Pere Ubu - New Picnic Time (1979)

moet dit niet andersom zijn?

Titel en artiest bedoel ik..

Veranderd.
Ook even de witte randjes van het plaatje weggewerkt, is trouwens moeilijk te zien bij het goedkeuren dat die randjes er zijn.

Weer een geslaagt plaatje van Pere Ubu

Aleen sommige nummers vond ik wel luguber klinken: A Small dark Cloud, All the dogs are barking, Goodbye, The Voice of the sand.

Die kunnen ze wel gebruiken als actergrondmuziek voor een horrorfilm.

4,0

Toch een beetje nikszeggend dit korte berichtje hierboven. Pere Ubu ken ik als vrolijke liedjes maar toch had deze album wel wat griezeligs. Kan me nog herrinneren dat ik destijds toen ik een jaar of 8-9 jaar was wel slapeloze momenten had doordat de hierboven opgenoemde creepy nummers in mijn hoofd spookten. Ik vind ze trouwens nog steeds best luguber klinken. Ik stel me misschien wel aan maar ieder zijn gevoel bij muziek is anders.

De griezelige nummers:

A Small Dark Cloud: Begint allemaal erg rustig met allemaal soorten vogelgezang met een keyboard of zoiets en ertussendoor getrommel met pauken. Voor de rest is het best een stil nummer en even later komt er een dreigend brommend deuntje aan. Alsof de onheil onderweg is.

All Dogs are Barking: Ook zo'n typisch nummer. Wat ook eng en dreigend klinkt. Met die gitaar en die donkere pianoklanken op de achtergrond met het hele muziek door gerasp alsof er iemand op je afkomt sluipen.

Goodbye: Misschien melacholisch bedoelt maar toch heeft deze ook best wel iets lugubers in zich. Denk helemaal omdat het hier meer gaat om de achtergrond geluiden. Die achtergrond geluiden klinken best wel luguber en dat zachte zoemertje erdoorheen zorgt ervoor dat je wel even rillingen krijgt. Vooral die refreinen (zonder tekst trouwens) klinken dreigend en dat tussenspel tegen het eind kan je met een creepy zwart wit bedenken. Die grote zoemer met die donkere ouderwetse pianoklanken erdoorheen, alsof de pleuris is uitgebroken.

En tenslotte The Voice of The Sand: Maarja, dat lijkt me dan logisch. Dit is geen muziek. Je hoort doffe voetstappen en gefluister. En dit vond ik trouwens destijds de engste nummer van de plaat.

Tja, moest het toch na 10 jaar even kwijt. Ik denk dat ik deze bovengenoemde nummers eens een keer snachts ga beluisteren.

Inderdaad een plaat waar een aantal creepy nummers op staan, en het album daarmee een beetje een horror-feeling geeft.. Vooral All Dogs are Barking en Goodbye (oké, ook The Voice of The Sand) gaven mij dit gevoel en dat zijn eigenlijk ook de hoogtepunten van dit album.

Vreemde, maar daardoor ook leuke plaat van Pere Ubu..

The Modern Dance was mij enorm goed bevallen en heb ik ook terecht in mijn top 10 staan. En ook dit is weer een erg goed album, aparte nummers zoals die ook op The Modern Dance staan, maar ik krijg hier een horror gevoel van. Alsof ik in het spookhuis sta, A Small Dark Cloud doet mij zelfs denken aan de muziek van Cannibal Holocaust. Ja, een erg fijn album en op naar de andere albums van Pere Ubu.

Ik moet me aansluiten bij de rest. Dit is een plaat die me soms doet huiveren en verlangen naar een veilige schuilplaats onder mijn dekentje. De teneur is heel wat donkerder dan op de eerste twee platen van Pere Ubu, de term "horror" is zeker op zijn plaats. Maar ik vind het best zo; gewoon een lekkere plaat.

Oei, chronische onderwaardering. Snel maar met een ster verhogen.

Goed, af en toe haast griezelig, vreemd en angstaanjagend (goed) plaatje. Muziek die je bekruipen en besluipen kan, op een positieve manier.

De term "horror" maar ook zeker de term David Lynch is hier op zijn plaats.

Toch nu toe nog altijd niet onder de indruk van dit album, dat ik toch al een behoorlijk aantal keren beluisterd heb inmiddels. Waar velen spreken over griezelige muziek, horror zelfs, hoor ik dat er totaal niet in terug. Gewoon een zooi geluidsexperimenten, maar waar die op eerdere albums echt iets toevoegden gaan ze nu dusdanig nergens heen dat ik er niet veel van vind. Een hoop gedoe en gebabbel, maar verder niks, zo komt het nu op me over. Hopen dat dit alsnog verandert, natuurlijk

All the Dogs Are Barking doet je niks? Daar waar David Thomas soms op een wanhopige manier zijn stem gebruikt - gecombineerd met die atonale elementen, dat maakt 't voor mij wel tot een vrij dreigend nummer.

Het is niet vrolijk en ik begrijp wel wat er dreigend aan kan zijn, maar ik voel het niet echt, nee. Niet genoeg tenminste om het indrukwekkend te maken. Dan vind ik Small Was Fast, wat mij betreft zo ongeveer het beste nummer, heel wat beter gedaan. Maar nog altijd niet dat ik zou zeggen 'dreigend'. Laat staan horror.

Misschien eens draaien als de zon niet meer schijnt

Tsss.

Laat staan dat de hoes (en de foto's) ook best sinister zijn.

Bij deze ben ik al wat bijgedraaid Sowieso gaan de albums van na The Modern Dance me steeds beter liggen. Een extra halfje kan nog volgen.

Blijkt deze verdorie toch minstens even goed te zijn als Dub Housing. Sorry voor de paniek, jongens!

you gotta have... hap hap happiness! Dat is waar het bij deze plaat van Pere Ubu om draait. Het woord geluk komt er met zoveel pijn en moeite uit. Het is donker en duister (inderdaad David Lynch!) maar uiteindelijk op zoek naar vrolijkheid. David Thomas was toen (nog) in de Heer daarom eindigt de plaat niet voor niets met Jehova's Kingdom comes

Een welhaast perfect experimenteel album dat als zodanig een volstrekt uniek geluid heeft. Maar omdat we toch moeten vergelijken: Pere Ubu is de ware erfgenaam van Captain Beefheart en de nieuwe Pink Floyd. Maar misschien kan men Pere Ubu nog beter vergelijken met de Deutsche Welle uit diezelfde tijd die soms ook succesvol kunst wist te maken van pop/rock zoals bij Einstürzende Neubauten - Kollaps (1981) - MusicMeter.nl en Palais Schaumburg - Palais Schaumburg (1981) - MusicMeter.nl.

Pere Ubu - The Modern Dance (1978) - MusicMeter.nl is ook een geweldig avantgardistisch album dat echter nog duidelijk geworteld is in de punk en rock: op New Picnic Time is de rock vrijwel geheel verdwenen en komen we in een geheel nieuw territorium, niet in de laatste plaats door de even bizarre als effectieve vocale capriolen van David Thomas die op allerlei manieren zijn stem gebruikt behalve op de in de pop/rock bekende manieren. De muziek is echter niet alleen maar bizar en experimenteel: het swingt ook enorm door met name een krachtig swingende basgitaar (zoals The Modern Dance ondanks alle experimenten stevig blijft rocken). Geest en lichaam worden zo constant geprikkeld.

In de reis door new wave van 1979 kom ik van de activistische muziek van de Tom Robinson Band bij de vreemde eend in de bijt: Pere Ubu. Hun eerste uit 1978 was vrij avant-gardistisch, de tweede uit datzelfde jaar vond ik verrassend wat conservatiever. Met New Picnic Time rekte vadertje Ubu de grenzen echter op én stopt daarin de nodige humor.
Die klinkt meteen in opener The Fabulous Sequel, waarin frontman David Thomas ons met zijn hoge fladderstem enthousiast toezingt "It's me again! Hey, it's me again!". Meer pret in 49 Guitars and One Girl met de woorden "It was the sound he heard. It was a very funny feel. (...) Bubbles, bubbles of air".
In A Small Dark Cloud ontbreekt een muziekmaat en ontstaat een geluidscollage. Hierboven beschreven sommigen het als muziek bij een horrorfilm; ik denk eerder aan muziek in een centrum voor moderne kunsten. Niet griezelig, maar buiten de kaders van een ritme, al klinkt wel degelijk percussie.
Small Was Fast is dan iets toegankelijker, waar bij de pseudo-native American zang met "ha-wa-wa-wa" in grappig contrast staat met Thomas' kopstem. De volgende stap in atonaal landschap is All the Dogs are Barking. Ja, nu snap ik waarom aan horrorfilms wordt gedacht! Je zou het inderdaad als griezelig kunnen ervaren, voor mijn ogen zie ik echter witte muren in een steriel museum.

Een zelfde variatie tussen de vrolijk geflipte composities en soundscapes volgt op de tweede plaatkant, met als grootste verrassingen het hoorspel The Voice of the Sand, dat 87 seconden duurt, is gebaseerd op een gedicht van de Amerikaan Vachel Lindsay (1879 - 1931) en klinkt als een oorlog die op een strand wordt gevoerd, gevolgd door de titel Jehovah's Kingdom Come! dat op de heruitgave uit 1989 is hertiteld tot Hand a Face a Feeling en vanaf 1999 als Kingdom Come werd vermeld.

Luistert dit album makkelijk? Neen. Maar dat was ook nooit de bedoeling. Met de soundscapes heb ik niet veel, laat onverlet dat dit een lekker eigenwijs album is, slechts geschikt voor een klein publiek. Waar ik dus niet bij hoor...

Mijn reis door new wave vervolgt met het debuut van The Fall.

Hoezo luister je dit op die leeftijd? Ouders die zich niets van je aanwezigheid aantrokken?