Yo La Tengo - And Then Nothing Turned Itself Inside-Out (2000)

mijn stem
3,99
142 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Matador

  1. Everyday (6:30)
  2. Our Way to Fall (4:17)
  3. Saturday (4:17)
  4. Let's Save Tony Orlando's House (4:17)
  5. Last Days of Disco (4:59)
  6. The Crying of Lot G (6:27)
  7. You Can Have It All (4:43)
  8. Tears Are in Your Eyes (4:33)
  9. Cherry Chapstick (6:09)
  10. From Black to Blue (4:46)
  11. Madeline (3:35)
  12. Tired Hippo (4:44)
  13. Night Falls on Hoboken (17:41)
totale tijdsduur: 1:16:58
33 BERICHTEN 1 MENING
zoeken in:
4,5
0
Deze plaat is even sfeervol en rustiek als de foto op de hoes doet vermoeden. Bijzonder mooi. 4,5*

avatar van starbright boy
4,5
0
Raar eigenlijk dat ik nooit dieper in deze band gedoken ben. Dit album is het enige dat ik ken en echt wonderschoon.

avatar van itchy
3,5
0
Ik zou zeggen: je hebt nog een hoop moois te ontdekken...YLT heeft een uitermate gevarieerde (en sterke) discografie.

avatar van dix
5,0
0
Yo la tengo hoort absoluut tot m'n favorieten, en dan vooral wegens hun ijzersterke optredens. Alledrie multi-instrumentalist, alledrie totally devoted en geen van driëen bang voor cliché of expirement.
En ik vind Ira Kaplan een hele fijne en overtuigende gitarist die alles geeft als ie speelt. Zien is geloven, horen is verstommen.

Deze plaat is waarschijnlijk hun beste omdat er geen echte zwakke nummers tusenstaan, een euvel dat veel YLT releases treft. Het laatste nummer is een zeer fraaie studie in feedback (en dan subtiel) van zo'n kleine 20 minuten. Ik heb ze er ooit een optreden mee zien openen - je moet maar durven.

avatar van jellorum
 
0
stem net even verhoogd naar 4
toch wel een bijna vergeten pareltje

avatar van jellorum
 
0
Yo La Tengo, naar aanleiding van de entree in mijn top 10 toch wat meer toelichting bij dit bijzonder album.
Toen ik deze plaat kocht en ik hem speelde vond ik er niet zoveel aan eerlijk gezegd en toen heb ik hem maar eventjes opzij gelegd. Maar iedere keer dat ik de plaat daarna draaide werd ik als het ware aangezogen in het mooie geluid van deze plaat. En dat is wat die plaat zo goed maakt. Het is een belevenis en dat kan je niet van iedere plaat zeggen.
Everyday is m.i. de perfetcte opener van deze plaat. De song dendert eigenlijk wat voort tot plots een subtiel gitaartje zijn intrede doet. De song kabbelt rustig naar zijn einde toe en laat vermoeden welk een sfeer je kan/mag verwachten voor de rest van het album.
Our Way To Fall dan is ook zo een rustige sfeer-song net als Saturday.
Vol lekkere voortdeinende soundscapes en gitaarriedeltjes en wat effecten vormen deze drie songs dan ook een soort opening van de plaat. En wat voor een.
Dan Let’s Save Tony Orlando’s House dat meteen goed van start gaat. En veel te vlug voorbij is. Last Days Of Disco is bijna spoken word en voelt zo verdomd desolaat aan. Doe je ogen toe en bevind je in een schemerverlicht niemandsland.
The Crying Of Lot G verlengt je verblijf.
You Can Have It All, een cover van George McRae, is zo lekker disco-achtig, de pa-pa-pa’s vliegen ons rond de oren. De song kabbelt weer rustig verder tot plots die lekkere riff zijn intrede doet en ons tot het einde meeneemt en alles in mooie eclectisch aandoende brij versmelt, prachtig gewoon en de beste song van dit album dat zo coherent is dat je eigenlijk moeilijk een favoriet kan kiezen, maar toch deze is wel erg speciaal.
Nu we wat meer opgewonden zijn brengt Tears Are In Your Eyes ons troost.
Cherry Chapstick laat dan weer lustig de gitaren gieren en is een beetje een buitenbeentje tussen de rest. Maar wat een mooie melodie. Naar het einde toe loopt de song uit in een allseverslindende gitaarsolo.
From Black To Blue en Madeline zijn in het zelfde bedje gezond. Meeslepende pop-muziek.
Tired Hippo is een instrumentale track die ons voorbereidt op het majesteuze Night Falls On Hoboken,dat je zo lang meeneemt tot de laatste noten toe, een pracht van een afsluiter voor een pracht van een plaat.

De plaat duurt zo een 77 minuten maar geeft nooit aan te vervelen of zich te herhalen alhoewel alle songs zowat een zelfde ‘vibe’ hebben.
Wat ben ik blij dat ik deze plaat heb. Hulde.

5,0
0
Na verloop van tijd ben ik deze mooier gaan vinden dan "I Can Hear the Heart Beating as One". Wat mij betreft dus ook hun beste. En " Night Falls on Hoboken" is inderdaad zo'n beetje de mooiste afsluiter die maar kunt wensen.

avatar van jellorum
 
0
Weergaloze plaat !!

Ik blijf het graag rondbazuinen.

avatar van itchy
3,5
0
Een halfje erbij. Erg mooie plaat al blijf ik zweren bij het noisier werk van de band. Maar dit is toch erg goed gedaan. Lekker ingehouden en sfeervol allemaal, ideale muziek om met een goed boek en borrelnootjes op de bank te hangen.
Favorieten: Everyday/Let's Save Tony Orlando's House/Night Falls on Hoboken

avatar van jellorum
 
0
Dat noisier werk komt dan vooral uit de vroegere periode neem ik aan?
Die platen zou ik ook wel in mn bezit willen, jammerlijk genoeg ben ik nog nooit een plaat van hen tegengekomen van voor I Can Hear The Heart Beating as One...

Een van de weinige bands van de tegenwoordige tijd waarvan ik wel de volledige discografie in handen zou willen...

avatar van Cygnus
3,5
0
Painful en Electr-O-Pura moet je hebben!

avatar van itchy
3,5
0
De middenperiode vooral. May I Sing With Me t/m I Can Hear The Heart Beating As One en dan vooral Painful, m.i. hun beste plaat (ben verdorie de cd ervan kwijt).

avatar van jellorum
 
0
Cygnus schreef:
Painful en Electr-O-Pura moet je hebben!


graag, eerst nog vinden..

avatar van TJN
 
0
De sfeer die deze plaat uitademt kan ik zeer waarderen. De lome, achteruitgelegen houding leent zich uitstekend voor een rustige regenachtige zondagmiddag als deze. Niks wordt overschreeuwd of overstemd met gitaargeweld zoals wel eens gebeurd op platen van hen maar drijft verder op een dromerig, filmisch, kabbelend beekje.

 
0
Pfoe, ik ben verkocht! Het album was op het eerste gehoor wel erg mellow, maar als je hem op de juiste momenten opzet is het een topper. Heerlijk relaxed. Tony Orlando is toch wel mijn favoriet voorlopig. Ook You Can Have It All vind ik heel mooi.

Toch ook wel apart hoe ik de ene band kan waarderen voor iets waar ik andere bands voor zou afkraken. In dit geval weinig variatie binnen 1 song. Het drumwerk is heel voorspelbaar maar toch zou ik niets anders willen dan die simpele beat die onder de meeste nummers geplakt zit.

avatar van Omsk
4,0
0
Op 2 van Black Heart Procession uit 1999 werd gerept over het genre doomindie, jammer dat zoiets nooit als een losse subbeweging van de grond is gekomen. Anders was dit op zeker de tweede sleutelplaat in dat genre.

avatar van wendyvortex
4,0
0
Niks aantrekken van het feit dat de Oor de nieuwste Yo La Tengo niks aan vindt.
Ze houden er namelijk zowiso niet van bij de Oor-redactie.
Niet hip genoeg en je kan er al ook niet op dansen.
Fijn weer dat er een hoop oudere titels nu voor minder dan een tientje te koop zijn.
En deze moest toch echt eens worden aangeschaft.

Zeer ingetogen allemaal.
Beetje vergelijkbaar met Painful van een paar jaar hiervoor.
Met twee hele fijne hoogtepunten uit het Yo La Tengo-oeuvre:

The Crying Of Lot G is gewoon tot tranen toe ontroerend.

Let's Save Tony Orlando's House: Ja, ja ik zie Georgia Hubley al staan bij zijn brandende huis.
Vermoedelijk komt ze alleen maar genieten van het afbrandende huis van mijnheer Orlando.
Sterker nog...ik vermoed dat ze het zelf heeft aangestoken...

De rest van het album gaat natuurlijk in de vertrouwde Yo-La-Tengo-modus.
Aangenaam voortkabbelend.
Een warme deken van weemoed, late avond met een wijntje, arty en ingetogen.

 
0
Social_Mask
geplaatst:
Har schreef:
Deze plaat is even sfeervol en rustiek als de foto op de hoes doet vermoeden.


Dichterbij een treffende omschrijving kun je niet komen volgens mij. Ik heb de plaat pas 2 keer gedraaid, maar het heeft me wel direct gegrepen. Bijzonder meeslepende muziek.

 
0
boomkat
geplaatst:
Sowieso echt een geweldige hoes. Prachtig.

 
0
Social_Mask
geplaatst:
And the song said "Let's be happy"
I was happy
It never made me happy before
And the song said "Don't be lonely"
It makes me lonely
I hear it and I'm lonely more and more
-

Dit zijn toch de momenten uit je leven die je bestempeld als 'mooi'.

avatar van itchy
3,5
0
boomkat schreef:
Sowieso echt een geweldige hoes. Prachtig.

Van fotograaf Gregory Crewdson, check zijn werk als je dit mooi vind!

Ik heb hem maar weer eens verlaagd, deze gaat als een jojo op en neer bij mij. De ene keer vind ik hem prachtig, de andere keer weer traag en suf. Helaas steeds vaker dat laatste...

avatar van Leeds
5,0
0
Een zeer sterke plaat. Dromerig en inderdaad met diezelfde vibe die jellorum al aangaf. Toen die uitkwam kon ik er helemaal niets mee doen. De verveling sloeg me vaak om de oren. Maar op de een of andere manier bleef ik die plaat uit de kast halen. Het mysterieuze waarschijnlijk. Maar hoe dan ook, ik denk hier nu helemaal anders over.

Een ware parel.

avatar van Manuel
4,5
0
Stem doet me haast aan Thom Yorke denken tegen het einde. Weer een mooie YLT.

 
0
kistenkuif
geplaatst:
Dit vind ik hun meest relaxte en bij vlagen ontroerend album. En de volgende komt er over een paar weekjes weer aan...heerlijke maar onderschatte band vol avontuur!

4,5
0
vijf woorden

on our way to fall

wie geen tranen in de ogen krijgt bij dit nummer heeft een hart van steen

avatar van Eveningguard
4,5
0
Och och wat een pracht en praal. Album gekocht om Our Way to Fall wat ik niet eens zo tof vond, maar blij dat ik dat gedaan heb. Niet ruig, niet hard, niet zwaar, maar Chill met de hoofdletter C.

avatar van AOVV
 
0
Knap album, met toch wel wat afwisseling. De eerste drie nummers wisten me niet meteen te overtuigen, maar alles wat daarna ten berde werd gebracht, is zeer goed tot fantastisch te noemen.
Hoogtepunten zijn voor mij 'The Crying of Lot G', de rammeling genaamd 'Cherry Chapstick' en die fenomenale afsluiter, die verder geen betoog hoeft.

Fijne ontdekking, deze band!

avatar van Screenager
 
0
Per toeval op 'Our way to fall' gestoten en dat is toch wel een zeer mooi nummer. Hoog tijd dus dat ik Yo La Tengo eens probeer en zal starten met dit album.
'Our way to fall' doet me wat denken aan Eels (muzikaal) in combinatie met een ingetogen Matt Berninger. Dat kan uiteraard niet slecht zijn.

avatar van bikkel2
4,5
2
Openbaring! Wat een prachtig album.
Broeierig, atmosferisch en ook ritmisch heel origineel.
Een wat duister geheel, maar het is net niet te zwaar op de hand.
Slimme arrangementen die fijn voortkabbelen, maar boeiend blijven.
Favo's tot nu toe : You Can Have It All en Tired Hippo.
Zelfs de ruim 17 minuten klokkende afsluiter Night Falls On Hoboken is een song die je bij de les houdt.

Uniek geluid. Is een band waar ik meer van wil horen.

avatar van thesceneisnow
4,5
0
Bikkel; pak dan vooral 'i can see the heart beating as one' mee; die is wat mij betreft nog nét iets beter dan deze.
Painful ook mooi.

avatar van bikkel2
4,5
0
thesceneisnow schreef:
Bikkel; pak dan vooral 'i can see the heart beating as one' mee; die is wat mij betreft nog nét iets beter dan deze.
Painful ook mooi.


Thanx voor de tip!

avatar van Franck Maudit
 
1
Ik volg 'de huidige scéne' bikkel2. I Can See the Heart Beating as One is hier een torenhoge favoriet. Al is de plaat mss een tikkeltje moeilijker te doorgronden dan deze binnenstebuitenkering (een miljoen punten in SCRABBLE). Ik ken weinig platen die diverser zijn. Maar dat is net de torenhoge charme.

4,5
0
Vind de band sinds I can hear.... dat ze hun draai gevonden hebben, vond de meer noisy periode wat minder als waren ze toen ook goed (maar bv SY deed dat veel beter), hoewel little Honda wel magistraal is. Deze lp is geniaal (heb de vinyl versie), het lijkt soms wel een andere band.
Als je bv You can have it all hoort, daar word ik heel vrolijk van, melancholisch is het ook en de afsluiter, fokking geniaal
Zag ze oa bij Crossing Border in die zaal met die kroonluchters (daarna kwam Alela Diane), wat een avond.....

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.