Katatonia - Discouraged Ones (1998)

Prachtige muziek van een voormalig doom-band, die weliswaar vanaf dit album met normale zang begon te spelen, maar waarvan de muziek er nou niet per definitie vrolijker op werd.

Katatonia maakt prachtige, sfeervolle songs die aan de ene kant zeer prettig in het gehoor liggen, en tegelijkertijd een gewéldig donkere, melancholieke sound laten horen.
Het gitaarspel is subliem en zorgt voor een repeterend, hypnotisch geheel.

Dit is typisch zo'n band die uit de duistere metal-wereld ontspruit, toegankelijkere muziek gaat maken waarvan je weet dat deze door een groter publiek gewaardeerd kan gaan worden, maar tóch links gelegen blijft worden, omdat datzelfde publiek simpelweg niet bekend is met die bands (zie ook Anathema, bijvoorbeeld).

Voor wie deze muziek niet kent: absolute aanrader voor liefhebbers van donkere, melodieuze klanken (Sisters of Mercy, Alice In Chains, Joy Division enzovoorts).
Meerdere luisterbeurten absoluut aangeraden voor een definitief oordeel.

Prachtige songs vaak, en natuurlijk ook de complimenten voor de magnifiek mooie hoezen.

Latere Katatonia is zeker niet slecht te noemen, ze zijn inderdaad wat van hun Black/Doom pad afgeweken en meer gaan experimenteren. Maar altijd hebben ze garant gestaan voor mooie muziek, deprimerend tot op het bot.

Ik geef toch de voorkeur aan Dance of December Souls, daarmee wel gelijk toegevend dat ik van de nieuwere Katatonia alleen dit album en wat fragmenten van Viva Emptiness heb gehoord.

En nieuwe Anathema wordt niet genegeerd omdat ze zo onbekend zijn hoor, maar men vindt 1 Radiohead wel genoeg .

Precies en ondanks dat (de cleane zang), blijf ik dit een schitterende en krachtige plaat vinden. 4,5*

Eerste album met Renske op cleane zang. Ik heb de re-master, met 2 bonus tracks, waaronder het 10 en een halve minuut durende "Scarlet heavens" uit 1994, dat een zeer gothische inslag heeft .

Ben ik trouwens de enige die dit nu de meest desolate en depressieve Katatonia vindt? Nou is dat natuurlijk een sfeer die ze op al hun albums neer proberen te zetten, maar Discouraged Ones heeft gewoon iets extra troosteloos dat ik op de andere albums een beetje mis. Om die reden ook wel mijn favoriete album van deze band denk ik, hoewel ik hem niet zo vaak draai, daarvoor werkt 'ie te veel in op mijn gemoed.

Nee, je bent niet de enige. Discouraged Ones draagt ziekte, dood en al het bijbehorende verdriet met zich mee. Van alle 'nieuwe' Katatonia albums lijkt Discouraged Ones nog het meest op de oude Katatonia. Dat wil zeggen op de vlot lopende doom/goth van Brave Murder Day maar dan met cleane vocalen. Dance Of December Souls was 1998 al een langvergeten dans. Wat we ervoor terugkregen is minstens zo mooi.
De jankende leads van Stalemate snijden door de ziel. En de uiterst fragiele vocalen geven het bizar treurige Saw You Drown haast iets afgestompts. Misschien schuilt daar juist het kwaadaardige uit de prehistorie nog wel in.

Deadhouse: Zelden iemand zo vals horen zingen, zelden zo'n aangrijpend mooi nummer gehoord. Prachtig

Ik doorloop de Katatonia's nu een beetje kris kras in omgekeerde volgorde, maar dat doe ik wel vaker.
Dit derde Katatonia album is weer heel anders mooi en al bibbert en rammelt de 'samenzang' her en der nog wel een beetje, gegromd wordt er gelukkig niet (meer) en neigt de muziek zelfs naar sobere melancholische darkwave/post-punk. Dat laatste is natuurlijk absoluut niet verkeerd.

Favorieten van dit album zijn, al hoop je dit nooit zelf mee te maken: Saw You Drown en Distrust, zo mooi!

Ach ja, wat de hek... doe deze er maar bij!

Ik proef toch ook herhaaldelijk the cure tussen de noten door. Qua stem en waarschijnlijk in combinatie met het specifieke gitaargeluid.
Scarlet heavens had zo gemaakt kunnen zijn door Robert Smith, toch?

In aanloop naar het nieuwe album van Katatonia ben ik de discografie van deze band eens aan het doorlopen. Discouraged Ones was voor mij nog een onbekend album maar klinkt op het eerste gehoor als een album in de categorie 'je moest erbij zijn'. Als je - zoals ik - pas veel later kennis maakt met deze band, dan voelt dit album toch wel als een behoorlijke stap terug.

Jonas zingt nog erg onvast en zou zich mettertijd ontwikkelen tot een veel betere zanger. De nummers klinken ook nog wat repetitief en kunnen me niet zo boeien als het latere werk.

Nogal kale bedoening, deze overgangsplaat van het zweedse Katatonia. Meer new wave dan metal, met zanger Jonas Renske matig bij stem. Zijn gepraat en gemompel doet meer dan eens denken aan Ian Curtis van Joy Division. Hier en daar een pakkende song, maar het album is erg eentonig en aan de saaie kant. Erg matig geproduceerd ook. Gelukkig zijn de albums die de band hierna zou maken oneindig veel beter.

Dat kale is nu juist de kracht van 'Discourages Ones'. De verstikkende deken van gelatenheid dringt hier zich zo mooi aan je op. Zoiets als 'Saw You Drown' hoorden we nooit meer. De albums hierna maakten van Katatonia toch meer een soort alternatieve gitaarband. Niet slecht, maar dat speciale is er dan wel vanaf.

Zo, ik ben ook maar is begonnen aan mijn katatonia reis. Begonnen aan de voorganger die veel meer doom-metal in zich had. Die vond ik redelijk, maar er zijn betere doom-metal albums gemaakt. Dit album gaat meer richting de alt-metal en er zitten ook new wave elementen in. Misschien is gothic metal de juiste benaming.
Ik vind de eerste helft wel duidelijk sterker dan de tweede helft. Als de tweede helft net zo sterk was had ik misschien wel 5* gegeven. Nu zit ik tussen de 4* en 4,5*.