Tim Finn - Escapade (1983)

Het nummer Fraction Too Much Fraction vond ik in die tijd wel een opvallend liedje. Helaas ook het enige wat ik ken van deze Tim Finn. Hoe is de rest van dit album? Gewoon degelijke pop?

Eerst en vooral.

Bovenstaande tracklijst is die van "down under".
In Europa zagen de LP (EPC 25812) en de CD (EPC 474610) er als volgt uit.

01. Fraction too much Friction (singel Europa en Australië)
02. Staring at the Embers (singel Australië)
03. Through the Years (singel Europa)
04. Not for nothing
05. In a minor Key (singel Europa)
06. Made my Day (singel Australië)
07. Wait and see
08. Below the Belt (alleen op deze versies van het album)
09. I only want to know
10. Growing Pains

Het piano-experiment Grand Adventure werd in Europa als b-kant van Through the Years gebruikt. Het mainstreame Below the Belt bleef in Australië alleen maar beperkt tot de b-kant van Fraction too much Friction , maar verscheen in Europa dus wel op LP. Staring at the Embers is het meest rockende nummer van de plaat. Made my Day leunt het dichtst aan bij de eerste hitsingel. Through the Years is een zeer catchy hit en de ballad In a minor Key is een onvervalste klassieker.

Wie houdt van pure 80s pop zoals Fraction too much Friction, moet niet aarzelen als hij dit album tegenkomt (zou niet zo duur mogen zijn). Er staat werkelijk geen enkel slecht nummer op. Van de resterende, niet op singel uitgebrachte nummers is de afsluiter Growing Pains op zich ook al een singelkandidaat. Het misschien iets te melige Not for nothing, het softe Wait and see en het met een electronische beat onderbouwde I only want to know zijn stuk voor stuk aangename albumtracks.

Wie de Europese versie koopt, zal in het boekje zien dat de credits voor Grand Adventure behouden bleven, ook al staat het nummer er niet op. Below the Belt duurt 4.20 (ik weet niet of het de bedoeling is om de tracklijst hierboven aan te passen).

De muziek is een stuk commercieler dan wat Tim Finn daarvoor had laten horen met Split Enz. Maar het is een prima voorbeeld van goede 80s pop.

Dit album heb ik nog op LP, komt deze nog op CD uit?
Vanwege de prima hitsingle "Fraction Too Much Friction" had ik dit album destijds aangeschaft. Degelijke, frisse en vrij lichtvoetige pop van Split Enz-voorman met behoorlijke tot uitstekende songs. "Through the Years" vind ik ook prima.

Luc, als je een paar posts geleden leest,
daar geef ik meer uitleg bij de twee verschillende,
maar wellicht ondertussen weer onverkrijgbaar geworden
CD edities ... anders moet je maar eens pm'n.

Zojuist de versie EPC 25812 aangeschaft, had er toch iets meer van verwacht. Het is me allemaal iets te vrijblijvend en mager geïnstrumenteerd. 3*

Mijn album bevat een groter sticker met: TOP HIT IN HOLLAND!

Een heerlijk popalbum van Tim Finn. Misschien wel wat commerciëler dan wat hij met Split Enz gedaan heeft, maar toch, prima nummers.

Ken dit album niet. Natuurlijk wel de singles Fraction en Through the years. Leuke nummers, maar afgaande op zijn Split Enz werk ( die ik wel goed ken) niemendalletjes.
Tim Finn zie ik vooral als een artiest die de uitdaging aan gaat. Dramatiek, absurditeit en venijnig.
Ben bang dat dit album dit mij niet brengt.
Ik ben meer geinteresseert in zijn latere solowerk, waar hij vermoedelijk meer bij zichzelf blijft.
Maar ik zal het eens een kans geven.

Wat een fijn album is dit. Komt misschien door het mooie weer dat hij zo in smaak valt. Stralend weer buiten en ik zit helaas zoals zovelen binnen. Gelukkig maakt Tim dit een beetje goed.

Spijkers met koppen. Een zonovergoten album.
Maar Tim zou Tim niet zijn als hij hier en daar niet de hem zo typische weemoed inbouwde.

Ik luister morgen nog een keer. Misschien hoor ik de weemoed dan ook

Ik sluit mij in het geheel aan bij Dazzler inzake dit album.
Ik draai het niet vaak en ik heb nog een onvervalste Nederlandse uitgave uit 1983. Dus ook geen Grand adventure er op. Maar sinds kort weet ik, dat deze oorspronkelijke albums buitengewoon geliefd zijn bij anti loudness war activisten dus ik hou het in ere.

Maar als het weer mooi is wil ik het best uit z'n hoes halen. Dazzler geeft ook een prima uiteenzetting over de verschillen in de tracklist. Waarbij aangetekend, dat als je de cd in de computer stopt, media player denkt dat je de Down Under versie beluistert. Dus verkeerde nummers worden er op het scherm getoond.

Geluidstechnisch mankeert er niet eens veel aan, zal ik toegeven. Moet er wel een digitaal geremasterde versie van komen? De productie van toen klinkt nog als een klok.

In vergelijking met het oude Split enz. en later Crowded House lijkt Finn hier wat gezapiger, maar er moet worden gekeken naar het type album dat Finn hier heeft willen neerzetten. Het is een wat laidback FM-geschikt album met goede luisterbare songs.

Ik zou hier zelfs willen zeggen dat juist het wat stevigere werk, voor zover dat als zodanig kan worden gezegd, Staring at the Embers en Made by day, de mindere nummers van het album zijn. Tracks als Message to my girl van Split enz. en Don't dream it's over van Crowded House zouden hier heel goed op hun plaats zijn geweest, ware het niet dat die toen nog niet waren geschreven.

Maar al met al een ruime voldoende voor dit album met een speciale vermelding voor In a Minor Key.

Maar Tim Finn heeft sowieso niets met die songs te maken! Ze zijn allebei de hand van zijn jongere broertje Neil, je moet ze natuurlijk niet door elkaar halen.

Tim zat alleen tijdens Woodface even in Crowded House, maar dat was echt de band van Neil. Split Enz was natuurlijk wel zijn band, maar laat Message To My Girl nou net een nummer zijn waarop hij helemaal niet te horen is.

Het ging mij natuurlijk om de sound, niet per se de stem van Tim Finn

In a Minor Key is een signatuursong van Tim,
maar ook een sleutelnummer in mijn eigen leven.

Bittersweet symphonies zijn vaak de mooiste.

Zeikplaat, prachtiedje fraction en de rest pfff.
Prachtige platen gemaait zekervWaiata en true colours van Split Enz maar dit?
Vd week gekocht de lp gelukkig voor weinig.
Zielloos

Kwam deze week de (Europese Epic) CD tegen voor weinig. Wel een cut-out (dat schijnt dus ook bij Nederlandse/Europese persingen voor te komen), maar verder in nieuwstaat, dus vooruit maar.

De LP had ik al, dus ik wist wat ik kon verwachten. Destijds kocht ik het album vanwege de 2 hits, zonder enige voorkennis van wie Tim Finn was. Het is luchtige, radiovriendelijke popmuziek in de lijn van de singles, dus in die zin viel het niet tegen. In retrospectief ontbreekt het donkere randje van zijn latere solo- en broertjesalbums en de experimenteerdrift van Split Enz hier volledig.

Ietwat behoudend dus, maar de kwaliteit van het gebodene vergoedt veel, zo niet alles. De 2 hitsingles zijn heerlijk, derde single In a minor key had ook een hitnotering verdiend en de rest van het album is aangename luisterpop zonder dieptepunten. Kraakhelder geproduceerd ook, zonder teveel 'eighties'-bijgeluiden en per saldo dus van tijdloze kwaliteit. Prima!

Misschien een wat commercieler album, maar erg goed! Tim op zijn best als liedjesschrijver. Stuk voor stuk sterk.

Fraction is een mooi liedje. Helaas staat het album niet op spotify vreemd genoeg.

Struinend door mijn vinyl kast kwam ik dit pareltje van Tim tegen, prima geluidskwaliteit nog, heerlijk.
Ik zag dat ik destijds niet veel begreep van de nummering op de plaat, dankzij de uiteenzetting hierboven begrijp ik de verwarring, ik heb destijds met pen de nummering een beetje proberen bij te houden, staat er nog mooi duidelijk op?
Ik ben in het bezit van de nederlandse persing.
Roept leuke herinneringen op.

Ook maar weer eens zijn andere soloplaat die ik heb tevoorschijn toveren, evenals het werk van broertje Neil en Crowded house.

Vorige week bij Concerto op de kop getikt. Inderdaad niet op de streaming diensten, dus deze kende ik nog niet (behalve de singles). In A Minor Key is echt mooi, maar uiteraard staan er ook echt wat 80er jaren niemendalletjes op. Dat is jammer!

Overigens heb ik weer een afwijkende versie vrees ik: Ik herken op het album de tracklisting van Dazzler, maar de hoes geeft de Australische versie aan...... Lekker handig dus, maar goed..... daar kom ik wel uit.

De stem blijft goed, maar dit album kan niet in de schaduw staan van de Split Enz of Crowded House albums. Overigens heeft Tim hierna veel betere albums gemaakt!

Op cd?