Sweet - Desolation Boulevard (1974)

Ge-wel-di-ge rock uit de jaren 70. Alles is al gemeld over deze talenten, die samen boven zichzelf uitstegen, met dank aan de strakke samenzang, super bas-ritme tandem, en goede melodische composities. Alles klopt hier. En elke drummer zou Man with de golden arm moeten beluisteren.

Als grote Sweet-fan (mijn jeugd) kan ik alleen maar bevestigen dat dit absoluut het beste album is van de glamour-boys, er bestaan 2 uitgaven van deze longplayer (USA is anders dan Europa)
het hardere werk (met het prima gitaarspel van Andy) komt hier ook meer tot uiting
Top 3 lp's : 1° Desolation Boulevard, 2° Strung Up 3° Give Us A Wink
Na de periode zonder Brian ging het steeds bergaf ... ook Andy kon het tij niet meer keren met zijn tot op heden nog steeds actieve 'Sweet'

Weer even terug hier. Ben erin geslaagd om de cd-versie (uit 2005) te bemachtigen die hier in de inleiding staat beschreven - die met de 9 bonustracks. Andere re-issues (zowel eerdere als latere) hebben compleet andere bonustracks, veelal demo's. De Amerikaanse uitgave is dan nog weer totaal anders.

Lekker rockalbum. Naast de single 'The six teens' (met daarin de zin "On Desolation Boulevard they light the faded lichts") zijn 'Solid gold brass', 'Turn it down' en (vooruit) 'Lady Starlight' (min of meer Andy Scott solo) toch wel de uitschieters wat mij betreft. 4 sterren en reden genoeg voor mij om ook de andere (rock)albums van de band te overwegen - tot aan het moment dat Connolly de band moest verlaten, in elk geval.



Dank hiervoor! De link werkt gelukkig nog.

Waarom weet ik niet, maar de voorbije jaren kreeg ik steeds meer belangstelling voor Sweet, qua succesjaren een groep van vóór mijn tijd. En zo plukte ik Desolation Boulevard uit een bak.

Nog vóórdat ik elpees uit de fonotheek mocht lenen (leeftijdsgrens: vanaf 15 jaar) leende ik Oor's Popencyclopedie uit de bieb en las die - nerd! - letterlijk van A tot Z. Zo begreep ik dat (The) Sweet als een teenybopgroep begon, bij producers Nicky Chinn en Mike Chapman een steviger aanpak bepleitte én kreeg, om vanaf het door mij wél bewust meegemaakte Level Headed (1978) helemaal zelfstandig te werken.

Alleen al door het draaien van Desolation Boulevard, uit 1974 met z'n fraaie klaphoes, wordt duidelijk dat ik het niet goed had begrepen. Het vinyl heeft inmiddels de nodige rondjes getold en vertelt iets anders.
Opener The Six Teens is niet minder dan een ijzersterk hardrocknummer, Solid Gold Brass moet even op gang komen maar pakt dan wel, in het riffende Turn It Down horen we bassist Steve Priest net als in hit The Ballroom Blitz praten tijdens het nummer, wat om één of andere reden zo lekker is. Het intro van Medusa brengt me terug naar Uriah Heeps Return to Fantasy maar wordt meteen daarna een nummer met een eigen geluid, inclusief akoestische gitaar en een jazzachtig deel met heerlijke gitaarsolo van Andy Scott. Lady Starlight is een ballade die groeit bij vaker draaien.

Kant 2 begint verrassend met bigband alsof dit Shirley Bassey is, waarna hetzelfde Man with the Golden Arm een progressief hardrocknummer wordt met een riff op z'n Black Sabbaths en een heerlijk (!) lange drumsolo. Mick Tucker laat zijn dubbele basdrum rollen alsof hij al wist dat er een bandje met de naam Motörhead zou komen. En pauken in het slot!
Het nummer bouwt tevens fraai toe naar Fox on the Run, anders dan de singleversie zonder toetsen; nog steeds een pakkend nummer, leunend op gitaar en groove.
Breakdown bevat ook al van die robuuste hardrock in de voetsporen van Cream en Mountain, waarna het (wegens tijdnood gekozen?) van The Who gecoverde My Generation de plaat afsluit inclusief véél ruimte voor de bas van Priest. Met de bekende tekst die zanger Brian Connolly, die op dit album verschillende registers van zijn stembanden vindt, helaas iets te letterlijk nam: "Hope I die before I get old." Lekker, maar nog liever had ik eigen werk gehoord. Suggestie van ChinniChap?

Dit is een creatieve (hard)rockklassieker. Niet meer en niet minder.