Radical Face - The Family Tree: The Branches (2013)

Ga er maar aan staan, als je Ben Cooper bent. Een opvolger maken van het prachtige hoog gewaardeerde Family Tree: The Roots, tevens een vervolg in die serie the Family Trees. En op het moment dat je de 'titelsong' hoort, weet je eigenlijk al dat Ben doorgaat waar hij gebleven was. Holy Branches is een juweel van een nummer. En er staan nog veel meer juweeltjes op dit album: The Mute, Summer Skeleton, Letters Home, From the Mouth of Injured Head & last but not least het schitterende the Gilded Hand.

De begeleiding is zoals altijd beperkt: een piano, een akoestische gitaar, daarbij (heel zacht) wat ritmetikjes en soms fraaie strijkers of een hardere drum. Belangrijkste blijven de (hele) mooie melodieën en bovenal de oh zo mooie stem van Ben. Zelf zei hij in Paradiso 2 jaar terug daarover: dat hadden jullie niet gedacht he? Dat die stem in zo'n ... dikke Amerikaan zou zitten... (tja). Een fantastisch optreden gaf hij daar weg: ook live klinkt dit bijzonder mooi allemaal.

Minimaal is de muziek op dit The Branches hele fraaie muziek, soms is het nog mooier. Betoverend?
Wat een prachtplaat weer!

Ga hem snel luisteren, even kort....beter dan zn voorganger ?

Nee, maar komt in de buurt. Dus: zeer de moeite waard.

Ik ga 'm morgen voor het eerst beluisteren, ik kijk er naar uit. Misschien kan ik me niet bedwingen en beluister ik 'm alsnog vanavond! Het zal echter zeer moeilijk worden om het liedje 'Second Family Portrait' te toppen, dat Cooper nota bene op één van zijn bastaardkinderen heeft gezet.

Afijn, 'Holy Branches' doet alvast het allerbeste vermoeden.

Nee, zeker niet. Eerste speelbeurt zelfs wat teleurgesteld. Geen nummers waarvan ik echt onder de indruk ben. Daarentegen ook geen slechte nummers, maar ja... komt over als één lang stuk middelmaat met af en toe een opleving.

Ik moet wel toegeven dat de kwaliteit van de rip die ik had, behoorlijk zacht klonk. Juist de subtiele details die de vorige zo goed maakte, kon ik hier niet horen.

Ok goed stukje chevy ik ga hem morgen even luisteren. Gr

Dat ben ik zeker niet met je eens. Het zou inderdaad kunnen liggen aan de kwaliteit. Ik merk juist veel, al dan niet subtiel, details op die dit album beter maken dan de vorige. Vooral wanneer de drums en strijkers tevoorschijn komen zoals in 'The Crooked Kind'. Kippenvel krijg ik van 'Summer skeletons' wat makkelijk het niveau van 'Always Gold' haalt.

Toegegeven dat er een aantal nummers op staan die middelmatig zijn, maar er staan meer prachtnummers op dan middelmaat.

En wat te denken van het briljante The Gilded Hand?!

Dit gemiddelde doet weeral een beetje dromen natuurlijk. Deze keer zal het écht moeilijk zijn om te wachten tot de officiële release, maar ik ben nu eenmaal geen pindakazer...

Wauw... Ben niet heel bekend met Radical Face, m'n ouders zijn grote fans dus ik leen hun RF cd's wel eens, en heb deze band ook door m'n pa leren kennen, maar ik dacht laat ik ze eens een stapje voor zijn om dit album lekker eerder dan hun te beluisteren. En manmanman wat mooi weer zeg. Gaat nog veel gedraaid worden hierzo de komende tijd!!!

Voor diegenen die Ben nog live gaan zien, hij speelde nu al (voor de release) de volgende nummers van dit album: Holy Branches & The Gilded Hand.

Is deze al ergens te streamen?

Geef een begenadigd muzikant als Ben Cooper een gitaar en hij puurt fascinerende akkoorden uit zijn instrument. Cooper’s derde LP laat zich zoals zijn andere twee catalogeren als makkelijk verteerbare indie folk, gekruid door wat elegante nonchalance. Niets nieuws onder de zon, hij bezit zeker geen monopolie binnen zijn genre (denk maar aan collega’s Gregory Alan Isakov en Benjamin Francis Leftwich). Maar de productie, sfeer en uitvoering flirten toch met de benadering van perfectie.

‘Cause the Earth don’t give a damn if you’re lost

‘The Family Tree: The Branches’ is deel twee van de Family Tree-trilogie. Eerder kwam ‘The Roots’ uit in 2011. De titel van de serie doet al vermoeden dat Cooper op zoek gaat naar de basis van zijn familie. En zoals hij zelf meervoudig bezingt: die familie is van een niet alledaagse aard. Hij haalt met sprekend gemak zijn nostalgische ervaringen naar boven en presenteert ze op een fraai dienblad. ‘The Branches’ ligt gewoon in het verlengde van zijn voorganger, maar wat hoogstaand is blijft dat. Ook na tientallen draaibeurten. Na de prelude ‘Gray Skies’ komt meteen al de primus van het album aangedraafd. ‘Holy Branches’ is een instant oorwurm en ondanks de weinig vernieuwende muziek van Cooper slaagt hij er in een eigen draai te geven aan zijn nummers. Het is het begin van de trektocht onder leiding van Cooper. Hij neemt je mee naar zijn jonge jaren in thuisstad Jacksonville, Florida.

Eenmaal daar aangekomen voel je de warmte die Cooper wil uitstralen met zijn eenvoudige maar efficiënte manier van muziek maken. Kamervullend. Opvallend hoe zijn opgewektheid snel overslaat naar de luisteraar. Je krijgt spontaan zin om die feeërieke maar ontastbare beekjes, beboste heuvels en brugjes op te zoeken. Dit album kleedt je uit en neemt de in de plaats gekomen schaamte weg. ‘Summer Skeletons’ beukt dan definitief de deur open naar die zorgeloze jeugd, waar vuilmaken een luxe was.

We were sun-burned and shoeless kids
It was the dead of July
We were skippin' stones in the failing light
I smelled the fire place
Although we were miles away
We were infinite
There was no time in those days

‘Summer Skeletons’ is als het ware een resumé van het album dat draait rond die jeugd. Onbezonnen de tijd laten tikken. Een soort van anarchistische levensstijl: alles mag, niets moet. En dat loopt ook wel eens fout af. Ravotten betekent pijntjes opdoen. Geschaafde knieën, een buil, meisjes plagen en liefde vragen (‘From The Mouth of An Injured Head’) … Het hoort er allemaal bij en het doet volgens Cooper ons aan herinneren dat de kindertijd de funderingen van het leven vormen. Momentopnames die je jammer genoeg enkel in herinneringen kan terughalen.

Maar de pubertijd maakt een drastisch einde aan de zorgenloze levensstijl, in het album ingezet vanaf ‘Southern Snow’. Je wordt stilaan een onderdeel van een gigantisch geheel: de maatschappij. De mens wordt meer en meer een machine. Die samenleving duwt ons in een onomkoopbare richting. Wie langs de lijntjes loopt valt genadeloos af. En net op het moment dat je zelf je eigen weg moet zoeken in het leven heb je die eeuwige houvast nodig. Familie. Wanneer de lucht te zwaar wordt en de grond klaar is om je op te slorpen.

Het moge duidelijk zijn dat Cooper zijn familiale liefde wil overbrengen naar zijn luisteraars. En daar slaagt hij voortreffelijk in. Door zijn duidelijke en herkenbare structuur doet zijn open einde hunkeren naar meer. Cooper bevestigt hiermee nog maar eens zijn groot muzikaal talent. Belangrijk om te vernoemen is het ontbreken van zwartgallige melancholie. Want ook vrolijkheid kan oprecht mooi zijn. Een perfecte herfstplaat om de druilerige weersomstandigheden en dwarrelende blaadjes zonder kleerscheuren te overleven.

4,5*

Dat is een verdomd mooi stukje schrijfwerk Sébastien

Laat ons zeggen dat het eens tijd werd dat ik me zou verdiepen in de muziekrecensies. Had dat eigenlijk nooit echt aangedurfd omdat muziek bijzonder subjectief is. Maar aangezien ik nu de stap heb gezet om voor de stadsradio recensies te schrijven kan ik ze even goed ook hier posten

Mag je inderdaad veel vaker doen!

+1

Wordt wel offtopic zo, maar lees je dan zo'n stukje gewoon voor tijdens een radio uitzending?

Ik zag dit album op de hoofdpagina van MuMe. Ik klikte erop en de hoge beoordeling + post van West én het stukje van SébastienY heeft me doen besluiten deze muziek eens aan een luisterend oor te leggen. Inmiddels ben ik erg verrast met wat ik hoor. En met de recensie van Sébastien heb ik gelijk een beeld waar het over gaat.

Beoordeling volgt nog, maar het is mooi om te zien wat je doet besluiten om een album te gaan beluisteren. Dank!

Nee is gewoon bestemd voor de site. Bedankt voor de complimentjes, doet deugd!

Leuk om te lezen, bedankt!

Oké, ik had duidelijk een verkeerd versie. Inmiddels een betere versie binnen.

Het vorige album is erg mooi en dit album ook. De eerste twee keer dat ik het album hoorde pakte het me niet. Bij de derde keer sloeg de vonk ineens over. Het blijft een wonderlijk iets, mensen en muziek.

Een beetje achterhaald, maar ik zeg het toch maar: mooi en interessant stukje tekst, Sébastien! Ik heb me nog niet helemaal op de teksten gestort, dat gaat wel veranderen wanneer het album bij mij thuis wordt afgeleverd.

Je gebruikt ook fantastische woorden, zoals feeëriek en ravotten. Dat vind ik altijd een pluspunt, en ik probeer ook altijd woorden te gebruiken die een treffend en rijk beeld geven van het album.

Waarmee je volgens mij de titel van deel 3 hebt verklapt.

Het leven is zoals een boom

Helemaal mee eens, prachtnummer. Heb een beter albumversie gedownload en het kwartje valt.

Ook Reminders, en Letters Home vallen me zeer positief op.

Voor de liefhebber, hier is de EP The Family Tree: The Bastards te downloaden: Radical Face - t.opsp.in

Klein puntje: Ben Cooper heeft gezegd dat The Family Tree niet autobiografisch is. Natuurlijk zal hij er delen van zijn eigen leven in verwerken, maar de familie die hij bezingt is niet zijn eigen familie.

De fictieve familie die hij bezingt zijn twee generaties uit de Northcotes familie (ca. 1800-1950)

Waarom ben je niet zo blij met dit album, RoyDeSmet?

Ik weet het nog niet. De vorige had ook wat tijd nodig voor ik hem ben gaan waarderen, en deze heeft me ook nog niet te pakken. Toch heb ik hem al een keer of vijf beluisterd. Tot nu toe heb ik op de 'instant oorwurm' (Holy Branches) na nog niets gevonden dat echt mijn aandacht trok.

Het is heel goed mogelijk dat mijn stem nog hoger wordt. De twee voorgangers worden door mij zeer gewaardeerd en ik zie Radical Face als een geweldige songwriter!

Ja precies, daarom vroeg ik het. Ik zie zelf ook niet zo'n groot (kwaliteits-)verschil met de voorganger (wat dus een compliment voor deze plaat is)