Saxon - Killing Ground (2001)

Aardig Saxon plaatje. De eerste twee nummers zijn ijzersterk, Court of the Crimson King coveren is gewaagd en gevaarlijk maar ik moet zeggen dat ik deze heavy metal versie van het legendarische progrock nummer erg leuk vind. Dragon's Lair en Deeds Of Glory zijn ook erg leuk, maar hebben voor mijn smaak een iets te hoog powermetal-gehalte. De rest is niet erg interresant maar nog wel luisterbaar.


Hoogtepunten: Killing Ground, The Court Of The Crimson King, Deeds Of Glory, Dragons Lair.
Dieptepunten: Het gebrek aan consistentie, iets waar Saxon vaker last van heeft.
Is dit album het kopen waard? Dat ligt er maar aan. Killing Ground haalt zeker niet het niveau van de twee volgende albums, Lionheart en The Inner Sanctum. Als je nog niet echt bekend bent met Saxon kan je beter die albums halen, of een van de klassiekers (Wheels Of Steel, Strong Arm Of The Law, Denim & Leather). Maar als je Saxon een beetje kent en goed vind is Killing Ground best de moeite waard.

Anno 2001 is het gelukkig voor de fans onomstotelijk bewezen dat Saxon weer gewoon echt een metalband is. Killing Ground is voor het gros gewoon een swingend en stoer album dat het hart op de juiste plaats heeft. In vergelijking met Metalhead vind ik echter de hoeveelheid matig tot redelijke songs ook weer te groot. Zowel Coming Home, Hell Freezes Over, Deeds Of Glory en Running For The Border hebben leuke stukjes, maar voelen tegelijkertijd in zijn geheel niet heel sterk aan. Nee, dan liever Killing Ground, de King Crimson-cover of Dragons Lair. De rare groove op Shadows On The Wall voelt vooral misplaatst met de vervormde vocalen, terwijl de mid-tempo melodieuze stukken juist weer erg mooi zijn. Afsluiter Rock Is Our Live is ondanks de matige tekst dan weer best lekker.

Op zich niets verkeerds met het album, oppervlakkig zelfs best goed. Mag alleen echt toch net een tandje beter nog wil het helemaal goed genoemd kunnen worden.

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. Wheels Of Steel
5. Metalhead
6. Unleash The Beast
7. Killing Ground
8. Denim And Leather
9. Saxon
10. Rock The Nations
11. Forever Free
12. Innocense Is No Excuse
13. Crusader
14. Destiny
15. Dogs Of War

Het komt als geheel nog steeds niet in de buurt van het beste wat de band ooit gemaakt heeft, maar voor het eerst sinds Solid Ball Of Rock klinkt het bij vlagen weer echt goed. Killing Ground is een tof nummer. Dragon's Lair klinkt ook best goed en de cover van King Crimson mag er wezen. Al koop ik voor dat laatste altijd vrij weinig als het origineel al geweldig is.

Waar ik inmiddels echt voor vrees bij de meeste albums die bij deze marathon nog zullen komen, is dat Saxon er niet meer in slaagt om een flink stel puike songs te schrijven. Het grootste deel van Killing Ground is wederom niet echt boeiend. Coming Home en Hell Freezes Over zijn makke vullertjes. Deeds Of Glory klinkt wel stoer, maar het gitaarwerk is erg simpel en de zanglijnen van Biff zijn heel standaard. Al met al hoor ik nauwelijks meerwaarde. De teksten beginnen echt tegen te staan. Wat een bak clichés is het toch zeg. Van die tegelspreuken als 'you don't know what you got (untill it's gone)' hangen me echt de keel uit.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Crusader
10. Killing Ground
11. Forever Free
12. Rock The Nations
13. Innocence Is No Excuse
14. Dogs Of War
15. Destiny

Saxon in de jaren tweeduizend-nul. Qua populariteit had de groep het aanvankelijk nog zwaar, wat dankzij een reeks kwalitatieve albums, media-aandacht, trouwe fans en Duitse professionals stapsgewijs zou worden omgebogen.
Derde kwaliteitsalbum op rij is Killing Ground. Het titelnummer ontdekte ik via YouTube in liveversie en ik werd omvergeblazen. Een thrashachtige riff, een sterke melodie en dat op hoog tempo? En die krijs van zanger Biff aan het einde, wist niet dat hij dat in zich had... Ja, ze konden het nog: beuken! Met die ontdekking was ik veelzeggend laat: de beelden stammen uit 2001, maar belandden pas zomer 2008 op JijBuis.

Het album start overrompelend goed met weer zo'n instrumentaal intro, dan het spectaculaire titellied gevolgd door een prachtige cover van Court of the Crimson King. Robert Fripp van King Crimson zal tevreden hebben geglimlacht om de invulling van gitaristen Paul Quinn en Doug Scarrett.
Op de volgende twee nummers kakt het in, met Dragons Lair word ik wakker geschud. Wat volgt is degelijk tot lekker. Spectaculair noch ondermaats en zeker geschikt voor optredens. Meer historie op opvolger Lionheart.