Status Quo - The Frantic Four Reunion 2013 (2013)
Alternatieve titel: Live at Hammersmith Apollo
mijn stem
21 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Universal
-
Intro / Junior's Wailing (4:15)
-
Backwater (4:19)
-
Just Take Me (4:26)
-
Is There a Better Way (3:49)
-
In My Chair (3:12)
-
Blue-Eyed Lady (3:55)
-
Little Lady (3:09)
-
Most of the Time (3:13)
-
(April) Spring, Summer and Wednesdays (4:12)
-
Railroad (5:48)
-
Oh Baby (4:43)
-
Forty-Five Hundred Times (5:13)
-
Rain (5:04)
-
Big Fat Mama (5:27)
-
Down Down (5:57)
-
Roadhouse Blues (6:49)
-
Don't Waste My Time (4:27)
-
Bye Bye Johnny (6:42)
0
geplaatst: 3 april 2024, 23:26 uur
In 2012 was daar de documentaire Hello Quo! als opwarmer voor wat te gebeuren stond: de reünie van de 'Frantic Four' zoals de succesvolle bezetting uit de jaren '70 werd genoemd. Zonder toetsenist, dus geen Roy Lynes (tot eind 1970 bij de band) en ook geen Andy Bown (vanaf '77 in de coulissen). Nadruk op de jaren '71-'76.
De docu kon ik downloaden en die smaakte naar meer. In 2013 kocht ik de aprilspecial over Status Quo van tijdschrift Classic Rock, waarin de mannen (dan 63-66 jaar) vertellen over de bruuske totstandkoming ervan. Niks begroeten en rustig bijpraten. Bassist Alan Lancaster: "I walked into Shepperton and there we were on a fully lit concert stage with 14 bloody cameras in our faces." Het viel mij als kijker op dat Lancaster moeilijk bewoog, maar geruchten over MS werden weersproken. Dit wordt in het interview benoemd, met de constatering dat hij broos oogt.
Wie het interview met de heren nauwkeurig leest, vraagt zich bovendien af of de onderlinge plaagstootjes eventueel (oud?) venijn bevatten. Zoals deze: Lancaster: "We're gonna do a lot of disco moves". Frontman Francis Rossi: "That's why it's not gonna be a very long tour, folks."
Live uit '77 fungeerde als "blueprint", maar zoals de tracklist van The Frantic Four Reunion 2013 laat zien staan er gaandeweg de nodige extra's op, wat het voor mij extra leuk maakt. Indruk maakte het hergebruik van de opzwepende elpeeaankondiging van Jackie Lynton; de man was inmiddels te oud en ziek om dat zelf te komen doen.
Tegelijkertijd valt op dat de mannen er niet meer in slagen de muziek zo intensief neer te zetten als toen, wat met name voor drummer John Coghlan geldt. Slaggitarist Rick Parfitt is degene die de boel op tempo houdt, in veel betere vorm dan de teruggekeerde ritmesectie.
Nieuw ten opzichte van Live zijn Blue-Eyed Lady, (April) Spring, Summer and Wednesdays, Railroad, Oh Baby en Down Down. Aangename toevoegingen.
De opnamen zijn van het slot van de Britse tour 2013, in het Classic Rock-januarinummer van 2014 blikten de vier terug. Een fan vraagt naar de kans op een nieuw Frantic Four album. Parfitt: "I think the chances are quite slim. Francis and I are busy enough with the current Quo." Lancaster is duidelijker: "If it was just left to me, Rick and John... yes," daarmee aangevend wie dat plan blokkeerde. Toen vond ik dat jammer, inmiddels versta ik Rossi wel.
In 2014 volgde een tweede tour waarin de twee "verloren zonen" hun spel beter op orde hadden. Eens kijken of dat hoorbaar is, op naar The Frantic Four's Final Fling.
De docu kon ik downloaden en die smaakte naar meer. In 2013 kocht ik de aprilspecial over Status Quo van tijdschrift Classic Rock, waarin de mannen (dan 63-66 jaar) vertellen over de bruuske totstandkoming ervan. Niks begroeten en rustig bijpraten. Bassist Alan Lancaster: "I walked into Shepperton and there we were on a fully lit concert stage with 14 bloody cameras in our faces." Het viel mij als kijker op dat Lancaster moeilijk bewoog, maar geruchten over MS werden weersproken. Dit wordt in het interview benoemd, met de constatering dat hij broos oogt.
Wie het interview met de heren nauwkeurig leest, vraagt zich bovendien af of de onderlinge plaagstootjes eventueel (oud?) venijn bevatten. Zoals deze: Lancaster: "We're gonna do a lot of disco moves". Frontman Francis Rossi: "That's why it's not gonna be a very long tour, folks."
Live uit '77 fungeerde als "blueprint", maar zoals de tracklist van The Frantic Four Reunion 2013 laat zien staan er gaandeweg de nodige extra's op, wat het voor mij extra leuk maakt. Indruk maakte het hergebruik van de opzwepende elpeeaankondiging van Jackie Lynton; de man was inmiddels te oud en ziek om dat zelf te komen doen.
Tegelijkertijd valt op dat de mannen er niet meer in slagen de muziek zo intensief neer te zetten als toen, wat met name voor drummer John Coghlan geldt. Slaggitarist Rick Parfitt is degene die de boel op tempo houdt, in veel betere vorm dan de teruggekeerde ritmesectie.
Nieuw ten opzichte van Live zijn Blue-Eyed Lady, (April) Spring, Summer and Wednesdays, Railroad, Oh Baby en Down Down. Aangename toevoegingen.
De opnamen zijn van het slot van de Britse tour 2013, in het Classic Rock-januarinummer van 2014 blikten de vier terug. Een fan vraagt naar de kans op een nieuw Frantic Four album. Parfitt: "I think the chances are quite slim. Francis and I are busy enough with the current Quo." Lancaster is duidelijker: "If it was just left to me, Rick and John... yes," daarmee aangevend wie dat plan blokkeerde. Toen vond ik dat jammer, inmiddels versta ik Rossi wel.
In 2014 volgde een tweede tour waarin de twee "verloren zonen" hun spel beter op orde hadden. Eens kijken of dat hoorbaar is, op naar The Frantic Four's Final Fling.
* denotes required fields.