Camel - Stationary Traveller (1984)

Zeker een heel behoorlijke plaat, met een ambitieuze (en zeer geslaagde) invalshoek qua teksten en een algemene sfeer van wantrouwen en paranoia die goed doorkomt. Toch reken ik het niet tot Camels beste werk, want zoals wel meer gebruikers hier vind ik de sound net wat te steriel; bovendien vind ik het drumwerk van Paul Burgess niet om over naar huis te schrijven, en ik geloof dat ik de monotone stem van Andy Latimer nog liever hoor dan die onpersoonlijke Chris Rainbow. De hoogtepunten zijn echter prachtig: de gierende gitaar van het openingsnummer, het sfeervolle West Berlin en het werkelijk sublieme Fingertips – als ik een fretloze bas hoor zit ik qua beleving vaak meteen weer in de gedateerde eighties, maar bij dit nummer past dat instrument werkelijk perfect, en daardoor kan ik zelfs door de vingers zien dat het begin van het refrein van het melige slotnummer me steeds doet denken aan Run to me (excuus voor die associatie).

Volledig mee eens. De hoogtepunten op dit album waartoe ik naast het het prachtige West Berlin ook Refugee reken, trekken dit album omhoog en maken het toch tot een symfoplaat van klasse , in een periode waarin symfoplaten van niveau buitengewoon dun gezaaid waren. 4 sterren