Midlake - Antiphon (2013)

De eerste 3 nummers zijn vrij sterk te noemen van deze nieuwe cd van Midlake waar ik Antiphon wel wat Tame Impala trekjes vind hebben, toegeven het lijkt op van alles en ook de zang doet aan andere bands denken dus van originaliteit mag dan wel geen sprake zijn (maar ja wat is tegenwoordig nog wel origineel te noemen?) maar wat luistert deze cd toch heerlijk weg en sluit het zo als eerder opgemerkt werd prima aan in deze tijd van het jaar.

Ook hoor ik bijvoorbeeld in het instrumentale nummer Vale de jaren 70 terug, ook het daarop volgende nummer Aurora Gone heeft wel iets jaren 70 in zich maar dat komt voornamelijk door de fluit denk ik en hoe meer je deze cd beluisterd hoe meer het één geheel gaat vormen en de zang vind ik overigens wel passen bij de nummers van deze cd en vormt voor mij geen belemmering, sterker nog deze cd maakt toch flink wat overuren bij me op dit moment kortom een prima CeeDeetje!

Zeker Probeer vooral The Trials Of Van Occupanther, hun beste album. Roscoe is een indie-klassieker Schuurt voor mij tegen 4,5* aan, terwijl dit album 3* krijgt. Ik mis hier gewoon de bezieling, het is allemaal te strak en te vlak gezongen. Tim Smith was een groot deel van Midlake.

Ik moet zeggen dat ik het verschil niet gehoord heb tussen beide zangers. Dacht dat het nog steeds Tim Smith was tot ik hier lees van niet.
Ik heb dus geluisterd zonder de wetenschap van zijn vertrek en vond een frisse nieuwe release.
Juist een erg goede plaat waar Midlake steeds probeert te vernieuwen en daardoor tot magistrale ideeën komt.
Nu ik hoor dat Tim smith weg is kan ik tot de conclusie komen dat Midlake zonder hem nog steeds kan schitteren. Chapeau.

Ik vind er niets meer aan. Ik hoor een erg vlakke plaat die helemaal niets in mij los weet te maken. Een wat experimentelere aanpak kan niet verhullen dat de songs feitelijk weinig meer om het lijf hebben. Doei Midlake.

Eens. De nummers zijn niet meer te onderscheiden van elkaar, waar Midlake voorheen bijna perfecte folk/pop kon maken.

Ik begrijp dat eerder werk dynamischer was en meer variatie bevatte? Dan zal ik een ouder album ook eens proberen.

Het trekt mij ook (nog) niet, twijfel of ik nog naar ze toe wil in Tivoli, nu ze een andere zanger hebben en de stijl zo veranderd is.

Zonder voorman Tim Smith, maar de nieuwe Midlake sluit wat mij betreft zeker aan bij het oude werk. Er zijn wat nieuwe invloeden bij gekomen en er zijn wat invloeden gebleven, maar folk en psychedelica blijven de belangrijkste bestanddelen van de muziek van Midlake. Ik vind de nieuwe plaat persoonlijk beter dan de vorige.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Midlake - Antiphon - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Hoe vaker ik het album beluister, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat "The Old and the Young" een "Roscoe"-status aan het claimen is, heerlijk nummer voor een nachtelijke autorit over verlaten recht-toe-recht-aan-wegen; ik hoor hier niet zozeer Pink Floyd, als wel The Alan Parsons Project. Overigens skip ik bij de beluistering standaard "Vale" en "Aurora Gone" om de vaart erin te houden, maar dat is uiteraard persoonlijk. Hoogtepunten naast "The Old and the Young" zijn voor mij: het tweeluik "Provider", "Ages" en "The Weight".

3/10, dat is alles wat NME voor 'Antiphon' geeft. Waanzin. Maar goed, zo zie je maar weer: wat mij raakt, doet bij iemand anders niets. En andersom. Gelukkig maar.

NME Album Reviews - Midlake - 'Antiphon' - NME.COM

Beetje gelijk heeft die review wel. Al hangen ze er een ongeloofwaardig cijfer aan. Het is geen plaat van Bieber

Tot vorige week had ik nog nooit van deze band gehoord, tot dit album ineens hier op de hoofdpagina stond, als opvolger van PJ's Lightning Bolt.
Ik ben meteen wat videoclips gaan bekijken van vorige albums, en was eigenlijk meteen verkocht!

Hoe komt het dat ik nog nooit van deze band heb gehoord? Heerlijke melancholische en sfeervolle 'herfstmuziek', die mij op de een of andere muziek aan de intieme Radiohead van weleer doet denken (lees: Street Spirit).
Dit album heb ik nog niet gehoord, maar de vorige albums/ep's bevallen mij erg goed

Dat is wel bizar inderdaad; het bijbehorende artikeltje komt op mij over als een geforceerde afbrandpoging.
Op Pitchfork is het ook behoorlijk negatief, maar de recensent van dienst is kennelijk niet eens in staat om Provider en Antiphon uit elkaar te houden en dat zegt dan ook wel iets over hemzelf lijkt me.
Wat ik er zelf van vind? Prima songs die beklijven, mooi geproduceerd, coherent. Ook complimentjes voor de drummer die prachtige fills in huis heeft.

Zo te lezen hebben ze er best verstand van op NME. Kan me aardig vinden in het commentaar en score. Zoveel luisteraars, zoveel meningen.

Of ze er verstand van heeft betwijfel ik toch, want ik kan niet zeggen dat deze plaat heel erg atonaal is (niet dat deze kwalificatie op zich een slecht album zou inhouden, eerder een 'moeilijk' album lijkt me).
Dat ze plaat levenloos vind kan natuurlijk, maar ik vind de kritiek als geheel erg mager. Nou ja het is ook eigenlijk een klein flutstukje, niet groter dan wat ik hier nu neerpen, dus wat moet je verwachten.

Dan zijn we het daar in ieder geval over eens!

Het album groeit wel, ben toch blij dat ik een kaartje heb voor tivoli.

Dit album blijft groeien bij elke luisterbeurt, instrumentaal vind ik het echt heel mooi en waar de stem me eerst een beetje tegenstond kan ik die nu juist wel waarderen! Van 3* naar 3,5, naar 4* voor nu.

Maar twee favoriete nummers mogen kiezen. Het is niet eerlijk!

Wederom een erg goed album afgeleverd door de heren. Vooral de eerste 4 nummers en nr. 7 zijn meteen raak. De beginklanken van het titelnummer doet me trouwens op de een of andere manier denken aan het nummer Embryo van het obscure bandje Pink Floyd.

pfff niet verwacht maar dit album is gegroeid tot me favoriete Midlake album. Waar Antiphon me eerst tegenviel (3*) heb ik hem ondertussen op 4.5* staan. De stem irriteert me totaal niet meer, en de sfeer en instrumentaal is het echt heel sterk. Tip: geef dit album nog een paar kansen!!

Jammer dat zo'n succesvolle combinatie die gebleken is niet zo succesvol te zijn uit elkaar valt. Het verschil met Courage Of Others is mij zeer goed hoorbaar. Het valt me op dat nummers meer één enkele zang hebben waar bij het voorgaande album ieder nummer meerstemmig gezongen was. Bij dit album is het hooguit wat meerstemmig begeiding. Ik vind het best een gemis, hoor daarnaast wel dat composities meer rockend zijn met verrassende melodieën. Het valt me niet tegen maar misschien verwachtte ik er niet te veel van omdat bij een interview tijdens Pinkpop meen ik, de huidige frontman verklaarde dat hij op heel natuurlijke wijze de leadzang geleidelijk had overgenomen... kolder natuurlijk, wat een slap verhaal vond ik dat, alsof.. nee.. mijn ervaring is dat zoiets met een flinke depressie gepaard gaat.. 2 ego's die artistiek niet meer door één deur konden... degene die we horen is gebleven, verloren hebben beiden is mijn idee tot nu toe. Had graag willen horen wat er verder uit was gekomen uit de voltallige combinatie. Gezien ik nu dus de helft hoor van wat het had kunnen zijn... kan het nog steeds waarderen.. maar minder dan het fantastische Courage Of Others.

Courage of Others vind ik wel mooi maar moet hem nog vaker beluisteren. Het verschil met voorgaande albums vind ik echt substantieel trouwens. Dit album vind ik een stuk spannender en verrassender. Een gitaarexplosie als in Vale zal je op eerdere albums tevergeefs zoeken bijvoorbeeld.

Grappig trouwens om te zien dat mensen massaal op een band duiken en er dan ook weer plotseling geen interesse meer in lijken te hebben. Wat is dat toch?

Vale skippen om de vaart erin te houden? Niet bepaald een rustig nummer hoor, wel zonder zang maar prachtig instrumentaal.

Zo, dat is wel een duidelijke neerwaartse spiraal (daarbij aantekenend dat ik het debuut niet ken) wat mij betreft. Teruglezend in de reacties zijn er duidelijk twee kampen te onderscheiden, maar ook ik vind het niks meer. Het raakt niet, geregeld saai, eentonige en langdradige zang. Zo zijn ze van de ruim vier sterren naar een dikke 3,5 naar een 3- gegaan. Want ben er ook al achter dat de plaat niet echt groeit met de luisterbeurten. Zonde hoor, vond het juist een goede band met pakkende nummers.

Mijn interesse blijft wel. De verwachtingen waren hoog, omdat ik vooral The Trials of Van Occupanther een meesterwerk vind. Dit album is anders, minder warm, minder gevoelig. Meer gitaren, meer productie, minder sterke nummers. Zal ook met de vertrokken leadsinger te maken hebben, die op vorige albums een groot deel van de nummers geschreven heeft.

Het verschil met de twee voorafgaande albums is ook aanzienlijk natuurlijk, maar mijn smaak is toch wat meer rock gericht (dan folk), een van de redenen dat ik deze vooralsnog beter vind. Maar ik ga de andere albums zeker nog vaker beluisteren, vond ze best mooi.

Toch wel weer mooi gedaan door Midlake. Hun sound is echt formidabel, alleen het album als geheel vind ik een tikkie eenvormig. Niet alle songs zijn even meeslepend, na het prachtige openingstrio. Maar zeker nog een band met bestaansrecht.

Ik was een zeer groot liefhebber van Midlake's vroegere vijf-sterren-werk, dus toen ik hoorde dat Tim Smith de (zijn) band had verlaten vreesde ik het ergste. Terwijl ik dit schrijf draai ik nu de plaat voor het eerst, en hoewel ik moet wennen aan de zang valt de ambitieuze muziek me vooralsnog niet tegen. Maar de reden waarom ik nu toch al iets meld is bovenstaande NME-recensie: Mctijn stelt dat de waardering van 3/10 onzinnig is omdat het geen plaat van Bieber is, maar persoonlijk vind ik dat zelfs een Bieberplaat meer verdient dan een recensie van drie regeltjes vol minachting. Als dat een serieuze review van het album van een serieuze band moet voorstellen verliest mevrouw Snapes daarmee wat mij betreft elke geloofwaardigheid.
 

Een goede vervanger van de "nieuwe" Midlake:
Syd Matters - A Whisper and a Sigh (2003)

Tim Smith lijkt een nieuwe band gevonden te hebben (geintje natuurlijk)