people
Who've forgotten where their heart is
And they don't give a damn
About hurting that small child in me."

Zo zit Hodgson in elkaar. De breuk met songwritermaatje Davies heeft hij vooral gezien als een aanval op hem persoonlijk: op dat onschuldige kind in hem. In recente interviews en op zijn eigen website blijft hij die klacht herhalen. Geen woord over zijn eigen rol in het conflict. Davies heeft hem bedrogen, Davies speelde zijn nummers op concerten. Nu kan hij nooit meer met hem samenwerken. Zelfs een gesprek van man tot man kan er niet meer vanaf. Het gekwetste kind.

Rick Davies is uit een ander hout gesneden. Hem wordt wel oppervlakkigheid verweten. ‘My Kind Of Lady' is gewoon een liefdesliedje zonder (verborgen) pretenties, maar met een perfecte timing en wending in het refrein. Hij leunt graag wat achterover, maakt het zich niet te moeilijk: laid back en jazzy. Hij observeert en constateert, maar heeft veel minder dan Hodgson de drang om de wereld te verbeteren. Hij is de realist en muzikaal wat minder idealistisch bevlogen. Zijn latere albums met Supertramp maken dat helemaal duidelijk. Ik ben trouw de albums blijven kopen t/m Slow Motion. Natuurlijk mochten die albums de naam Supertramp dragen. Davies was oprichter en ging door met driekwart van de band – en de band met hem!

Famous last Words markeert het einde van het bekende Supertramp-geluid. Ze slaagden er op dit album in zich niets, maar dan ook helemaal niets aan te trekken van modeverschijnselen in de pop/rockwereld. Je had vocoders, ritmeboxen, dreunende synths kunnen verwachten, een vleugje funk of disco, maar niets van dat al. Het vertrouwde groepsgeluid bleef onaangetast. En dan komt natuurlijk de kritiek: Supertramp gaat voor safe, verrast niet meer, is commercieel hun formule aan het uitmelken en wat al niet meer. Het is nooit goed. Een zelfde discussie werd onlangs weer eens gevoerd over Abacab van Genesis. Dat album was wél een koerswijziging, een poging tot meegaan met de tijd. Ook dat was niet goed. Ik denk dat we ook gewoon moeten constateren dat de tijd van de superrockgroep voorbij was. Muzikaal had Famous … net zo goed in 1978 uit kunnen komen en misschien lagen sommige nummers al een paar jaar op de plank. Fans wachtten al zo lang op dit album …....

I've been waiting so long
I'm not feeling so strong

Nee, de kracht tot het vinden van iets nieuws was niet meer voorhanden, de magie verbroken:

Yes I've been waiting such a long time
Just for something to ring true
Now I'd rather taste the old wine
Than mess around with something new.

De oude wijn was nog goed genoeg. En dan de relativerende tekst uit de pen van Davies:

If this world is unimpressive
It's been that way for quite awhile
I don't need no heavy message
Just turn me on and make me smile

Davies tilt er niet zo zwaar aan. Hodgson kon deze in zijn zak steken. Of was het cynisme?

And the blindness goes on
The blindness goes on


Album met een wrange nasmaak, maar slecht? Zeker niet. 4 sterren!

avatar van bikkel2
3,0
Mooi verhaal Fedde !

Fedde
Even bijgewerkt, enkele zinnen waren bij het plakken uit word weggevallen en toen miste ik o.a. het slot. Lukt me bijna nooit in één keer.

avatar van chevy93
4,0
Inderdaad een prima beschrijving ( ) van dit onderschatte album. Was dit voor Breakfast in America uitgekomen was ik ervan overtuigd dat dit hoger aangeslagen was.

C'est Le Bon is overigens één van mijn favoriete Supertramp-nummers. Zelf zou ik ook nog wel opmerken dat dit nummer net zo duidelijk als Don't Leave Me Now is. C'est Le Bon, bijna letterlijk het is goed zo...

Mooi hoe je aankaart hoe de tweestrijd van Hodgson en Davies zich op dit album tot uiting brengt. Het verwende kind dat graag roept en de volwassenere Davies die het enige wijze besluit neemt door hem te negeren.

Iets wat perfect tot uiting komt in de opening van Put On Your Old Brown Shoes:
Put on your old brown shoes
Right on your feet
Time to move on, get away
You know you paid your dues
Did all you could
Time to move on, no more to say

You and me, we're helpless can't you see
We've got to get away, get away
Got to move on, 'til the madness around is gone
And the rest of our lives we'll be free


En waarbij ik toch niet kan onderdrukken dat Got to move on, catch the next train een duidelijk verwijzing naar Rudy is.

avatar van chevy93
4,0
Fedde schreef:
De ‘rain’ van het schijnbaar opgewekte It’s Raining Again gaat niet over een regenbuitje. Het KNMI gaat niet over de emoties. Want de regen die hier valt zijn de tranen die horen bij een bitter afscheid. Wie stond hier met de rug tegen de muur? Roger of Rick?
Album n.a.v. jouw stuk weer opgezet en nu pas valt me op dat dit album bol staat van het soort teksten over hun afscheid. Als een soort Rumours waarin Lindsey en Stevie tegen elkaar praten na hun afscheid is dit toch wel eenzelfde soort album. Met als verschil dat Hodgson en Davies juist vóór het afscheid met elkaar praten.

You're old enough some people say
To read the signs and walk away
It's only time that heals the pain
And makes the sun come out again


Maar Hodgson heeft duidelijk andere plannen en ziet het niet meer zitten..
It's raining again
Oh no, my love's at an end.
Oh no, it's raining again
Too bad i'm losing a friend.


It's raining.. it's pooring.. the old man is snoring.
Zou dit dan slaan op die onverschillige houding van Davies?

Eigenlijk onbegrijpelijk hoe deze band tijdens deze tour hun beste concerten konden geven.

avatar van musician
3,5
Nou, dat is alvast niet waar, wie het concert in Amsterdam heeft gezien in 1983 (zoals ik) weet dat het einde terecht was aangebroken.

Overigens nauwelijks nummers van Famous last words, het was Crime of the Century en Breakfast in America wat de klok sloeg.
En dan deden ze dat ten tijde van Paris een stuk beter.

Fedde geeft een prima omschrijving van Rodger Hodgson, het lijkt mij voldoende om te realiseren waarom Rick Davies het wel gehad had met Hodgson en het geeft ook perfect weer waarom de rest van de band direkt partij kiest voor Davies en niet voor Hodgson. Dat zou ik ook hebben gedaan.

Hodgson beschuldigt de band er van, dat zij de Rick Davies nummers steevast beter spelen, dan ben je ook nog eens paranoide.
Dertig jaar na dato houdt hij dat nog steeds vol.

Famous last words heeft z'n momenten maar is in totaliteit toch wel minder dan de vier succesvolle voorgangers, laten we daar eerlijk over zijn.
Davies slaat de plank volledig mis met Put on your old brown shoes en My kind of lady is ook niet het sterkste van zijn hand ooit.

Had de band maar wel alvast enige nieuwerwetsigheden doorgevoerd, Fedde!
Het aardige is, dat Davies bij het eerste de beste Hodgson-loze Supertramp album Brother Where You Bound dat wel doet en gelijk een schot in de roos had.

Die vervolgalbums heb ik ook nog, maar nergens meer zo aardig als Brother where you bound.

Overall levert Famous last words een wat matte, uitgebluste indruk, als het echtpaar dat in scheiding ligt maar toch nog gezamenlijk moet opdraven voor de verjaardag van een 90 jarige oma en dan naast elkaar moet zitten voor thee en gebak.

Er had van de songs op zich wellicht meer gemaakt kunnen worden. Maar de zin en de fut was er uit.

En dat is het grote verschil met Rumours, Chevy. Daar gaven de scheidingen juist heel veel power, een extra stimulans in de songs en spoot de adrenaline iedereen ook door de aderen (en de rest).

Famous Last Words geeft juist veel restrospectieve momenten. Dat kan ook mooi zijn maar dat is op dit album maar gedeeltelijk zo.

avatar van chevy93
4,0
Na het beluisteren van het album valt me ook op dat Waiting So Long zo'n lang outro heeft. Alsof dat dan het laatste pleidooi van Davies was. Het duurt ook nagenoeg evenlang als het slotnummer.

musician schreef:
Nou, dat is alvast niet waar, wie het concert in Amsterdam heeft gezien in 1983 (zoals ik) weet dat het einde terecht was aangebroken.

Overigens nauwelijks nummers van Famous last words, het was Crime of the Century en Breakfast in America wat de klok sloeg.
En dan deden ze dat ten tijde van Paris een stuk beter.
Ik raad je toch aan het concert in München in 1983 eens op te zoeken. Dat het vooral de nummers van eerdere albums zijn die scoren, ben ik met je eens.

Fedde
Bij nadere beschouwing zie ik dat Waiting So Long een afscheidsbrief is, of laatste pleidooi zoals Chevy terecht zegt, van Davies aan collega Hodgson. En Don't leave me now is een ontwijkend antwoord van de geadresseerde met een oproep aan 'de muze' (of de fans) hem niet te verlaten in dit uur van benauwdheid (zoals Christus aan het kruis!). Praten deden ze al niet meer.

3,0
Duidelijk en afscheid van een tijdperk. Helaas geen top afscheid. Leuke niemandalletjes met hier en daar een opleving..

avatar van musicborst
3,5
Boeiend leesvoer! Dank jullie wel....

avatar van frolunda
2,5
Een wat saai album dat zeker z'n momenten kent maar me over het geheel toch een stuk minder kan bekoren dan hun voorafgaande werk.De laatste twee nummers trekken het album net over de streep naar de categorie redelijk.

3,0
vandaag in de auto gedraaid en jeetje hier valt niet door heen te komen. Bijna alle nummers geskipt. Dus een 2.0 voor de moeite, maar het is klaar met Supertramp. Een album te lang doorgegaan.

avatar van bikkel2
3,0
Het meest typerende is het gebrek aan vernieuwing. Alsof we het moeten doen met restmateriaal van Breakfast In America.
In dat kader zijn feitelijk alleen It's Raining Again en het olijke My Kind Of Lady wat anders in vorm.

Afsluiter Don't Leave Me Now heeft dan wel iets beladen. Zeker met de wetenschap dat dit Hodgson's laatste bijdrage voor de band was.

3,0
@ bikkel 2: je hebt gelijk wat het restfaval betreft. Dit gevoel bekroop mij ook. Nummers niet sterk en ja in feite een overbodig album gebleken. Daarna heb ik de stekker er uit gehaald, want op de vervolgalbums zit ik niet op de monotone zang van Rick Davies te wachten

avatar van bikkel2
3,0
Kan ik mij iets bij voorstellen. Ik vind Davies ook niet echt een vocalist die mij over de hele linie boeit. (ik moet altijd wel lachen om die gekke bek van 'm als ie zingt

Maar juist in de combi met Hodgson leverde dat wel prima albums/songs op.

Toch is Brother Were You Bound een stuk interessanter dan Famous. Wel een typisch mid jaren 80 product, maar die houd mij een stuk scherper bij de les.

Alles wat erna komt is weinig memorabel. Alleen Davies en Drummer Siebenberg zijn nog enigszins herkenbaar. Het wordt dan steeds meer een Jazzrock achtig orkestje. Afstandelijk, anoniem en weinig Supertramp.

Don't Leave Me Now………..Wat een geweldig intro blijft dat toch; 1 van de beste ooit !

Fedde
AndyHackett schreef:
Don't Leave Me Now………..Wat een geweldig intro blijft dat toch; 1 van de beste ooit !
Mee eens. Wat een dramatiek. Nu is zwaar aangezette emotie niet altijd garantie voor kwaliteit, maar ik vind dat de kwaliteit van dit album toch nog steeds wat onderschat wordt. Misschien waren de verwachtingen te hoog gespannen. Maar afgezet tegen alles wat er in 1982 verscheen (vergelijk het eens met Simple Minds' New Gold Dream of Joe Jackson's Night and Day bijvoorbeeld) zou ik zeggen: niet het meest spannende album, tikje te somber, voorspelbaar en degelijk. Maar klasse had het wel. En zoals hierboven al meer uitgebreid gememoreerd: een zwanenzang en nog venijnig ook.

avatar van bikkel2
3,0
Je hoort gewoon dat de formule een beetje opgeraakt is. Daarmee is het echter nog geen dramatisch werkje geworden. De fut is er wat uit en het is voor het eerst voorspelbaar geworden. Het gekke vind ik eigenlijk dat zowel Hodgson als Davies afzonderlijk nooit meer het nivo haalden van voorheen. Boordevol vakmanschap, maar kennelijk werkte het wel, de strijd en elkaar uitdagen om tot een perfect liedje te komen. Toch jammer dat het hier eindigde.

WPE
3,5, maar dat vooral vanwege het nummer "it's raining again". Maar inderdaad, de formule is hier wel een heel deel op, wat rest zijn wat nasmeulende liedjes die hun glans verloren hebben. Jammer. Het gebeurt zelden dat een goede band op hun hoogtepunt stopt. Mag niet vanwege commerciële redenen, toch?

WPE
Nee, toch een 3....

Fedde
WPE schreef:
Nee, toch een 3....
Toch nog een voldoende ...

WPE
jawel! het zijn tenslotte ook prima muzikanten

avatar van adri1982
3,5
Op zich een goed album, maar lang niet zo goed als 'Crime of the century' en 'Even in the quietsest moments...', de twee beste albums die ik van de band ken. Evenals op 'Breakfast in America' is hoorbaar op dit album '... Famous last words', dat de band het wat meer commerciëel aanpakte.

De eerste twee nummers op dit album vind echter niet bijzonder, maar ook niet slecht. 'It's raining again' blijft een hele mooie meezinger, met een prachtige tekst, (ik zet deze gemiddeld wat vaker op dan de rest van het album), en ook 'Bonnie' is mooi gedaan (een van de betere R. Davies-nummers). 'Know who you are' geeft de A-kant van de plaat een heel mooi einde, net zoals 'Don't leave me now' dat bij de B-kant doet. Alle beiden nummers gezongen door Roger Hodgson, die ook C'est le bon' voor zijn rekening neemt.
Over het algeheel vind ik de nummers van Roger Hodgson beter dan die van Rick Davies, want in 'My kind of lady' krijg ik het idee dat Davies erg veel na de Bee Gees heeft geluisterd (Evenals op 'Goodbye stranger' op Breakfast in America uit 1979).

3,0
Vergeet Crisis niet, adri1982, met het nummer A Soapbox Opera!!!

Gast
geplaatst: vandaag om 08:14 uur

geplaatst: vandaag om 08:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.