Midlake - Antiphon (2013)

Ben benieuwd.

Een nieuwe Midlake!! De vorige 2 albums vond ik echt helemaal geweldig. Ik ben alleen bang dat het vertrek van kartrekker Tim Smith wel invloed zal hebben op het eigen geluid van deze band.

Timothy Smith zit er dus niet meer bij.

Help me even, wat was zijn rol in de band?

Frontman.

Ai.... de zanger/gitarist dus. En ik lees net dat hij ook nog eens alle nummers schreef.. Kortom nogal bepalend voor de sound van de band. Maar even zien hoe dit gaat uitpakken.

Bij Pukkelpop was hij toch nog steeds de zanger/gitarist? Ze hadden nog precies de zelfde zangsound als wat ik gewend was.

Het eerste nummer wat uitgebracht wordt van de nieuwe Midlake: Provider. Ik wordt hier toch wel heel vrolijk van! Sound is wel degelijk veranderd dus ben benieuwd hoe het hele album uitpakt

SoundCloud - Hear the world?s sounds

Een wat experimenteler, kouder geluid. Op zich niet slecht wat ik hoor, maar maakt me ook niet meteen heel nieuwsgierig naar de rest van het album.

Antiphon is ook al te beluisteren.

Idd. de 2 nummers die te horen zijn klinken wat experimenteler; ruimtelijker, sferisch. Volgens mij is het idd. zonder Timothy getuige dat een ander de zang heeft over genomen, maar nog wel de klanken van weleer heeft. De middeleeuwen zijn ingeruild voor de toekomst lijkt het. Ben wel nieuwsgierig geworden.

Ik word hier nog niet echt warm van... zonde want de vorige 2 albums vond ik geweldig.

Blijkbaar dezelfde zanger nog dus

Provider is een nummer wat direct binnen komt.. Midlake heeft daar niet zoveel nummers van.

Ooit heb ik een album van Midlake (2e) mogen beluisteren. Het kon mij (destijds) niet helemaal bekoren en verdere aandacht heb ik het daarna niet meer gegeven. Tot ik in de afgelopen periode de twee nummers van Antiphon voorbij hoorde komen.
Het zijn spannende composities met een warme (herfst)sound. Ook de stem van de zanger is prachtig te noemen.
Ben benieuwd.

The Trials of Van Occupanther is voor mij persoonlijk wel één van de fraaiste albums van de laatste 10 jaar, en Roscoe een regelrechte klassieker. Dat nummer is zó mooi, zo raak, zo lekker...

The Trials of Van Occupanther was indertijd een ontdekking van jewelste. Ook weer zo'n album dat ik graag aanprees en dat wat moeizaam opstarte; het duurde even voordat het groots werd opgepikt.
Het debuut nam ik gelijk mee in z'n kielzog en het optreden in Rotown was er eentje waar ik maar wat blij mee was.
Dat het vervolgens een degelijke misschien ietwat saaie show was mocht de pret niet drukken want ik hoorde kwaliteit.

Hoe goed ik opvolger The Courage of Others ook mag vinden: mijn relatie met dat album is altijd een stuk moeizamer geweest en zorgde ervoor dat de opvolger daarvan deze band zou kunnen maken of breken voor wat betreft mijn belangstelling.
Het vertrek van frontman Tim Smith was een niet al te fijn voorteken maar ik moet zeggen dat Eric Pulido dat gat goed opvult op het eerste nummer dat naar buiten trad, titeltrack Antiphon.
Een nummer met een wat lichter geluid maar nog steeds onmiskenbaar Midlake en genoeg om mij bij de les te houden omdat het toch net even ietsje anders is dan de nummers op de 2 voorgangers (het debuut vind ik sowieso van een wat andere orde).

Voor velen zal dit album erop of eronder zijn. Het is makkelijk om het op voorhand af te kraken omdat de frontman vertrokken is. Niet terecht als je het mij vraagt want heel eerlijk gezegd mis ik hem niet eens en dat mag bijzonder genoemd worden want meestal als dit soort spilfiguren in een band vertrekken krijg je te maken met een ander geluid dat je maar net moet liggen.

Het geluid op Antiphon is in mijn oren wat opgefrist waar The Courage of Others hier en daar wat mufjes aan het worden was. Nergens horen we een grote koerswijziging: het klinkt allemaal wat gedrevener. Misschien dat het stemgeluid van Smith net dat beetje extra gaf maar zoals gezged kan ik het nu ook weer niet een dramatisch verlies vinden, dramatisch als in grote gevolgen voor het geluid van de band.

Maar dan de eindbeoordeling: Antiphon valt me zeker niet tegen, ik ben zelfs best wel een beetje verrast omdat ik dit niet echt verwacht had. Net als de voorgangers toveren ze weer mooie nummers uit hun hoge hoed. Nummers die niet tot het meest spannende van dit moment genoemd mogen worden maar dat zijn we toch al niet gewend van Midlake. Ik hoor in elk geval een band die er zin in heeft.
Vakmanschap is hoorbaar waardoor we een degelijke, typische Midlake plaat te horen krijgen met hier en daar kleine scherpe randjes en dat is misschien nog wel de grootste verrassing van alles.

In al het geweld van Arcade Fire deze ook al mogen beluisteren. Gelukkig gaat het vooral door waar de singles begonnen waren en dat is wat mij betreft een spannende(re) weg. Vorige worp heeft nooit 100% gegrepen maar dit nodigt uit om veel te beluisteren!

Heerlijk feeëriek, herfstachtig en laid back geluid op deze plaat van Midlake. Ben zelf groot fan van de tweede plaat. Mijn verwachtingen voor de derde waren destijds hoog, maar die plaat heeft met nooit zo weten te pakken: het werd me allemaal wat zwaarmoedig en eentonig. Ik ben dan ook blij dat de band (met nieuwe zanger) dit jaar met een prachtig album op de proppen is gekomen. Voor mij toch wel één van de verrassingen van dit jaar.

Nee andere zanger. Eerste luisterbeurt nu: klinkt weer herkenbaar dromerig. Positief!

Eerste indruk: Ik mis de klagerige zang van Tim Smith en de lome melodieën. Dat maakte Midlake uniek in folk/pop-land.

Hier ook te beluisteren:

Stream Midlake Antiphon - Stereogum

Oh.. Een nieuwe zanger.. Heb ik net een kaartje gekocht voor hun optreden in Tivoli volgend jaar. Zal dit album vandaag even luisteren, vond de oude zanger juist zo goed, maarja wie weet wat deze te bieden heeft!

In eerste instantie viel het kwartje bij mij niet helemaal. De eerste drie nummers zijn van zeer hoog niveau. 'The Old and the Young' bezit een drijvende kracht die ook hoorbaar is in de Duitse elektronische muziek uit de jaren 70. Ik weet niet of ze een analoge opnametechniek hebben gebruikt, maar zo klinkt het in ieder geval wel. Een ander hoogtepunt is voor mij 'Ages'. Het heeft de allure van een psychedelische David Crosby uitvoering. Als Crosby-fan zijnde is dit voor mij helemaal fantastisch. 'Fanfare' sluit zeer dromerig af, waarbij ik soms flarden hoor van de Steve Miller Band. Met de referenties zit het helemaal goed, al blijf ik er hier en daar niet helemaal met de aandacht bij. Dat is een minpuntje en zorgt ervoor dat ik voorlopig bij 4* blijf steken. Desalniettemin een bijzondere plaat.

Het is dat ik 'Trials of Van Occupanter' ken, anders zou ik dit uitroepen tot Midlake's beste album.

Er is toch een hoop veranderd in het geluid van de band, terwijl het toch een onmiskenbaar Midlake geluid heeft, zelfs met andere zanger.
Dat zegt denk ik een hele hoop over de kwaliteiten van deze band.

Het klinkt allemaal wat gestroomlijnderd, verser en bij vlagen minder folky. Er zit verassing in, en dat ontbrak op 'The Courrage of others' misschien een beetje. Dat vond ik een mooi alkbum, maar lag allemaal wel een beetje in het verlengde van elkaar.
De stem van de zanger op dit nieuwe album van Midlake ligt heel erg dichtbij het geluid van Tim Smith, daardoor veranderd er niet gek veel. Het klinkt misschien wat minder zeurderig, maar ook dat had zijn charme.
Als ik me eens even lekker depri wilde voelen dan zette ik 'Acts of Man' even op

Verassend album dus, met een spannend geluid. Inventieve songs, toch net weer wat anders dan we van Midlake gewend zijn. Ik wil dit ook wel live gaan zien, had ik maar naar het concert gebouw gegaan... Dan maar naar Tivoli.
4,5*

Het kwartje is niet alleen gevallen, maar eerder nog een zak vol geld. Wow, wat een album. Van 4* naar 4,5* sterren. 'Antiphon' is een heerlijke herfstplaat die blijkbaar meerdere luisterbeurten nodig heeft. Geeft kleur aan een druilerige dag zoals vandaag.

Hoeveel luisterbeurten? Vind er geen aan. Sta op het punt om control, alt delete toe te passen. Vreselijk.

Ok, dat weten wij dan ook weer...

De zanger vind ik toch wel een hekel punt op dit album. De nummers zijn opzich prima, past goed bij de herfst. Maar de zang werkt teveel mee aan het druilerige sfeertje. Het mist energie. Ondanks dat de zanger een mooi stemgeluid heeft worden de nummers een stuk saaier door de monotoonheid. Jammer. Hierdoor hou ik het niet heel lang uit om naar dit album te luisteren. Desalniettemin zijn nummers zoals Provider en The Old An The Young wel geslaagde tracks. Het mist alleen aan beleving.

Via de Luisterpaal hoor ik voor het eerst iets van deze band. Dit vergelijken met eerder werk is voor mij dus onmogelijk. Het bevalt me wel. Herfstig, sfeervol, een tikje dromerig en ontspannend. Associaties die volgens mij wel kloppen. De zang is niet dominant en komt relaxed over. Op de achtergrond gebeurt ook genoeg, wat het leuk maakt wat vaker te luisteren. Dit is een eerste indruk tijdens de luistersessie. Wellicht een leuke ontdekking voor me.