Camel - Rain Dances (1977)

Dit album van Camel begint al erg lekker met het hoopvolle First Light een combinate van jazz en rock. Metrognome trekt deze lijn aardig door met functioneel gepiel in de ruimte. Na die twee volgt Tell Me en dit geeft mij het gevoel dat ik naast de muzikanten om in een lege kerk zit. Highways of the Sun doet mij denken aan iets van Alan Parsons, maar wat? In Unevensong zit een heerlijk drive die aan het middennachtelijke doet denken. Mooie lichte symphonische muziek met voldoende spanning er in.

One of These Early Days I'll Get an Early. is alleen al om de titel mooi te noemen. De muziek daarentegen niet, want dat is jazz-rock en daar heb ik niet zoveel mee. De gitaar van Latimer houdt me desondanks hier wel bij de les. De track Elke is erg mooi en statig. Het doet mij aan iets droevigs denken, maar wel op de juiste manier. Skylines geeft een mooi bevrijdend gevoel, ik zie me zelf vliegen zonder hulp van welk toestel dan ook. Rain Dances is een mooi stukje instrumentale muziek wat mij doet denken aan muziek van Michael Hoenig die Tangerine Dream op een tour bijstond. En dan is daar al veel te snel de single versie van Highways of the Sun, waardoor dit album een abrupt einde krijgt.

Al met al een mooi album van Camel, misschien wat aan de rustige kant, maar daarom niet minder muzikaal te noemen. Heerlijk om na te luisteren of om er iets bij te gaan doen. Het heeft mij een goed gevoel gegeven.

Een superbe manier om wat toegankelijker en "poppier" muziek te maken zonder de rijke arrangementen uit het oog te verliezen èn zonder aan kwaliteit in te boeten. Jazzy invloeden, zeer effectieve saxpartijen en mooi vloeiend basspel van Richard Sinclair leiden tot een bijzonder geslaagde verjongingskuur in de vorm van een album dat van a tot z kwaliteits-symfo-pop bevat. Voor mij misschien net niet op het niveau van hun allerbeste werk, maar zonder zwakke momenten en met een enorm hoge draaibaarheidsfactor die hier toch een over de hele linie zeer bevredigende plaat van maakt.
        Ik heb nog altijd de versie met één bonustrack (dus de overbodige single-edit van Highways of the sun); met het geluid daarvan ben ik zeer tevreden, maar het is wel storend dat ik over de medewerking van Eno (en anderen) op deze site moet lezen in plaats van in het summiere boekje.

Met de komst van de punk en new wave in de jaren 1976 (en daarna) kwamen veel bands in de hoek van de symfonische rock in de problemen. Lange nummers en complexiteit gingen in de ban. Sommige bands zijn daarin geslaagd, met als beste voorbeeld Genesis. Hoewel ik er helemaal niet van hou was Genesis vanaf 1977 commercieel zeer succesvol. Voor Yes geldt ongeveer hetzelfde. Andere bands slaagden hier veel minder in, zoals bijvoorbeeld Renaissance.

Ook Camel maakte de slag naar kortere songs, meer pop-elementen en wat minder complexiteit. Maar zo af en toe kwam op de albums van na 1977 de 'oude' Camel-sound toch nog aan bod. En dat is precies de reden waarom ik bij Genesis en Yes afhaakte, en ik de 'nieuwe' Camel best wel lekker vond (en nog altijd vind) klinken. In al die jaren heeft het album voor mij niets aan plezier ingeboet.