Midlake - Antiphon (2013)

The Trials of Van Occupanther was indertijd een ontdekking van jewelste. Ook weer zo'n album dat ik graag aanprees en dat wat moeizaam opstarte; het duurde even voordat het groots werd opgepikt.
Het debuut nam ik gelijk mee in z'n kielzog en het optreden in Rotown was er eentje waar ik maar wat blij mee was.
Dat het vervolgens een degelijke misschien ietwat saaie show was mocht de pret niet drukken want ik hoorde kwaliteit.

Hoe goed ik opvolger The Courage of Others ook mag vinden: mijn relatie met dat album is altijd een stuk moeizamer geweest en zorgde ervoor dat de opvolger daarvan deze band zou kunnen maken of breken voor wat betreft mijn belangstelling.
Het vertrek van frontman Tim Smith was een niet al te fijn voorteken maar ik moet zeggen dat Eric Pulido dat gat goed opvult op het eerste nummer dat naar buiten trad, titeltrack Antiphon.
Een nummer met een wat lichter geluid maar nog steeds onmiskenbaar Midlake en genoeg om mij bij de les te houden omdat het toch net even ietsje anders is dan de nummers op de 2 voorgangers (het debuut vind ik sowieso van een wat andere orde).

Voor velen zal dit album erop of eronder zijn. Het is makkelijk om het op voorhand af te kraken omdat de frontman vertrokken is. Niet terecht als je het mij vraagt want heel eerlijk gezegd mis ik hem niet eens en dat mag bijzonder genoemd worden want meestal als dit soort spilfiguren in een band vertrekken krijg je te maken met een ander geluid dat je maar net moet liggen.

Het geluid op Antiphon is in mijn oren wat opgefrist waar The Courage of Others hier en daar wat mufjes aan het worden was. Nergens horen we een grote koerswijziging: het klinkt allemaal wat gedrevener. Misschien dat het stemgeluid van Smith net dat beetje extra gaf maar zoals gezged kan ik het nu ook weer niet een dramatisch verlies vinden, dramatisch als in grote gevolgen voor het geluid van de band.

Maar dan de eindbeoordeling: Antiphon valt me zeker niet tegen, ik ben zelfs best wel een beetje verrast omdat ik dit niet echt verwacht had. Net als de voorgangers toveren ze weer mooie nummers uit hun hoge hoed. Nummers die niet tot het meest spannende van dit moment genoemd mogen worden maar dat zijn we toch al niet gewend van Midlake. Ik hoor in elk geval een band die er zin in heeft.
Vakmanschap is hoorbaar waardoor we een degelijke, typische Midlake plaat te horen krijgen met hier en daar kleine scherpe randjes en dat is misschien nog wel de grootste verrassing van alles.

Ik heb deze plaat inmiddels een keer of twintig beluisterd, en eigenlijk had ik bij de eerste draaibeurt al geen moeite meer met de stem: zonder dat Eric Pulido nou qua bereik of persoonlijkheid een briljante zanger is is heeft hij toch een klankkleur die prima bij de muziek past. Mijn bezwaar bij dit album betreft eerder het feit dat het niveau van de composities na de sublieme eerste vier nummers enigszins wisselvallig wordt, met sommige vlakke melodieën en enigszins meanderende nummers, maar na verloop van tijd begint alles een beetje op z'n plaats te vallen en komen ook de mindere nummers tot leven. Klassieke groeiplaat dus, hoewel ik nog niet durf te zeggen of hij het niveau van z'n twee prachtige voorgangers haalt.
        Net als Bonk hierboven hoor ik overigens nergens prog-elementen, hoewel sommige nummers me qua arrangementen en vocale harmonieën wel aan de Moody Blues doen denken (bijvoorbeeld Aurora gone).