Radical Face - The Family Tree: The Branches (2013)

Ik kijk ervan op dat dat Radical Face is, in die Nikon reclame. Vind het wel een okee nummer, maar het staat niet op een van zijn albums wel?

Edit: Ach, staat op Ghost, heb ik (nog) niet, sorry.

Hoge beoordelingen. Tot nu toe vind ik het wat lafjes, gezapig. De voorganger doet me vooralsnog veel meer. Niet slecht hoor, maar ook niet hoogstaand.

Ik vind deze juist beter dan The Roots. Het is niet makkelijk om te zeggen wat er zo bijzonder is aan de muziek van Radical Face, maar ik blijf er naar luisteren.

Mijn recensie staat hier: http://dekrentenuitdepop.blogspot.nl/2013/11/radical-face-family-tree-presents.html

Erwin

Ik weet nog wie je op deel 1 attendeerde

Ik ook
nogmaals bedankt

Ik vind het ook net wat minder allemaal, ik kom er niet lekker in. Het pakt me nog niet helaas

Het album pakt mij juist steeds meer. Nummers die niet meteen beklijfden worden steeds mooier, zoals The Mute, The Crooked Kind of Chain (im glad you were my friend). Half puntje erbij: 4.5*

enige minpuntje vind ik de vele 'oehoe-oehoe'-achtergrondkoortjes

Zoals ik al eerder aangaf hadden de vorige 2 Radical Face albums ook wat tijd nodig, maar heb ik ze daarna ook wel heel hoog hebben zitten!
Deze heeft mij nog steeds niet.

Ben erg verbaasd dat nergens wordt gerefereerd aan zijn groep Electric President ,op Morr,
met Alex Kane: 2 platen uit 2006 en 2008 zeker eens beluisteren:

Morr Music - morrmusic.com
Morr Music - morrmusic.com

veel plezier

handige links!

Maar komt omdat vele posters Radical Face hebben leren kennen tijdens het Roots album, twee jaar geleden. Bij dat album is Electric President wel besproken, heb het zelf in die tijd ook beluisterd.

Leuk album van het voor mij onbekende Radical Face. ik las ergens het verhaal achter de trilogie en ik moet zeggen dat het een behoorlijk ambitieus project is. Petje af daarvoor. Een leuk weetje: de instrumenten op dit album zijn allemaal gemaakt in de periode waarin dit verhaal zich afspeelt. Einde negentiende begin twintigste eeuw als ik me niet vergis.

Vrijdag is Radical Face overigens te zien op Crossing Border.

De perfecte plaat voor het najaar. Een genot om naar te luisteren.

Ik heb eindelijk drie favoriete nummers kunnen aanwijzen!
Holy Branches, Summer Skeletons en Chains.

Toch vind ik het album in zijn geheel nog niet zo goed als ik de twee voorgangers vind en het duurt me nu toch wel erg lang voor ik het album begin te waarderen...

Op het eerste gehoor klinkt het goed, echter denk ik ook dat dit de zwakke van albums is. Veel meezing 'oeh oeh's' en 'ah ah's', beetje te simpel & makkelijk naar mijn idee.

Bij de eerste 2 luisterbeurten pakte dit album mij niet. Maar plots, " a dart to the hart" . Dat is ook wel het dillema van al die nieuwe muziek. Gun je album nog wel om te groeien. Deze ga ik omarmen voor 2013 en tijd voor The Roots want die ken ik nog niet.

Wat een juweel van een plaat is dit weer. The Roots kreeg van mij vijf sterren en dit vervolg heeft iets meer tijd nodig gehad, maar komt daar nu dicht in de buurt.

Ik sluit me wat aan bij Mastroianni. Het nummer Holy Branches greep me al snel bij de keel en de resterende nummers lieten wat op zich wachten. Maar hoe meer ik de plaat beluister, hoe beter ze wordt!!!

Zal wel een groeiplaatje zijn, maar groeien doet ie bij mij in het tempo van een... boom. Enkele luisterbeurten gegund, maar een aha-erlebnis heeft nog niet plaatsgevonden. Blijf het nog even proberen, maar denk ook, dat doen anderen beter. Bill Callahan, Bonnie Prince Billy.

Ik heb de plaat voor het jaarlijstje weer geluisterd en dan vallen sommige nummers mij toch 'wat tegen'. Nee, the Branches haalt niet het niveau van de voorganger die over de hele linie heel fraai was. Wel blijft het natuurxlijk een mooie plaat.

Ik weet nog goed dat ik, zo’n twee jaar geleden, deze artiest leerde kennen. Tenminste, ik dacht dat ik ‘m leerde kennen, want Ben Cooper – de man die schuilgaat achter het alter ego Radical Face – is ook het brein achter Electric President, het duo dat hij samen met Alex Kane vormt, en die in 2010 nog een erg fijne plaat uitbrachten. Maar dat bleek uiteindelijk klein bier ten opzichte van het eerste deel van wat een driedelig project getiteld ‘The Family Tree’ zou gaan worden. ‘The Roots’; een wonderlijk melancholische plaat waarvan ik destijds vond dat menig popartiest er nog heel wat van kon opsteken. En achter die mening sta ik nog steeds.

‘The Branches’ is deel 2 in de trilogie, en wordt door eenieder onvermijdelijk vergeleken met ‘The Roots’. Het merendeel plaatst deze op het reservebankje, en ik moet toegeven dat ik dat ook doe. Omdat ‘The Roots’ zo fantastisch goed is. Deze opvolger is wat minder straf gestoffeerd, en leunt wat mij betreft soms net iets te makkelijk op oeh’s en aah’s. Vooral oeh’s.

Dat is echter een bubbel die je dient te doorprikken. Als je dat obstakel achter de rug hebt, kan je gewoon niet anders dan inzien dat Cooper ons alweer een puike popplaat voorschotelt; instrumentaal zeer uitgekiend, tekstueel wederom briljant. De indie folklaag die over de songs is gedrapeerd, werkt; ik voel me vaak erg comfortabel als ik ernaar luister. Terwijl de teksten zich aan een andere kant van het spectrum bevinden.

De plaat opent met een korte intro, ‘Gray Skies’. Een mistroostige titel, quoi? De opmaat voor het eerste op de meute losgelaten nummer, ‘Holy Branches’. Een song die bescheiden begint, maar lang en breed uitwaait, en zijn glorie vindt in het prachtige refrein, wat eigenlijk een fantastische metafoor voor het leven is. “But everybody’s bones, are just holy branches; cast from trees, to cut patterns in the wood”. Geboren om te snijden. “And in time, we find some shelter; spill our leaves, and then sleep in the earth”. Het nummer gaat er ook over dat ieder mens gedoemd is om een doel voor ogen te hebben, en hoe dat een val op zich kan zijn. Zoiets.

‘The Mute’ dan, met één van de mooiste zinnetjes van het album: “My dad considered me a cross he had to bear”. Een bittere melancholie springt er ook uit naar voren. De personages en gebeurtenissen in deze nummers mogen dan wel grotendeels fictief zijn, inspiratie haal je altijd wel voor een deel bij jezelf. Ik zie daarin twee Ben Coopers naar voren treden; enerzijds de verloren, verlaten jongen; anderzijds de nostalgische dromer. Hij is deze personae echter nooit tegelijkertijd, zoals doorklinkt in ‘Reminders’: “I’m either honest or I’m an optimist; but never both at the same time”.

‘Summer Skeletons’ is een half verdoken folkballade. Muzikaal zou dit eigenlijk zelfs iets te zoet moeten zijn voor mij, maar het is zo verdomd aanstekelijk en ontroerend. Hier treedt de nostalgicus in Cooper prominent naar voren, volop mijmerend over het verraderlijke karakter van een zomer, lang geleden. De koppig vastgeroeste herinneringen kunnen enkel met bloed, zweet en tranen eruit worden gesneden. ‘The Crooked Kind’ en ‘Chains’ zijn twee fijne tussendoortjes, maar geen hoogvliegers; de kracht schuilt weer vooral in de teksten, met het afsluitende zinnetje van ‘Chains’, dat als een gulden middenweg tussen onheil en geluk laveert: “But I’m glad you were my friend; though I may never see you again”.

‘Letters Home’ is één van de meer ingetogen en sobere songs op het album, en dat is ook wel geschikt; het is een geëmotioneerde brief van een zoon die zich stilaan afvraagt wat hij in godsnaam aan het front doet, geadresseerd aan zijn – zonder twijfel – bezorgde moeder. De Belgische band Amatorski heeft het nummer ‘Come Home’ gebaseerd op oude brieven van het front, en hoewel de schrijfstijl heel anders is, zou deze daar ook wel tussen passen. Oprechtheid, zonder te overdrijven. Of hoe een onfortuinlijke schotwond voor katharsis kan zorgen.

‘From the Mouth of an Injured Head’ doet me zeker in het begin van de song vrij weinig, maar stevent af op een erg fraaie laatste minuut. ‘Southern Snow’ begint met een mooi stukje klassiek aandoende piano. In het ongelooflijk mooie CD-boekje (hoewel het niet eens zoveel verschilt van dat van ‘The Roots’; vooral qua kleur) staat overigens een fout, denk ik. Het pianospel dat we in dit nummer horen, zou van de hand van Emeral Cooper zijn, en dat durf ik niet te betwijfelen. Maar er staat bij: “Piano on ‘Summer Snow’”. Cooper koos overigens de zin “I still call her name sometimes, just in case” uit om in het midden van het boekje te laten drukken, op een mistige, grauwe achtergrond van een bos.

‘The Gilded Hand’ is het langste en, zeker op muzikaal vlak, meest ambitieuze nummer van de plaat. De slepende instrumentatie en dito zanglijnen van Cooper zorgen ervoor dat het een heuse ervaring is. Het past niet meteen in het rijtje, maar dat maakt het juist weer aantrekkelijk. Ik weet niet precies waar het over gaat, maar het zou best wel ‘ns over de staalindustrie kunnen gaan. “This metal God is all I know”; “So we walk the empty halls, the dirty walls” en vooral de mooie laatste regels: “You know, our blood’s in the machinery; our heart’s in the machinery; our blood’s in the machinery; and that’s what went away”. Telkens ik die regels hoor, en de manier waarop ze gebracht worden, spookt een dilemma door mijn hoofd; moet ik dit nou goed vinden, of slecht?

Afsluiter ‘We All Go the Same’ snijdt een thema aan dat misschien wat afgezaagd is, en daardoor kan de song zich ook niet meten met het beste materiaal op het album. Maar de manier waarop Cooper het brengt, is toch zeker niet zwak. Of we nu mooi of lelijk zijn, rijk of arm, dik of dun, filantroop of misantroop, dromen of verdrinken, eenzaam of omringd door warmte; als we sterven, zijn we dood. Allemaal. We leven echter wel voort in andermans herinneringen, tot die mensen er weer het loodje bij leggen. Ik voel het exact aan zoals Cooper het uitdrukt: “And you will pray to be stronger, and I won’t pray at all. But either way, we’re both gonna fall”. Uiteindelijk zijn we allemaal verdoemd.

“I’m sorry for everything”, staat te lezen op de achterkant van het boekje. Toch niet voor de prachtige muziek die hij ons heeft geschonken, mag ik hopen. Ik kan zo meteen, als ik het bekijk als een uitspraak naar de muziekliefhebbers toe, enkel toespitsen op het feit dat ‘Second Family Portrait’, dat verscheen op ‘The Bastards: Volume Two’, hier niet opstaat. Want dat is misschien wel het beste nummer dat ik tot nu toe heb gehoord van deze geweldige artiest.

4 sterren

Ik ga er weinig woorden aan vuil maken AOVV. Ik ben vol lof over alles wat je hier hebt neergeschreven! Ook dat mag is geweten worden.

Mooi geschreven AOVV! Een plaat als deze, vol met verhalen, vraagt om meer van dit soort uitleg.

paar opmerkingen: Letters Home is meer dan een geëmotioneerde brief, het is een afscheidsbrief van een stervend man:
'So, I'm writing' you this letter between rests
'cause yesterday a bullet found my chest'
en verderop: 'I'm not sure if I'll see another day'

En The Gilded hand gaat imo over kinderarbeid. Zoals je als kind op een autobusje 'deze auto is vies' schreef, schrijven deze kinderen hun naam op de vieze muren. Met vermoeide vingers die niet schoon te krijgen zijn:
'So we walk the empty halls, the dirty walls
We smear our names in them
Dirt we find beneath our nails
Can't be scrubbed from our tired hands, never clean'

Bedankt!

@ Telamon: het is inderdaad een stervend man die de brief heeft geschreven, en dan komt er meestal heel wat meer los dan in de vaak gereserveerde aard die men aanneemt als men nog volop kan leven. Daardoor ligt de intensiteit ook een pak hoger, en dat voel je wel.
Wat 'The Gilded Hand' betreft, zo had ik er nog niet over nagedacht, maar dit is zeker een interessante gedachtegang. Je kan de tekst zeker zo opvatten, dan valt één en ander op z'n plaats..

Wat heeft deze man allereerst toch een prachtige stem. Was reeds bekend met een aantal nummers van 'Ghost', maar ik ben begonnen bij 'the Branches' van zijn stamboom. Mooi idee, prachtig concept, maar moet me er nog iets meer in verdiepen. Te beginnen met deel 1 te luisteren, maar ook is aandachtig de teksten erbij pakken. Als ik het bericht van AOVV zo zie kan ik me voorstellen dat dit er nog een hele extra dimensie aan geeft.

Want dit bevalt, dit bevalt zelfs erg goed. Dit gaat in mijn top 10 van 2013, en Holy Branches in de top 15 van nummers uit 2013. Wat een nummer. Ook Reminders mag er wezen. Vraag me af wat dat ijzige geluid is waarmee het opent en regelmatig terug komt, krijg er telkens de rillingen van, in de positieve zin van het woord. Maar goed, zo kan ik eigenlijk elk nummer wel beladen met superlatieven want ze raken me allemaal. Ok, twee nog in het bijzonder: From the Mouth of an Injured Head en Chains.

I’m glad you were my friend; though I may never see you again

4,5*

Op de Youtube versies die ik hoor van deze liedjes zit soms een gekraak tussendoor. Is dit een actie van Ben om het als een oude plaat te laten klinken of is dit een onbedoeld effect door een Youtube opname? Klinkt het ook zo op de cd?

perfectie!

Heel mooi album dat beslist nog kan groeien, kende het eerste deel van deze trilogie ook al en deze is net als zijn voorganger een schot in de roos. Er wordt een heel mooie sfeer neergezet alsof je verdwaalt in een vergeelde oude foto met alleen sepia kleuren. Elke song ademt vakmanschap uit, zorgvuldig gebeiteld uit een lang vervlogen tijd vertaald naar iets dat in het hier en nu enorm hard inslaat bij mij. Ben nu al benieuwd naar zijn deel 3 want het ziet ernaar uit dat hij hier het muzikale equivalent benadert van 'The Great American Novel'.
Ook nog even wijzen op de heel mooie recensie van AOVV die op zichzelf alleen al aanzet om het album te beluisteren, iets wat een enorme kwaliteit is. Chapeau!

Toen ik twee jaar geleden hoorde dat Ben weer een nieuw album zou release in verband met de trilogie van The Family Tree, had ik eerlijk gezegd gedacht dat het bij lange na niet zou komen bij de genialiteit van de vorige twee albums, maar naar mijn mening komen sommige nummers van The Branches echt dichtbij het niveau van de albums The Roots en Ghost, dit is zonder meer weer een knap staaltje van Ben Cooper. Vind nu eigenlijk wel dat hij meer aandacht verdiend dan nu, maar aan de andere kant vind ik het ook wel mooi dat maar een selecte groep zijn albums kent.

Gewoon Pim, dat zachte gekraak is echt onderdeel van het album.
Voor mij maakt dat het album nog beter

Gunner_96 Helemaal mee eens! Heb het album inmiddels aangeschaft en ben zeker niet teleurgesteld zoals je kan zien!

Sinds een paar uur staat album nummer drie in the Bastards serie op spotify. Vanaf aanstaande vrijdag blijkbaar gratis te downloaden via de website van Radical Face. Fysieke release zal pas later uitkomen

edit: Dit bericht moest eigenlijk bij The Branches serie