The Fall - Live at the Witch Trials (1979)

Een openbaring, geweldig album van een geweldige band

We are the Fall
Northern white crap that talks back

Een beginselverklaring, verstopt in het nummer Like to Blow op de eerste Fall-plaat. Weinig mensen zouden toen vermoeden dat de band, na ontelbare bezettingswisselingen en evenveel platen, anno 2007 nog zou bestaan. In 1979 klinkt the Fall nog redelijk toegankelijk, maar enkele zaken op deze plaat duiden al op de dingen die komen gaan. De bijtende, cynische zang van Mark E. Smith, een chagrijnig heerschap dat helemaal niet kan zingen. Een onwaarschijnlijke, maar wel heel sterke frontman. De monotonie in de nummers, die zich soms structuurloos blijven herhalen tot.het.ding.in.je.kop.zit.vastgespijkerd. (Smith verklaart later grote fan van krautrock, en in het bijzonder Can te zijn). En de ondoorgrondelijke, ronduit bizarre teksten.
De plaatnaam is één van mijn favoriete plaatnamen ooit. Geniaal, zeker omdat het helemaal geen liveplaat is

Komende tijd ga ik pogen bij in elk geval alle reguliere Fall-platen een stukje neer te pennen. De band is bij mij uitgegroeid tot een band waar ik me graag in verdiep, en waarvan het enorme oeuvre (waarin trouwens ook de nodige missers zitten maar zelfs die zijn boeiend bij the Fall) me erg aantrekt.

goed plan ... ik zal ze allemaal lezen.

ben benieuwd wat je van mijn favoriet vindt

Jouw favoriet is ook één van mijn favorieten

Een nobvel streven, Maarten! Ben vooral benieuwd naar je stukjes bij het latere Fall-werk, want daar heb ik nog een hoop te ontdekken.

Ik ben ook benieuwd, want ik moet juist al het oudere werk nog ontdekken.

Geweldige debuutplaat! Te denken dat ik hem aanvankelijk 3.5* gaf Heb hem vandaag verhoogd van 4* naar 4.5*. Hier klinkt The Fall nog heel rauw in tegenstelling tot hun latere werk, maar het is eigenlijk bijna even vet als hun andere topplaten!

Onder dwang verhoogd naar 4,5...

Bingo masters break out!

Dit verveelt nog steeds niet.

The Fall is een naam die ik vaak op het internet zag maar nooit had beluisterd. Gisteren had ik de eerste 2 Peel Sessions beluisterd en die smaakten zeker naar meer. Dus ik heb gekeken waar de nummers vandaan kwamen en ze kwamen allemaal van Live At The Witch Trails.

Ik las ergens dat ze het album in 1 dag hebben opgenomen en hoor je ook wel, het heeft een live-gevoel. De gitaren zijn heerlijk rammelend terwijl de ritmesectie toch erg strak speelt. Vooral de bas valt op omdat hij lekker vet in de mix staat en ook hele andere dingen doet dan de gitaar. Gaaf!

En Mark E. Smith natuurlijk. Het klinkt gewoon erg goed. En erg sterke teksten. De spontaniteit is gewoon heerlijk zoals in Mother-Sister:

Er, what’s this song about?
Er, nothing.


En die openingsregel van No Xmas For John Quays:

The x in x-mas is a substitute crucifix for Christ

Erg goed debuutalbum. Met een beoordeling wacht ik nog even maar dat zal zeker wel 4 sterren zijn.

En...???

Dit album moet ik snel nog eens luisteren van The Fall, vrijwel alles wat ik van ze hoor en gehoord heb (ik luister momenteel Hex Enduction Hour) vind ik alvast erg goed. Ik zal 'm snel eens opzoeken en dan eens een stukje neerpennen

Geweldig debuut. Fijn rauw, zoals bij The Fall past, en de stem van Mark E. Smith matcht daarmee erg goed. Favorieten hier zijn Rebellious Jukebox en Industrial Estate.

Moge m'n Fall-queeste, welke op een fijn slakkengangetje voorschrijdt, zich ooit 'ns voltooien. De muziek is 't in ieder geval waard.

Ligt het aan mij of zitten de drums hier opvallend luid in de mix?

Als ik The Fall in deze periode hoor, krijg ik zin om een tiental halve liters goedkoop bier te zuipen, een paar gram speed te snuiven, om dan in bloot bovenlijf de straat op te rennen en een straatgevecht uit te lokken met de eerste de beste KLOOTZAK die het waagt me raar aan te kijken. In dat gevecht zal ik ronddansen als als een soort spastisch/mongoloïde Mohammed Ali en luid lachen bij elke geïncasseerde klap. Als de politie dan komt, bijt ik in de tenen van die rotzakken, ghihihihi!

RIP MES

Op reis door new wave van 1979 kom ik van Pere Ubu's derde album, dat in september verscheen. Terug naar maart dat jaar, als van The Fall dit op 15 december 1978 in de studio opgenomen Live at the Witch Trials verschijnt. Dat de opnametijd zo kort was, is te horen aan het demogeluid, maar dan wel een goede demo. Wat dat betreft klopt de albumtitel, waarbij dus geen publiek aanwezig was. Dat door producer Bob Sargeant en de groep na afloop aan de mix is gesleuteld, doet niets af aan de directe, pure sfeer.
Net als album twee en drie van de Buzzcocks vormt dit debuut een combinatie van zowel punk als postpunk. De zang van Mark E. Smith heeft qua timing en zuigende zanglijnen weg van Johnny Rotten. Inclusief een enkele rollende rrrrr!
Anders is dat geen scheurende gitaren klinken; tegelijkertijd is het wél stevig. Soms tot plezierig-drammerig toe met denderende bas, zoals in No Xmas for John Quays. Hier doet het aan de stevige nummers van de eerste drie platen van The Stranglers denken; tegelijkertijd heeft The Fall met de vocalen van Smith een eigen geluid met bovendien de minimalistische, bijna knullige toetsenpartijen van Yvonne Pawlett, die parallel met de gitaar- en baslijnen lopen. Fraaiste voorbeeld hiervan is te horen in de heerlijke bonustrack It's the New Thing.

Waar het rustiger is, verricht de groep pionierswerk. Het zit 'm in de monotonie van het werk, die op het reguliere album meestal goed werkt in de elf nummers, in de meeste gevallen onder de drie minuten. Was The Fall van invloed op The Stranglers ten tijde van The Meninblack (1981) of hetgeen leden van die groep deden op Nosferatu (Hugh Cornwell) en Euroman Cometh (J.J. Burnel) die net als deze van The Fall in 1979 verschenen?
Of "hing" deze na-punk "in de lucht" als een logische voortzetting? In dit geval maakt de boze scheurende gitaar plaats voor een opener geluid en daarbij de nodige ruimte voor de basgitaar, in dit geval van Mark Riley? De pakkendste voorbeelden van deze nét-iets-kalmere stijl zijn Rebellious Jukebox en Two Steps Back.

Tegelijkertijd klinkt onvervalste punk in bijvoorbeeld Crap Rap 2 / Like to Blow en Futures and Pasts, waarbij gitarist Martin Bramah zonder de scheurgitaar in te zetten toch uiterst energiek en tegendraads speelt.
Ik kan het niet helpen, maar ook bij afsluiter Music Scene heb ik associaties met het vroege werk van de wurgers, al is het maar omdat The Fall zich op hun debuut eveneens aan lang nummer waagt: 8 minuten maar liefst.

In 2014 verscheen een uitgebreide 2cd-heruitgave, die voor liefhebbers van dit album de nodige plezante extra's bevat. Hier is het alsof de uitersten nog meer worden opgezocht. Voorbeelden? Het heerlijke Psycho Mafia met z'n punk, terwijl Repetition ingetogener is maar zoals de titel zegt monotoon repeterend, schier eindeloos een tweetal akkoorden herhalend gedurende bijna vijf minuten.
Live at the Witch Trials is een uiterst sympathiek plaatje, dat in de jaren erna bovendien zijn tijd vooruit bleek. Dat geldt voor zowel het oorspronkelijke album als de "restjes" die in 2014 alsnog uitkwamen.

Mijn reis door de wave van 1979 vervolgt bij de Britse groep After the Fire.