Gary Moore - Blues Alive (1993)

Live is Gary Moore op zijn best. Waar zijn blues op de studioplaten wellicht wat gepolijst over komt, is het rauwe randje live wel aanwezig. Deze liveplaat illustreert dat van begin tot eind. Van de bluesrockers tot de slow blues nummers, etaleert Moore zijn fantastische gitaarspel. De begeleidingsband klinkt als een klok en bestaat louter uit doorgewinterde muzikanten. De toevoeging van een blazerssectie zorgt voor meer dynamiek en voorkomt dat het teveel ontaart in gitaarpatserij. Ook eert Moore twee van zijn blueshelden. Albert King en Albert Collins krijgen een mooi eerbetoon, waarbij de laatste nog een riedeltje meespeelt. Uitstekende liveplaat van een veel te jong gestorven gitarist.

Aan Blues Alive kun je het niet zozeer merken, maar Gary Moore bereikte met zijn overstap naar de blues de Champion's League van de popmuziek, zelfs al brak hij er niet grootscheeps mee door in de Verenigde Staten.
Zo gaat de groep in 1990 in gezelschap van Albert Collins backstage op bezoek bij de Rolling Stones. Die zijn niet alleen zeer geïnteresseerd in welke snaren Collins gebruikt, ze blijken ook Moores Still Got the Blues te kennen én te waarderen, aldus Harry Shapiro in diens bio over Gary Moore.

Hierboven noemt ouwekock de bezetting op die we op Blues Alive horen. Een meer dan solide band ondersteunt Moore, die weliswaar volop improviseert (intro van Walking By Myself), maar de studioversies niet verandert in ellenlange jamversies; al is Parisienne Walkways met zijn gitaarsolo wel een gevalletje voor de liefhebber.

Ondanks gehoorproblemen, het gevolg van jarenlang luid spelen zonder gehoorbescherming, trekken Moore en zijn band in juni en juli 1992 door Europa; in augustus echter dwingt de blessure hem een pauze in te lassen. De opnamen voor Blues Alive zijn dan al voltooid.
Na de eerste tourmaand al keert de groep voor een dag terug naar Londen, om op uitnodiging van Mick Jagger te fungeren als huisgroep op National Music Day in de Hammersmith Odeon. Op 28 juni speelt op 'Celebration of the Blues' het Charlie Watts Quintet en Ronnie Wood staat met Buddy Guy op de planken (Richards was niet door Jagger uitgenodigd, te duur om hem met zijn entourage te laten overvliegen). Ook treden bluesreuzen Jimmy Rogers, Pops Staples en Otis Rush op; met de laatste speelt Moore een duet.
In november zijn Moore en zijn band terug in Londen voor een concert in de Town & Country Club, waar B.B. King te gast is. Hier de beelden.

Grote namen te over. Het neemt echter niet weg dat ik niet wild-enthousiast word van Blues Alive, omdat ik dan toch de heftige gitaaruitspattingen uit zijn fusion- en hardrockperiode mis. De verschillen met de studioversies zijn me te klein.

Moore bereidde zich vervolgens voor op een derde bluesplaat, waarop hij wilde samenwerken met zijn maatje Jack Bruce. Dit kreeg met de aansluiting van drummer Ginger Baker echter een onverwachte wending. Op naar BBM.